จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 132: ปฏิสัมพันธ์ในเงามืด โอกาสหรือกับดัก? 

หลายวันต่อมาภายใต้ "การดูแล" อันเข้มงวด เฉิน ฮ่าวหราน ใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมที่สุด เขายังคงไปดูแลสวนสมุนไพรกับศิษย์พี่หลี่เฉิงผู้เงียบขรึม เข้าฟังการบรรยายความรู้พื้นฐาน และใช้เวลาส่วนใหญ่ในห้องพักเพื่อหล่อหลอมรากฐานพลังและฝึกฝนเคล็ดวิชาอำพรางพลังอย่างต่อเนื่อง การถูกจำกัดบริเวณทำให้เขาไม่สามารถรับภารกิจนอกตำหนักเพื่อหาแต้มอุทิศเพิ่มได้ ทรัพยากรที่เคยแลกมาเริ่มร่อยหรอลงทุกที ความรู้สึกอึดอัดและคับข้องใจค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

'แต้มอุทิศเหลือเพียงน้อยนิด... ยาเม็ดหมดแล้ว... เวลาในห้องฝึกพลังก็ไม่มี... หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าจะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร?' เขากำหมัดแน่น รู้สึกถึงความเร่งด่วนที่บีบคั้นเข้ามา 'แล้วเรื่องเหล็กดาราฯ ล่ะ? ข้าจะหาอีก 110 แต้มจากที่ไหนกัน?'

ความกังวลเหล่านี้ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูที่คุ้นเคย ฟางเจี๋ยโผล่หน้ากลมๆ เข้ามาด้วยรอยยิ้มแห้งๆ แต่แววตากลับดูตื่นๆ

"สหายเฉิน! ท่านได้ยินข่าวล่าสุดหรือยัง?" ฟางเจี๋ยกระซิบเสียงเบาหลังจากเข้ามาในห้อง "เรื่องศิษย์สองคนที่หายไปในป่าหมอกทมิฬน่ะ! ข้าแอบได้ยินศิษย์พี่หน่วยลาดตระเวนคุยกัน พวกเขาบอกว่าร่องรอยที่พบมันแปลกมาก ไม่เหมือนฝีมืออสูรเลย! แถมยังมีกลิ่นอายพลังงานประหลาดที่ทำให้พวกเขารู้สึกไม่สบายใจ ตอนนี้ทั้งตำหนักยิ่งระวังตัวกันใหญ่เลย!"

"ข้าก็ได้ยินมาบ้างเหมือนกัน" ฮ่าวหรานตอบ พยายามเก็บซ่อนความกังวลที่พุ่งขึ้นมา 'พลังงานประหลาด... หรือจะเกี่ยวข้องกับกลุ่มเงาอสูร?' "ท่านเองก็ต้องระวังตัวให้มากนะ สหายฟาง"

"ข้ารู้แล้วน่า!" ฟางเจี๋ยพยักหน้าหงึกๆ "ช่วงนี้ข้าทำงานพิเศษในตำหนักอย่างเดียว ไม่กล้าออกไปไหนไกลเลย ว่าแต่ท่านเถอะ ถูกสั่งห้ามออกไปไหนเลยหรือ?"

"ก็ประมาณนั้น ศิษย์พี่อี้จ้านบอกให้ข้าพักฟื้นและสร้างความมั่นคงให้รากฐานไปก่อน" ฮ่าวหรานตอบเลี่ยงๆ

หลังจากฟางเจี๋ยกลับไป ฮ่าวหรานก็ยิ่งรู้สึกถึงความกดดัน เขาต้องการข้อมูล ต้องการทรัพยากร แต่กลับถูกจำกัดการเคลื่อนไหว ราวกับนกปีกหักในกรงทอง

วันต่อมา ขณะที่เขากำลังจะไปที่หอคัมภีร์เพื่อค้นคว้าข้อมูลเกี่ยวกับ "แก่นโลหะวิญญาณ" เขาก็บังเอิญพบกับ หลู่เสวี่ย ที่ทางเดิน นางยังคงดูเย็นชาและสงบนิ่งเช่นเคย แต่เมื่อเดินสวนกัน นางกลับเอ่ยขึ้นเบาๆ โดยไม่ได้มองหน้าเขาตรงๆ

"การควบคุมพลังที่ 'ไม่เสถียร' อาจนำมาซึ่งอันตรายที่ไม่คาดคิดได้... โดยเฉพาะเมื่อมี 'สายตา' บางคู่กำลังจับจ้องอยู่"

ฮ่าวหรานชะงักเท้า หันไปมองแผ่นหลังของนางที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว 'นางกำลังเตือนข้า... หรือกำลังหยั่งเชิงข้ากันแน่?' ความสงสัยในตัวนางยิ่งเพิ่มมากขึ้น

แต่แล้ว โอกาส (หรืออาจจะเป็นกับดัก?) ก็มาถึงในรูปแบบที่ไม่คาดคิด ช่วงบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังนั่งทบทวนตำราอยู่ในห้องพัก ศิษย์พี่ชายคนหนึ่งที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนก็มาเคาะประตูเรียก ศิษย์พี่คนนี้มีใบหน้ายิ้มแย้ม ดูเป็นมิตร แต่แววตากลับมีความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่ลึกๆ

"ศิษย์น้อง เฉิน ฮ่าวหราน ใช่หรือไม่?" ศิษย์พี่ผู้นั้นเอ่ยทักอย่างเป็นกันเอง "ข้าชื่อ หวังเหว่ย ได้ยินชื่อเสียงความกล้าหาญของเจ้าจากภารกิจเหมืองร้างและผลการทดสอบคัดเลือกพิเศษมาบ้าง ไม่เลวเลยจริงๆ สำหรับศิษย์ใหม่"

"คารวะศิษย์พี่หวัง ท่านมีธุระอันใดกับข้าหรือขอรับ?" ฮ่าวหรานถามอย่างระมัดระวัง

"ข้ามี 'เรื่อง' อยากจะขอความช่วยเหลือจากเจ้าสักหน่อย" หวังเหว่ยลดเสียงลง ทำท่าทางลับๆ ล่อๆ น้ำเสียงของหวังเหว่ย นุ่มนวลราวแพรไหม แต่ข้ากลับรู้สึกเหมือนเงาที่ขยับอยู่หลังม่าน "มันเป็น 'ภารกิจภายใน' ที่ไม่เป็นทางการนัก แต่ผลตอบแทนดีเยี่ยม รับรองว่าเจ้าจะต้องพอใจแน่"

"ภารกิจภายใน?" ฮ่าวหรานเลิกคิ้ว

"ใช่แล้ว" หวังเหว่ยยิ้มกว้างขึ้น "คือ... มี 'วัตถุบางอย่าง' ที่ถูกเก็บไว้ใน 'หอเก็บสมบัติชั้นล่าง' ซึ่งตอนนี้กำลังปิดปรับปรุงอยู่ ข้าเพียงแค่ต้องการให้เจ้าช่วย 'แอบ' เข้าไปในช่วงกลางดึก แล้วนำ 'กล่องไม้เล็กๆ' ใบหนึ่งที่ข้าทำเครื่องหมายไว้ ออกมาให้ข้าเท่านั้นเอง ก็แค่ของที่ไม่มีใครใช้ ใครจะไปรู้ มันไม่ใช่วัตถุล้ำค่าอะไร เป็นเพียงของส่วนตัวที่ข้าลืมไว้ แต่การจะเข้าไปตามปกติในช่วงนี้มันยุ่งยากมาก หากเจ้าทำสำเร็จ ข้าจะมอบ 'ห้าสิบแต้มอุทิศ' ให้เป็นรางวัล!"

'ห้าสิบแต้ม!' ตัวเลขนี้ทำให้หัวใจฮ่าวหรานเต้นแรง! มันมากพอที่จะทำให้เขาเข้าใกล้เป้าหมายได้มาก! แต่งานที่ดูเหมือนจะง่ายๆ นี้กลับมีกลิ่นไม่ชอบมาพากลอย่างรุนแรง! แอบเข้าไปในหอเก็บสมบัติที่ปิดปรับปรุง? ในยามวิกาล? มันผิดกฎสถาบันอย่างชัดเจน! แถมศิษย์พี่หวังเหว่ยคนนี้ก็ดูไม่น่าไว้วางใจ!

"ทำไมศิษย์พี่ถึงเลือกข้าล่ะขอรับ? ศิษย์พี่มีสหายคนอื่นที่น่าจะช่วยได้ง่ายกว่าข้าไม่ใช่หรือ?" ฮ่าวหรานลองหยั่งเชิง

"ฮ่าๆ เพราะข้าเห็นว่าเจ้ามี 'วิชาตัวเบา' ที่ยอดเยี่ยมไงล่ะ เหมาะกับงานที่ต้องการความเงียบเชียบและรวดเร็วเช่นนี้ที่สุดแล้ว" หวังเหว่ยตอบอย่างไม่ปิดบัง "ว่าอย่างไรล่ะ? ตกลงหรือไม่? โอกาสดีๆ แบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ นะ"

ฮ่าวหรานยืนนิ่ง ครุ่นคิดอย่างหนัก เขาต้องการแต้มอุทิศอย่างมาก แต่ภารกิจนี้ก็เสี่ยงเกินไป หากถูกจับได้ โทษคงไม่เบาแน่ๆ นี่คือโอกาสทอง หรือคือกับดักมรณะที่ใครบางคนวางไว้เพื่อทดสอบหรือกำจัดเขากันแน่?

ข่าวลือและความเคลื่อนไหวต่างๆ กำลังชี้ไปยังอันตรายที่ใกล้เข้ามา เขาควรจะเชื่อใจศิษย์พี่หวังเหว่ยผู้ลึกลับคนนี้หรือไม่? การตัดสินใจรับภารกิจลับครั้งนี้ จะนำพาเขาไปสู่แต้มอุทิศที่ต้องการ หรือจะนำพาเขาไปสู่หายนะที่คาดไม่ถึง?

(จบตอนที่ 132 )