เวลาต่อมา...
หลังจากที่คุณนายหัวฟูถ่ายรูปเสร็จ เธอก็เบื่อหน่ายและแสดงท่าทางรังเกียจผู้คนเหล่านี้ออกมาอย่างเห็นได้ชัด แม้จะชวนลูกสาวกลับแต่ดารินก็ไม่ยอม หญิงสาวเห็นว่ายังมีหน้าที่อีกมายที่ยัง้าความช่วยเหลือ เมื่อผู้เป็แม่ได้ยินเช่นนั้นเธอก็บอกลาลูกสาวและเดินทางกลับไปเดินห้างเพื่อใช้เงินฟุ่มเฟือยต่อ
แต่ก่อนจะไป คุณแม่มนุษย์ป้าก็กำชับให้ลูกสาวเดินทางคฤหาสต์ทันทีเมื่อเสร็จจากการทำทานตรงนี้!
“ครบหมดแล้วใช่มั้ยคะ”
“พี่ก็ว่าอย่างนั้นนะ”
“ถ้าอย่างนั้นเก็บของเถอะค่ะ”
คุณหนูดารินและเหล่าจิตอาสาทั้งหลายช่วยกันแจกจ่ายข้าวกล่องและเครื่องดื่มจนตะวันกำลังจะตกดิน มือเรียวปาดเหงื่อบนหน้าผากมนสวยพร้อมกับถอนหายใจเหน็ดเหนื่อยออกมา แต่สายตาดันมองเห็นข้าวกล่องอีกสองสามกล่องที่ยังหลงเหลือ
เธอหันไปมองคนไร้บ้านทั้งหลายที่ได้รับของบริจาคจนครบ จากนั้นจึงตัดสินใจเดินหยิบข้าวกล่องเพื่อสำรวจว่ามีใครยังไม่ได้หรือ้าอีกหรือไม่
“น้องดารินจะไปไหนคะ”
“พี่ๆเก็บของกันไปก่อนเลยนะคะ หนูจะเดินดูว่ามีใครยังไม่ได้อีกบ้าง”
“ให้พี่ไปเป็เพื่อนมั้ย”
“ไม่เป็ไรคะ”
รอยยิ้มใสซื่อฉีกกว้างบอกพี่ๆจิตอาสา ก่อนจะเดินหายหน้ารุดเข้าไปในตึกเก่าๆที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น ดวงตะวันลับขอบฟ้าไปครึ่งดวงทำให้ทุกอย่างดูสลัวมากขึ้นกว่าเดิม ยิ่งดารินได้เห็นสภาพเสื่อมโทรมบริเวณนี้เธอก็ยิ่งสงสารเหล่าคนไร้บ้านจับใจ แต่ไม่ทันที่ร่างอวบอิ่มจะหันหลังกลับ เธอก็เหลือบไปเห็นขาของชายปริศนาโผล่ออกมาจากลังกระดาษที่สร้างขึ้นเป็กระโจมเล็กๆ
หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้...
สงสัยลุงคนนี้คงจะเป็คนสุดท้ายที่ยังไม่ได้ข้าวกล่องแน่ๆ!
“คุณลุง…….คะ.......!!?”
เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนที่น้ำเสียงจะขาดหายไปและกลายเป็ดวงตาที่เบิกกว้าง ร่างของไอ้ลุงเฒ่าสูงใหญ่เส้นผมเกือบหงอกทั้งหัวกำลังนอนแผ่ราบเมามายโดยที่มีขวดเหล้าเล็กๆตั้งอยู่ใกล้ๆ แต่สิ่งนั้นก็ไม่ทำให้ดารินใเท่ากับสิ่งที่พาดอยู่ใต้สะดือ...
ลำเอ็นสีดำเมี่ยมอวบอ้วนพร้อมกับพวงไข่หย่อนยานพึ่งจะผ่านการสำเร็จความใคร่ด้วยมือ น้ำกามเหนียวหนืดเข้มข้นกระจัดกระจายอยู่หน้าท้องเป็วุ้นขาวขุ่นน่ารังเกียจ นี่เป็ครั้งแรกที่ดารินได้เห็นอวัยเพศของผู้ชาย ลำเนื้อยาวใหญ่หัวบานม่วงคล้ำช่างดำเถื่อนยิ่งกว่าผิวหยาบกร้านแห้งกรังของมันจริงๆ!
“น….นี่มัน….อึก….”
อยู่ๆความรู้สึกร้อนผ่านก็วูบไปทั่วทั้งร่าง...
คุณหนูดารินไม่เคยใจสั่นจนคางกระตุกขนาดนี้ เธอหายใจริบรี่แต่ดวงตาก็จ้องมองลำเอ็นดิบเถื่อนไม่หยุด หญิงสาวค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ทีละนิด ก่อนที่กลิ่นเหล้าราคาถูกของชนชั้นแรงงานที่ผสมกับกลิ่นตัวแปลกประหลาดจะฟุ้งเข้าจมูก!
“อึก….”
ร่างระหงค่อยๆนั่งลงใกล้ๆ
เธอเฝ้ามองใบหน้าเถื่อนกระหายที่เต็มไปด้วยหนวดเคราดกหนา หน่วยก้านของคุณลุงคนนี้ดูจะใช้แรงงานมานานแล้ว แต่ด้วยสภาพมอมแมมเลยทำให้ดูน่ากลัวผิดปกติ ข้าวกล่องที่ถือมาถูกวางไว้ข้างๆ ดารินอยากจะปลุกคุณลุงขึ้นมา แต่อะไรบางอย่างกลับสั่งให้มือเรียวค่อยๆเอื้อมไปยังลำเอ็นดำเมี่ยมโสโครกแท่งนั้น!
“ดาริน”
“….อ๊ะ!?”
“ดารินอยู่แถวนี้มั้ย”
“ย…อยู่ค่ะ เดี๋ยวหนูออกไปเดี๋ยวนี้”
ใบหน้าแดงระเรื่อหันมามองคุณลุงที่เมามาย ก่อนสติเฮือกสุดท้ายจะสั่งให้เธอลุกขึ้นและรีบเดินหนีไป ภาพลำเอ็นแท่งใหญ่พาดไปตามเอวมันทำให้ร่องสวาทเหนียวหนืดไปตามทาง คุณหนูไม่เคยรู้สึกเสียวซ่านเช่นนี้มาก่อน รูสวาทของเธอร้อนเป็ไฟ อวัยวะของชายไร้บ้าน...มันทำให้ทรวงเต้าคันกระสันจนรู้สึกทรมานไปทั้งตัว!
“อยู่นี่นี่เอง พี่ตามหาตั้งนาน”
“ข…ขอโทษค่ะ”
“คุณนายสั่งให้พี่มาบอก ว่าให้หนูกลับบ้านได้แล้ว”
“ค…ค่ะ ดารินจะกลับเดี๋ยวนี้”
หญิงสาวยิ้มจางๆให้พี่ๆจิตอาสา ก่อนจะเดินเบียดเรียวขาขึ้นไปนั่งบนรถส่วนตัวด้วยลมหายใจที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ!
1K
