เช้าวันต่อมากิจวัตรประจำวันเริ่มต้นเหมือนวันอื่นๆ
ทลายฟ้าชอบที่จะทานข้าวเช้าที่สวนหลังบ้านซึ่งเบลดูแลด้วยตัวเองเพราะเธอเป็เด็กสาวที่มีพร์เื่พืชพรรณอย่างน่าทึ่ง
ดอกไม้แปลกตามากมายถูกจัดเรียงไล่เฉดสีอย่างสวยงามราวกับยกสวนพฤกษศาสตร์มาไว้หน้าบ้านอีกทั้งเบลยังจัดเตรียมโต๊ะอาหารใต้ร่มไม้ไว้อย่างประณีต
เธอเป็แม่บ้านที่เก่งกาจหาตัวจับยากแต่ถ้าหากมีเื่ต้องติสักอย่างล่ะก็ คงเห็นจะมีเพียงเื่เดียว—อาหาร
รสชาติจืดชืดสนิทเหมือนลืมใส่เครื่องปรุงขนมปังแข็งกระด้างราวกับก้อนหิน และผลไม้อบแห้งที่เหนียวจนฟันแทบหลุด
แต่เขาไม่โทษเธอหรอกเพราะเครื่องปรุงในครัวนั้นส่วนใหญ่มีแต่พวกสมุนไพรและเกลือเท่านั้นส่วนเนื้อสัตว์ก็เป็ของตากแห้งและรมควันแข็งๆ
อันที่จริงถ้าทลายฟ้า้าของหวานเธอก็สามารถหาขนมอบอร่อยๆ มาให้ได้แต่เพราะทลายฟ้ากลัวน้ำหนักจะขึ้นเลยงดของหวานไปก่อน
การบ่นเื่อาหารพอเท่านี้ภารกิจหลักของวันนี้มาถึงแล้ว
เมื่อทานอาหารเช้าเสร็จเบลเริ่มเก็บถ้วยชาซ้อนกัน เธอส่งยิ้มบางๆให้ แล้วชี้ไปทางห้องครัวเป็สัญญาณว่าเธอจะเอามันไปเก็บและทำความสะอาด ซึ่งน่าจะใช้เวลาพอสมควรเหมือนทุกวันเพราะเธอต้องดูแลบ้านหลังใหญ่นี้คนเดียว
ทันทีที่แผ่นหลังเล็กๆของเบลหายลับเข้าไปในตัวบ้าน ทลายฟ้าก็วางแก้วชาลง ทิ้งมาดผู้ดีจิบชาทันที
ได้เวลาสำรวจโลกสักที
เขาลุกขึ้นยืนสูดหายใจลึก แล้วเริ่มก้าวเท้าออกจากบริเวณสวนก้าวผ่านรั้วหน้าบ้านเป็ครั้งแรก...
และพอเดินไกลออกไปทลายฟ้าก็ยิ่งพบความจริงที่น่าใ
พื้นที่แห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลจนน่าเหลือเชื่อมันไม่ได้มีแค่คฤหาสน์หลังเดียวโดดๆ แต่มันคือ "อาณาจักรขนาดย่อม"
รอบตัวเขารายล้อมไปด้วยคฤหาสน์หรูหราหลายหลังที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆแต่ละหลังวิจิตรงดงามราวกับวัง ประดับประดาด้วยยอดโดมทองคำและกระจกสีแพรวพราว มีคนรับใช้เดินขวักไขว่มีรถม้าจอดเรียงราย
และเมื่อมองย้อนกลับมายังบ้านที่เขาเดินจากมา...บ้านหินสองชั้นที่ดูเก่าคร่ำคร่า จุดเด่นคือสวนที่มีเพียงแปลงดอกไม้เล็กๆที่เบลปลูกไว้
เมื่อเทียบกับคฤหาสน์รอบข้างแล้วบ้านของคีลดูเหมือนเป็เพียง "เรือนคนใช้" หรือบ้านพักคนสวนท้ายวังที่ถูกลืม
'หรือที่นี่จะเป็เขตที่บ้านขุนนางตระกูลใหญ่ตั้งอยู่รวมกัน?' ทลายฟ้าได้แต่คาดเดาไปเรื่อย
ทลายฟ้าเดินมาจนสุดขอบทางเดินที่ปูด้วยหินกรวดเบื้องหน้าคือซุ้มประตูกำแพงหินสูงตระหง่านที่เป็เขตกั้นระหว่างพื้นที่บ้านพักพวกขุนนางกับโลกภายนอก
ที่นั่น...เขาได้พบกับกลุ่มชายฉกรรจ์สามคนในชุดเกราะหนังสีกรมท่าการที่มายืนเฝ้าอยู่ตรงประตูบานใหญ่นี้และสวมชุดค่อนข้างทางการ น่าจะเป็ รปภ.หรือยามเฝ้าประตูหมู่บ้านอะไรทำนองนั้น
“...!”
ท่าทางผ่อนคลายของพวกมันเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นร่างท้วมเดินหอบแฮกๆเข้ามาใกล้ เสียงบทสนทนาเงียบลงก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะเยาะหยันที่เสียดแทงแก้วหู
"เฮ้ยดูสิใครมา...'ไอ้หมูตอน' มันฟื้นจากความตายแล้วว่ะ!"
ชายคนหนึ่งที่มีรอยแผลเป็ลากยาวผ่านคางแสยะยิ้มพ่นวาจาที่ทลายฟ้าฟังไม่รู้ความ แต่น้ำเสียงเหยียดหยามและสายตาที่มองมาราวกับเห็นขยะสดนั้นสื่อความหมายชัดเจนยิ่งกว่าภาษาใดในโลก
มันเดินเข้ามาประชิดตัวมือหยาบกร้านกระชากข้อมือของคีลขึ้นอย่างแรง ก่อนจะถลกแขนเสื้อนอนลงเผยให้เห็นรอยแผลเป็ที่ข้อมือ เสียงหัวเราะะเิขึ้นอีกครั้ง
พวกมันชี้ชวนกันดูรอยแผลอย่างขบขันชายอีกคนทำท่าเลียนแบบคนะโตึกแล้วทำหน้าตาบิดเบี้ยวล้อเลียนราวกับความตายของเด็กคนนี้เป็เพียงมหรสพตลกฉากหนึ่ง
สายตาพวกมันไม่ได้มองคีลเป็ชนชั้นสูง...แต่เหมือนจะมองเป็เพียง 'ตัวตลกประจำถิ่น' ซะมากกว่า
ผัวะ!ทลายฟ้าสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรง ะโทิ้งระยะจากออกจากพวกมันแววตาที่เคยหม่นหมองภายใต้ผมหน้าม้ากลับวาวโรจน์ขึ้นด้วยจิติญญานักสู้
"ไอ้นี่...กล้าขัดขืนด้วยว่ะ" ชายหน้าบากชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะถ่มน้ำลายลงพื้นเฉียดเท้าเขา
ทลายฟ้ายืนนิ่งแม้จะไม่เข้าใจภาษา แต่สัญชาตญาณบอกเขาชัดเจนคนพวกนี้คือเศษเดนที่ชอบเหยียบย่ำคนที่อ่อนแอกว่า
รอยฟกช้ำตามตัวคีลที่เขาเห็นเ้าพวกนี้ก็น่าจะมีส่วนสร้างมันขึ้นมาด้วยรึเปล่าพอคิดแบบนั้น ความโกรธก็เริ่มแล่นพล่านในอกโกรธแทนเด็กหนุ่มเ้าของร่างที่ต้องเจอเื่พรรค์นี้
"เฮ้ย!"ทลายฟ้าคำรามต่ำ จ้องตาชายหน้าบากเขม็งโดยไม่หลบสายตา
บรรยากาศเปลี่ยนไปทันทีรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างอ้วนท้วมทำให้พวกยามชะงัก
ทันใดนั้นหนึ่งในยามที่มีใบหน้าเหี้ยมเกรียมก็หยุดหัวเราะ มันเอื้อมมือไปที่เอว หยิบ 'แท่งไม้สีดำสนิท' ออกมา
"จะเอารึไงวะไอ้หมูนี่!"(น้ำเสียงหาเื่)
ทลายฟ้าขมวดคิ้วด้วยความฉงนไม่เข้าใจว่าชายตรงหน้าเอาแท่งสีดำๆ นั้นออกมาทำไม จะเอามาตีเขาหรอ?แล้วชี้มันมาที่เขาทำไม? แต่ลางสังหรณ์ไม่ดีเอาซะเลย
จนกระทั่งริมฝีปากนั่นเริ่มขยับพึมพำถ้อยคำประหลาดพร้อมรอยยิ้มอำมหิตปรากฏขึ้นพร้อมกับ—
วูบ!
ลูกไฟขนาดเท่ากำปั้นพลันสว่างวาบขึ้นที่ปลายไม้ไอความร้อนแผ่ซ่านลอยมาปะทะใบหน้าจนรู้สึกแสบร้อน
'เวทมนตร์!? นี่ฉันหลุดมาโลกแฟนตาซีแบบแฮร์รี่พอตเตอร์จริงๆ งั้นเหรอ!'