ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]

“ซู่!” 

        ฉินลู่กระโดดขึ้นมาจากอ่างแช่ยา พร้อมกับไอความร้อนที่ระเหยออกมาทั่วร่าง 

        “ฮู้ว...”เขาพ่นไอพิษออกมายาวๆ หนึ่งที รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว 

        เพื่อเป็นการชดเชยการฝึกวิชาที่ขาดไปเมื่อสองวันก่อนคราวนี้ฉินลู่จึงฝึกเคล็ดวิชารังสรรค์ชีวิตด้วยการท่องบทสวดโคจรจุลจักรวาลทั้งหมด 12 รอบด้วยกัน! ขืนฝึกต่ออีกนิดเดียวร่างกายคงถูกต้มจนสุกแล้ว 

        ฉินลู่รีบไปอาบน้ำเย็นจากนั้นก็กลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง อมหินหยกไว้ในปากและนอนหลับไป 

        ฉินลู่ตื่นขึ้นมาตอน 7โมงเช้าของอีกวัน รู้สึกว่าหินหยกในปากแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปหมดแล้วเขาคายมันออกมา พบว่าหินหยกที่ซุนอิงมอบให้เขาครั้งแรกตอนนี้ได้กลายเป็นเศษหินสีดำไปแล้ว 

        หลายวันมานี้หินหยกผ่านการใช้งานอย่างหนักทำให้ความสวยงามของหยกชั้นดีถูกดูดกลืนจนหมดสิ้น 

        ฉินลู่ยืดตัวบิดขี้เกียจ เปลี่ยนเสื้อผ้าเดินเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องครัว ก่อนออกจากบ้านไป 

        พอออกจากเขตชุมชนมาแล้ว ฉินลู่ก็เดินเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่งตะโกนว่า “เถ้าแก่ เอาเหมือนเดิมที่หนึ่งครับ” 

        “ได้เลย โจ๊ก 4 ถ้วยกับซาลาเปา 8 ลูกเนอะ” เถ้าแก่ของร้านจำฉินลู่ได้จึงยิ้มพลางยกโจ๊กและซาลาเปามาเสิร์ฟ “ครั้งนี้นายห้ามจ่ายเงินเด็ดขาดเลยนะ!บอกแล้วไง ว่าถ้าเป็นนาย ฉันไม่คิดเงิน” 

        “ไม่คิดเงินไม่ได้หรอกครับ”ฉินลู่หัวเราะ “ถ้าเป็นแบบนั้นผมก็กลายเป็นคนชอบกินฟรีสิ” 

        “กินฟรีก็ไม่เห็นเป็นไรนี่กับฉันน่ะ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะได้นายช่วยไว้เรื่องที่เกิดขึ้นครั้งก่อน ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะผ่านมันมาได้อย่างไร” เถ้าแก่พูดด้วยความจริงใจ 

        “ร่างกายคุณป้าดีขึ้นบ้างหรือยังครับ”ฉินลู่หยิบซาลาเปาขึ้นมากัดหนึ่งคำ พร้อมพูดถาม 

        “เฮ้อ ไม่ค่อยดีเลย” เถ้าแก่เริ่มทำหน้านิ่วคิ้วขมวด 

        “อย่ากังวลไปเลยครับการแพทย์สมัยนี้ก้าวหน้ามาก คุณป้าจะต้องไม่เป็นอะไรแน่” ฉินลู่พูดปลอบใจ 

        “ขอให้เป็นแบบนั้นนะ” 

        พอพูดจบ เถ้าแก่ก็กลับเข้าไปทำงานในห้องครัวต่อ 

        แต่สิ่งที่เถ้าแก่ไม่รู้ก็คือ มีเงิน 10 หยวนเพิ่มเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขาแล้ว 

        พอฉินลู่กินเสร็จเขาก็ออกไปเรียกรถที่ข้างทางเพื่อไปยังมหาวิทยาลัยหวาชิง 

        “เฮ้อ ต้องซื้อรถสักคันแล้วจริงๆเรียกรถแบบนี้ทุกวันไม่สะดวกเอาเสียเลย” 

        เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัยหวาชิงแล้วฉินลู่ก็เปิดประตูห้องพยาบาล พบว่าภายในห้องสะอาดสะอ้านและถูกจัดอย่างเป็นระเบียบรู้เลยว่าต้องเป็นฝีมือของเซี่ยหลิงแน่ๆ 

        ฉินลู่เปลี่ยนมาใส่เสื้อกาวน์จากนั้นก็ต้มน้ำจนเดือดและชงชา เขาดื่มลงไปหนึ่งอึก บ่นออกมาว่า “น้ำชาที่สถานีตำรวจรสชาติสู้น้ำชาของฉันไม่ได้เลย...” 

        ผ่านไป 10 กว่านาทีก็มีเสียงเท้าของคนเดินไวๆดังลอยมา เซี่ยหลิงกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในห้อง พอเห็นฉินลู่อยู่ในห้องพยาบาลก็สะดุ้งจากนั้นเธอก็ยิ้มกลบเกลื่อนความเขินและพูดว่า “หมอฉินในที่สุดก็ทำใจกลับมาทำงานได้แล้วสินะ” 

        “ขอโทษด้วยพอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะ” 

        “ฉันได้ยินว่านายถูกจับข้อหาซื้อบริการเหรอ”เซี่ยหลิงพูดล้อฉินลู่ 

        “อะแค่กๆ” ฉินลู่สำลักน้ำชาทันที“อย่าพูดไปเรื่อยสิ ฉันเป็นสุภาพบุรุษที่มีสมบัติผู้ดีนะ” 

        “เหอะๆ !” เซี่ยหลิงมองฉินลู่ด้วยสีหน้าที่เหมือนจะหัวเราะก็มิเชิงก่อนหยิบเสื้อกาวน์มาเปลี่ยนบ้าง 

        “หลายวันมานี้ยุ่งมากไหม” ฉินลู่ทำตัวไม่ถูกไปแป๊บนึง จากนั้นก็เริ่มหาประเด็นคุย 

        เซี่ยหลิงตอบอย่างไม่คิดอะไร “ไม่ค่อยยุ่งมากนะแต่คนเป็นโรคลมแดดกันเยอะ” 

        ฉินลู่พยักหน้า “ช่วงนี้ของทุกปีจะมีนักศึกษาเป็นโรคลมแดดกันเยอะมากทั้งที่อากาศข้างนอกร้อนขนาดนั้น ยังจะเล่นบาสเกตบอลกลางแดดจ้าอีก ไม่รู้จริงๆว่าพวกเขากำลังคิดอะไรกันอยู่” 

        “ปังๆๆ” 

        เสียงเคาะประตูจากด้านนอกของห้องพยาบาลดังขึ้น 

        “เชิญครับ” 

        “แกร๊ก” เสียงเปิดประตูดังขึ้นหวังต้าเฉียงเดินเข้ามา “หมอเซี่ย พี่ฉินกลับมาแล้ว...หรือยัง” 

        ยังไม่ทันได้พูดจบประโยคหวังต้าเฉียงก็เห็นฉินลู่แล้ว 

        ฉินลู่ที่กำลังยิ้มอยู่หุบยิ้มทันที 

        “พะ…พะ…พี่ฉิน พี่กลับมาแล้ว…”หวังต้าเฉียงที่สัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังจะมาเยือน จึงกระเถิบถอยหลังไปสองก้าว 

        “ต้องขอบคุณนายมากๆ เลยนะ” ฉินลู่ลุกขึ้นยืนและยิ้มอย่างชั่วร้ายพร้อมกับเดินเข้าไปหาหวังต้าเฉียงทีละก้าว “เพราะนายเลย เราไม่ได้เจอกันเกือบสองวันแล้วสินะ? มาๆๆเราออกไปคุยกันหน่อยดีกว่า” 

         หวังต้าเฉียงตกใจตัวสั่น “พะ…พี่ฉิน พี่ฟังผมอธิบายก่อนนะ ผมไม่ได้ตั้งใจทั้งหมดนี้เป็นเพราะ...” 

        หวังต้าเฉียงยังพูดไม่ทันจบก็ถูกฉินลู่ลากตัวออกไปแล้ว 

        “เซี่ยหลิงเธอเฝ้าห้องพยาบาลคนเดียวไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา” ฉินลู่ไม่วายพูดบอกเซี่ยหลิงจากนั้นก็ปิดประตูอย่างแน่นหนา 

        เซี่ยหลิงกรอกตาใส่หนึ่งทีจากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องโอดโอยเจ็บปวดดังมาจากทางเดินด้านนอกพร้อมกับเสียงกำปั้นปะทะร่างกาย 

        “ผู้ชายนี่ใช้ไม่ได้เลยสักคนลั้ลลัลลา” 

        ผ่านไปครึ่งชั่วโมงฉินลู่ที่รู้สึกสบายทั้งกายใจเดินกลับเข้าห้องพยาบาลมาเขาตบมือสองสามทีพร้อมพูดว่า “รู้สึกดีจังเลยโว้ย” 

        “ชำระแค้นใหญ่ได้แล้วสิ?” เซี่ยหลิงพูดแซว 

        ฉินลู่ยักไหล่เบาๆ ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีกเขานั่งลงที่เดิมเมื่อกี้ หยิบนิยายจากลิ้นชักออกมาเล่มหนึ่ง แล้วเริ่มเปิดอ่าน 

        เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว 

        ราวกับพริบตาเดียวก็ถึงเวลาเที่ยงแล้ว 

        “ฉันจะออกไปกินข้าวให้ฉันซื้อกลับมาเผื่อเธอไหม” ฉินลู่วางหนังสือนิยายในมือลงก่อนลุกขึ้นยืนพูดกับเซี่ยหลิง 

        “นายจะออกไปกินนอกมหาวิทยาลัยเหรอ” 

        ฉินลู่พยักหน้า 

        เซี่ยหลิงเบ้ปาก “ฉันบอกนายหลายครั้งแล้วว่าฉันไม่กินอาหารนอกมหาวิทยาลัยเดี๋ยวฉันไปกินที่โรงอาหารเอง” 

        ฉินลู่ยักไหล่เบาๆ “งั้นก็ได้” 

        ทั้งสองเดินออกจากตึกใหญ่และกำลังจะเดินแยกกันกลับพบว่ามีนักศึกษามากมายพากันวิ่งไปในทิศทางเดียวกันด้วยท่าทางรีบร้อน 

        ฉินลู่กับเซี่ยหลิงมองหน้ากันด้วยความแปลกใจจากนั้นก็ดึงนักศึกษาคนนึงไว้และถามว่า “นักศึกษาพวกนายกำลังจะไปไหนกันเหรอ มีกิจกรรมอะไรหรือเปล่า หรือว่ามีดาราดังคนไหนมาที่มหาวิทยาลัยเรา” 

        นักศึกษาคนนั้นมองมาที่เสื้อกาวน์สีขาวของฉินลู่กับเซี่ยหลิงแล้วพูดว่า“กิจกรรมอะไรกันล่ะที่หอพักกำลังจะมีคนตาย!” 

        “กำลังจะมีคนตายเหรอ!” ฉินลู่ตกใจ รีบถามต่อ “ที่นายพูดหมายความว่าอย่างไร เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่” 

        “เรื่องเป็นอย่างไรผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจผมไปอ่านเจอในแพลตฟอร์มมหาวิทยาลัยมาน่ะ” พูดจบนักศึกษาคนนี้ก็วิ่งไปเลยเขาวิ่งไปด้วยหันกลับมาพูดกับฉินลู่และเซี่ยหลิงไปด้วยว่า “ถ้าอยากรู้ก็ตามผมไปดูด้วยกันสิครับ” 

        “ตกลง” 

        ฉินลู่พยักหน้าแล้ววิ่งตามหลังนักศึกษาคนนั้นไปทันที 

        “ฉินลู่!นายไม่กินข้าวแล้วเหรอ!” 

        “ชีวิตคนสำคัญที่สุดส่วนข้าวเดี๋ยวค่อยกินก็แล้วกัน” 

        เซี่ยหลิงลังเลอยู่ครู่นึงก่อนวิ่งตามพวกเขาไปด้วย 

        มหาวิทยาลัยหวาชิงมีพื้นที่กว้างใหญ่ตึกสอนตะวันออกอยู่ห่างกับหอพักมากฉินลู่กับเซี่ยหลิงกึ่งเดินกึ่งวิ่งอยู่นานเกือบ 10 นาทีกว่าจะมาถึง ณ ที่เกิดเหตุซึ่งก็คือหอพักหญิงนั่นเอง! 

        พอทั้งคู่วิ่งมาถึงที่ตรงหน้าตึกก็ถูกกั้นเอาไว้ด้วยแถบกั้นที่เกิดเหตุแล้วและที่นอกแถบกั้นนั้นก็มีนักศึกษาจำนวนมากกำลังยืนล้อมอยู่ทุกคนต่างถือโทรศัพท์เอาไว้ พากันถ่ายนู่นถ่ายนี่ 

        ฉินลู่มองไปตามทิศทางกล้องโทรศัพท์ของทุกคน  เห็นว่าบนดาดฟ้าของหอพักมีเด็กสาวผมสั้นคนหนึ่งกำลังจับตัวนักศึกษาหญิงอีกคนเอาไว้และใช้ปลายแหลมของมีดจี้อยู่ที่คอของนักศึกษาหญิงคนนั้นด้วย