Ragnarok Academy League

ตอนที่ 30
ผู้กลืนกินประตู

ท้องฟ้าเหนือเมือง Prontera ถูกย้อมเป็นสีดำสนิทในวินาทีที่เงาของเรนพุ่งเข้าปกคลุมรอยแยกแห่ง Void Realm
สายลมทั้งหมดหยุดนิ่ง เสียงระเบิดและเสียงกรีดร้องทั่วเมืองเงียบหายไปชั่วขณะ ราวกับโลกทั้งใบกำลังกลั้นหายใจพร้อมกัน

เงาสีดำมหาศาลของเรนเริ่มแผ่ขยายออกกว้างขึ้นเรื่อยๆ

มันไม่เหมือนพลังของอาเธอร์ที่บ้าคลั่งและรุนแรง

แต่กลับนิ่งลึก ราวกับมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง

และตอนนี้—

มันกำลัง “กลืนกิน” รอยแยกบนฟ้าอย่างช้าๆ

ครืนนนนนน…

เสียงสั่นสะเทือนดังขึ้นจากอีกฝั่งของประตู

มือยักษ์จาก Void Realm เริ่มดิ้นรุนแรงทันที ราวกับสิ่งที่อยู่ด้านในกำลังต่อต้านการถูกดึงกลับ

แรงกดดันมหาศาลปะทุออกมาจากรอยแยกจนท้องฟ้ารอบด้านแตกเป็นรอยร้าว

Hunter หลายคนถึงกับกระอักเลือดจากแรงกดดันนั้น

แม้แต่เซดริกยังต้องสร้างผนึกศักดิ์สิทธิ์ขึ้นรอบตัวเพื่อป้องกันแรงสั่นสะเทือน

“เด็กคนนั้น…”
เขาพึมพำเบาๆ

ดวงตาสีทองของรองผู้อำนวยการกำลังจับจ้องไปยังเรนโดยไม่ละสายตา

เพราะสิ่งที่เรนกำลังทำ—

คือสิ่งที่แม้แต่ผู้ทดลอง Void รุ่นแรกก็ไม่เคยทำได้

ในเวลาเดียวกัน—

ร่างของเรนเริ่มสั่นอย่างรุนแรง

พลังจากรอยแยกกำลังไหลเข้าสู่ร่างของเขาอย่างมหาศาล ราวกับกระแสน้ำที่ไม่มีวันสิ้นสุด

เส้นสีดำใต้ผิวหนังกระจายขึ้นมาถึงแก้มและรอบดวงตาแล้ว

ลมหายใจเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ

แต่เขายังไม่หยุด

เสียงของ Void Rune ดังขึ้นช้าๆ

[รักษาสติเอาไว้]

[ถ้าเจ้าถูกกลืนไปตอนนี้ ทุกอย่างจะจบ]

เรนกัดฟันแน่น

ภาพจำนวนมหาศาลเริ่มไหลเข้าสู่หัวอีกครั้ง

เมืองที่ล่มสลาย
Gate นับไม่ถ้วน
มนุษย์ที่ถูกกลืนเข้าสู่ความมืด

และตรงกลางของทุกภาพ—

มี “บัลลังก์สีดำ” ตั้งอยู่ท่ามกลาง Void Realm

บนบัลลังก์นั้น มีเงาร่างหนึ่งกำลังนั่งอยู่

เรนมองเห็นเพียงดวงตาสีดำสนิทคู่หนึ่ง

ก่อนเสียงลึกเย็นเยียบจะดังขึ้นในหัว

“ในที่สุด…”

“ผู้สืบทอดก็กลับมา”

เรนเบิกตาทันที

ทันใดนั้น—

พลังจากรอยแยกก็พุ่งเข้าสู่ร่างเขารุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า

อ๊ากกกก!!

เสียงคำรามของเขาดังสะเทือนไปทั่วเมือง

เงาสีดำรอบตัวเริ่มปั่นป่วนอย่างหนัก จนแม้แต่ท้องฟ้ายังบิดเบี้ยว

ลีอารีบเปลี่ยนสีหน้าทันที

“เขาควบคุมไม่ไหวแล้ว!”

ลูคัสกำหอกแน่น

แต่แม้จะอยากช่วย
เขาก็ไม่รู้เลยว่าจะเข้าไปแตะต้องพลังระดับนั้นได้อย่างไร

อาเธอร์มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาสั่นไหว

เป็นครั้งแรกที่รอยยิ้มของเขาหายไปอย่างสมบูรณ์

“…เขาทำได้จริงงั้นเหรอ”
เขาพึมพำเบาๆ

เพราะสิ่งที่เรนกำลังทำ—

คือการกลืนประตู Void Realm ด้วยตัวเอง

สิ่งที่แม้แต่อาเธอร์ยังไม่เคยสำเร็จ

ทันใดนั้น—

รอยแยกบนฟ้าก็เริ่มหดตัวลงช้าๆ

มือยักษ์จากอีกโลกส่งเสียงคำรามต่ำ ก่อนถูกเงาของเรนดึงกลับเข้าไปทีละส่วน

ทั้งท้องฟ้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

และในวินาทีนั้นเอง—

ดวงตาสีดำขนาดมหึมาภายในรอยแยก ก็หันมาสบตากับเรนตรงๆ

ทั่วร่างของเขาเย็นวาบทันที

ก่อนเสียงนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง

“เจ้ายังอ่อนแอเกินไป…”

“แต่วันหนึ่ง…”

“เจ้าจะกลับมาหาข้าเอง”

วินาทีต่อมา—

รอยแยกทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไปในความมืด

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วเมืองทันที

เมฆสีดำสลายหาย
แรงกดดันทั้งหมดดับลงราวกับไม่เคยมีอยู่

แต่กลางท้องฟ้านั้น—

ร่างของเรนกำลังร่วงลงมาอย่างหมดสติ

ลีอาเบิกตาทันที

“เรน!”

ลูคัสพุ่งออกไปทันทีโดยไม่ลังเล

ก่อนจะรับร่างของเรนเอาไว้กลางอากาศได้หวุดหวิด

เงาสีดำรอบตัวเด็กหนุ่มค่อยๆ สลายหายไปช้าๆ

ดวงตาสีดำกลับเป็นสีเทาอีกครั้ง

แต่บนแขนซ้ายของเขา—

สัญลักษณ์วงแหวนสีดำกลับชัดเจนกว่าเดิมหลายเท่า

ในเวลาเดียวกัน—

อาเธอร์ที่ยืนอยู่บนหอคอย ก็เริ่มหัวเราะเบาๆ

แม้ร่างกายของเขาจะเต็มไปด้วยรอยแตกสีดำ

“ในที่สุด…”
เขาพึมพำเสียงแผ่ว

“ความหวังก็ปรากฏขึ้นจริงๆ”

ทันใดนั้น—

เงาสีดำรอบตัวเขาก็เริ่มแตกสลายเหมือนเถ้าถ่าน

และต่อหน้าทุกคน—

ร่างของอาเธอร์ก็ค่อยๆ สลายหายไปกับสายลม