เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หลินรั่วซีไม่พอใจเป็นอย่างมากกับหญิงสาวสูงศักดิ์ที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่วัยเยาว์วัยอย่างเธอนั้นเธอไม่เคยโดนพูดในลักษณะนี้มาก่อน เธอหัวเราะในลำคออย่างเย็นชาพร้อมกล่าวว่า

        "นี่กุญแจดูสิว่านายจะทำอย่างไรได้" เธอกล่าวพร้อมหย่อนกุญแจลงบนมือหยางเฉิน

        หยางเฉินรับกุญแจไว้เหมือนมันไม่ใช่รถราคาแพง เป็นแค่รถธรรมดาคันหนึ่งเท่านั้น หลังจากเปิดประตูแล้วเข้าไปยังที่นั่งคนขับหยางเฉินก็กดสวิตช์เปิดกระโปรงรถทันที

        หลินรั่วซีเห็นดังนั้นก็ทั้งสงสัยและประหลาดใจ

        "นาย…นายจะทำอะไรกับรถของฉันน่ะ"

        หยางเฉินกลอกตาไปมาผู้หญิงคนนี้ไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด

        "ผมจะทำอะไรได้อีกล่ะครับ?เมื่อรถเสีย ผมก็ต้องซ่อมสิ"

        "นายซ่อมรถคันนี้ได้งั้นหรือ?"แม้ว่าหลินรั่วซีไม่ได้มีความรู้เรื่องรถยนต์มากนักเธอ แต่เธอก็พอรู้ว่ารถคันนี้เป็นรถระดับไหนคนขายแพะข้างถนนที่ไม่แม้แต่จะมีรถเป็นของตัวเองจะสามารถซ่อมรถหรูอย่างนี้ได้งั้นหรือ?

        หยางเฉินไม่สนใจหลินรั่วซีเขาโน้มตัวลงไปดูสภาพเครื่องยนต์ ผ่านไปไม่นานเขาก็พูดขึ้นว่า

        "เครื่องยนต์ดับไปหลังจากสตาร์ทใช่มั้ยครับ?"

        หลินรั่วซีคิดสักครู่จากนั้นก็พยักหน้า

        "คุณเพิ่งเติมน้ำมันวันนี้ใช่มั้ย?"

        หลินรั่วซีรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยเขายังไม่ทันสตาร์ทรถเลย แล้วเขาสามารถรู้สภาพรถได้อย่างไรกันและแม้กระทั่งรู้ด้วยว่าเธอเพิ่งเติมน้ำมันวันนี้!?

        "นาย…นายรู้ได้ยังไง ?"

        "คุณเติมน้ำมันต่างจากปกติใช่หรือเปล่า?"หยางเฉินยังคงถามต่อ

        ตอนนี้หลินรั่วซีรู้สึกไม่อยากจะเชื่อเมื่อเช้านี้เธอกลัวจะไปประชุมสายเธอจึงเลือกที่เติมปั๊มน้ำมันที่เธอไม่เคยเติมมาก่อน

        หรือว่าคนขายแพะทุกคนจะเคยเป็นช่างซ่อมรถยนต์มาก่อน!?หลินรั่วซีคิดในใจอย่างไร้เดียงสา

        หยางเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอกเขารู้สาเหตุแล้วและกล่าวขึ้นว่า

        "รถคันนี้ต้องการน้ำมันที่มีเอทานอลเป็นส่วนผสม รถยนต์อังกฤษโดยเฉพาะรถหรูๆ มักมีปัญหาแปลกแบบนี้ ในขณะที่รถกากๆกลับไม่ค่อยมีปัญหา"

        "หมายความว่ารถไม่ได้เสียแต่น้ำมันที่เติมไปมีปัญหา?" หลินรั่วซีเข้าใจในที่สุด

        หยางเฉินพยักหน้า"ใช่ มันกินน้ำมันที่ไม่ชอบเข้าไปและมันก็เลยงอนคุณ"

        คำพูดของหยางเฉินเกือบทำให้หลินรั่วซีหลุดหัวเราะแต่เพราะจิตใต้สำนึกของความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดระหว่างพวกเขาและเธอเธอจึงต้องรีบกลืนเสียงหัวเราะของตัวเองกลับไป เธอพยักหน้าพลางกล่าวว่า

        "ฉันเข้าใจแล้วฉันจะโทรหาใครสักคนมาจัดการกับมันพรุ่งนี้" กล่าวจบเธอก็เดินไปที่รถของหยางเฉิน

        หลังจากเข้ามาในรถของหยางเฉินหลินรั่วซีก็เข้าสู่โหมดนิ่งเงียบไปในทันที และหยางเฉินก็ขับรถออกไป

        เมื่อพวกรถของหยางเฉินจอดติดไฟแดงก่อนขึ้นทางด่วนรถมาเซราติแกรนทัวริสโม่ สีเทาเงินก็คำรามมาแต่ไกล และจอดลงที่ข้างๆ รถของหยางเฉินภายในรถเป็นชายหนุ่มรูปหล่อสวมแว่นตากันแดด และเสื้อลายดอกสีแดงสดใสเปิดหน้าอกเมื่อเขาสังเกตเห็น BMW M3 ข้างๆเขาก็เหลือบไปเห็นใบหน้าด้านข้างที่สมบูรณ์แบบหลินรั่วซีทันใดนั้นตาของเขาก็ลุกวาวจนถึงกับเปิดกระจกลงครึ่งหนึ่งเพื่อดูให้แน่ชัด

        สิ่งแรกที่เขาคิดคือคนขับต้องเป็นแมงดาตัวน้อยที่เกาะหญิงสาวกินอย่างแน่นอนเพราะชายหนุ่มดูไม่มีราศีของคนรวยเลยแม้แต่น้อยรอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาจากนั้นจึงกลายเป็นรอยยิ้มเชื่อมั่นในเสน่ห์ของตัวเองและตะโกนขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า

        "เฮ้ยน้องชาย!อยากแข่งกันสักหน่อยมั้ย?"

        หยางเฉินที่จ้องไฟแดงข้างหน้าซึ่งกินเวลาประมาณสองนาทีอย่างเบื่อหน่ายอยู่นั้นก็เหลือบมองไปตามทิศทางเสียงแว่วๆ

        "แล้วฉันจะได้อะไร?"

        "จากทางด่วนนี้ทางออกที่สามเป็นเส้นชัย ถ้านายชนะฉันจะให้นายสองหมื่นถ้านายแพ้ผู้หญิงที่นั่งข้างๆ จะต้องมากับฉัน"ชายคนนั้นพูดพลางมองหลินรั่วซีด้วยดวงตาซุกซน

        หลินรั่วซีขมวดคิ้วเธอแล้วส่ายหัวเล็กน้อยไปที่หยางเฉิน เธอรู้สึกรำคาญที่จะกล่าวเต็มที

        หยางเฉินพยักหน้าหลังจากขบคิดสักพักเขาก็กล่าวขึ้นว่า"ดี แต่เปลี่ยนเดิมพันสักหน่อยถ้านายแพ้ นายต้องหยุดรถ และให้ฉันเตะมัน"

        "บัดซบ!แกคิดว่าแกเป็นซูเปอร์แมนก็ลองดู ถ้าแกไม่กลัวขาหักล่ะก็นะ!?นี่มาเซราตินะโว้ย! คิดว่ามันเป็นสลัดหรือยังไง!?"ชายคนนั้นตะโกนเหยียดหยัน

        หยางเฉินไม่สนใจเขากล่าวต่อว่า "ถ้านายไม่อยากแข่งก็ไสหัวไป"

        "โอเครถของฉันแต่งมาอย่างแรง! ผู้หญิงของแกต้องเป็นของข้าคืนนี้!"ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดังก่อนเหยียบคันเร่งจนเครื่องยนต์คำรามอีกครั้ง

        หลินรั่วซีจ้องมองหยางเฉินถ้าหากพวกเขาไม่ได้อยู่บนทางด่วนเธอจะลงจากรถในทันที

        "ถ้านายจะบ้าก็บ้าไปคนเดียวทำไมต้องใช้ฉันเป็นเดิมพันด้วย! นายคิดว่าฉันเป็นใคร!?"

        หยางเฉินยิ้มดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ไฟแดงอย่างไม่วางตา "เพราะผมไม่ชอบให้คุณถูกมันล้อเลียนเดิมพันดังนั้นผมเลยต้องเดิมพันกับมัน ไม่ต้องกลัวผมไม่ได้มีนิสัยยอมให้ภรรยากลับไปกับคนอื่น..."

        โดยไม่รอให้หลินรั่วซีตอบหยางเฉินเหยียบคันเร่ง รถ M3 พุ่งทะยานดั่งธนูหลุดออกจากจุดสตาร์ท

ทางด้านมาเซราติเองก็ออกพร้อมแทบพร้อมกัน

        รถสองคันทั้งต่างใช้เครื่องยนต์V8 ใช้และรอบของเครื่องยนต์อยู่ที่ 4Lแม้ว่ามาเซราติจะสูงกว่าเล็กน้อย เพราะถูกปรับแต่งมาแต่ความเร็วในการออกตัวก็ไม่ต่างกันมาก

        เมื่อรถทั้งสองคันวิ่งขึ้นมาบนทางด่วนพวกเขาก็เร่งความเร็วขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเห็นเป็นเส้นแสงสีขาวและสีเงิน

        หลินรั่วซีรู้สึกได้ถึงความเร็วและแรงสั่นสะเทือนของรถที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเธอไม่อาจทำอย่างไรได้ ตัวของเธอแนบชิดกับที่นั่ง เธอไม่เคยขับรถที่ความเร็วกว่า 140กิโลเมตร/ชั่วโมงมาก่อน โดยปกติแล้วเธอขับที่ความเร็ว 50 กิโลเมตร/ชั่วโมงหรือ 60 กิโลเมตร/ชั่วโมงเท่านั้นเธอจะเคยสัมผัสความเร็วที่แท้จริงของรถสปอร์ตได้อย่างไร!?

        แม้รถทั้งสองคันจะมีความเร็วสูงสุดเกินกว่า300 กิโลเมตร/ชั่วโมงแต่เมื่อความเร็วนั้นสูงขึ้นที่เหลือก็เป็นความสามารถของคนขับแล้วว่าจะสามารถควบคุมรถเอาไว้ได้อยู่หรือไม่

        หลินรั่วซีมองหยางเฉินที่กำลังนั่งเหยียบคันเร่งอย่างสบายๆในขณะที่ความเร็วของรถเองก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่องเธอจึงเหลือบมองหน้าปัดไมล์ และเห็นเข็มชี้ไปที่ตัวเลขสีแดงสดใส 200!!!

        คนบ้านี่กล้าขับรถถึง200 กิโลเมตร/ชั่วโมงบนทางด่วนที่จำกัดความเร็วที่ 90 กิโลเมตร/ชั่วโมง!?

        รถรอบๆต่างกลายเป็นภาพเบลอ เพราะความเร็วที่ต่างกันเกินไปและรถทางด้านหน้าก็ต่างหลีกทางให้เป็นการใหญ่

        มีเพียงมาเซราติที่อยู่ด้านข้างเท่านั้นที่ยังคงเร่งความเร็วมาติดๆจนไมล์รถนั้นพุ่งทยานขึ้นเรื่อยๆ 200 205 210... หน้าผากของชายหนุ่มเริ่มมีเหงื่อไหลออกมาเขาเริ่มควบคุมรถได้น้อยลงแล้ว

        และไม่ใช่แค่รถแต่ยังเป็นสภาพถนนเมื่อความเร็วเริ่มทำให้เขาควบคุมอะไรได้ยากนั่นทำให้ความกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาภายใน จนความเร็วของมาเซราติเริ่มลดลง!

        อีกด้านหนึ่งหยางเฉินดูเหมือนยังสบายๆ อยู่ เขาเร่งเครื่องรถ M3จนถึง 240 กิโลเมตร/ชั่วโมงเขาใช้มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกข้างหนึ่งเข้าเกียร์พร้อมแซงรถที่อยู่ด้านหน้าอย่างต่อเนื่อง

        หลินรั่วซีรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอกำลังจะกระโจนออกมาจากหน้าอกความเร็วที่บ้าคลั่งพวกนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนสภาพแวดล้อมรอบๆ ต่างก็ช้าลงแม้เธอจะรู้สึกน่าอายและผิดหวังกับตัวเองแค่ไหน แต่เธอก็ยังคงพูดเบาๆด้วยน้ำเสียงร้องเหมือนเธอจะไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป

        "นาย…ขับช้าลงหน่อย..."

        "ถ้าผมขับช้าลงเขาจะแซงทันได้นะครับ" หยางเฉินกล่าวอย่างยิ้มแย้ม "อย่างที่ผมบอกไปผมไม่ชอบให้ภรรยากับคนอื่น"

        "มองไปข้างหน้า!อย่ามองฉัน!" หลินรั่วซีเห็นหยางเฉินหันศีรษะมาคุยกับเธอเธอจึงตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ

        หยางเฉินไม่คิดว่าหลินรั่วซีจะมีท่าทางเช่นนี้เราจึงหัวเราะอย่างสนุกสนาน

        หลินรั่วซีรู้สึกเสียหน้าหน้าจึงรีบแก้ตัวด้วยความวุ่นวาย

        "ฉัน…ฉันไม่ได้กลัว ฉันแค่กังวลว่านายจะถูกยึดใบขับขี่เนื่องจากขับรถเร็วเกินข้อกำหนด!"

        ได้ยินดังนั้นหยางเฉินก็แสดงท่าทางแปลกๆออกมา เขาถอนหายใจ กล่าวอย่างเอียงอายว่า

        "รั่วซีที่รักผมลืมบอกไปว่าผมไม่มีใบขับขี่ ดังนั้นผมเลยไม่กลัวจะโดนยึด..."

        "..."

        หลินรั่วซีรู้สึกเหมือนท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนทันใดเธอหลับตาลงอย่างขมขื่น และรู้สึกว่าเธอจะต้องบ้าตายแน่ๆหากมองไปยังชายที่นั่งข้างๆ

        หลังจากนั้นประมาณห้าหรือหกนาทีหยางเฉินก็หยุดรถตรงทางออกที่สามของทางด่วน สองนาทีต่อมารถเซราติสีเทาเงินก็ปรากฏตามหลังมา

        ชายหนุ่มรักษาคำพูดเขาไม่ได้หนีไปหลังจากเห็นความต่างชั้น แม้เขาจะรู้สึกหดหู่แค่ไหนแต่เขาก็ยังลดกระจกลง และกล่าวว่า"ฉันแพ้แล้ว มาสิ!เชิญเตะได้ตามสบาย"

        หยางเฉินไม่ได้ปฏิเสธหลังจากเดินไปรอบๆ รถมาเซราติ เขาเลือกที่จะเตะฝากระโปรงรถ ขวาบนโลโก้ตรีศูล

        ชายหนุ่มเจ้าของรถไม่ได้กังวลอะไรเลยแม้แต่น้อยเขาหาวและไม่ได้สนใจจะดูด้วยซ้ำลูกเตะของมนุษย์จะสามารถสร้างความเสียหายให้กับรถได้สักเท่าไหร่เชี่ยว?

        ปัง!!!

        เกิดเสียงดังขึ้นอย่างรุนแรงจนชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือน และเมื่อมองไปด้านหน้าของรถที่ถูกหยางเฉินเตะชายหนุ่มก็เกือบจะฉี่รดกางเกงไปในทันที!

กระโปรงหน้ารถมาเซราติคันใหม่เอี่ยมตอนนี้ยุบลงไป!!

        "แกต้องโกงแน่ๆ!แกผูกเหล็กติดไว้กับขาใช่มั้ย!?"

        ชายคนนั้นตะโกนเสียงดังรถถูกเตะจนรูปร่างเปลี่ยนไปเช่นนี้ นั่นทำให้เขาอยากจะร้องไห้ แต่เมื่อเขาเห็นสิ่งที่หยางเฉินกำลังทำอะไรเขาก็หลั่งเหงื่อเย็นออกมาพร้อมใบหน้าที่ซีดเผือด…

        เขาเห็นหยางเฉินนั่งบนฝากระโปรงรถและเห็นรองเท้าที่หยางเฉินถอดออกมา แน่นอนว่าหยางเฉินถอดมันออกก่อนที่จะเตะนั่นเอง!

        แม้แต่หลินรั่วซีซึ่งนั่งอยู่ใน M3 เองก็เอามือปิดปากด้วยความตกตะลึงเธอเห็นหยางเฉินถอดรองเท้า และเตะเข้าที่โลโก้รถด้วยตาของเธอเองเดิมทีเธอคิดว่าหยางเฉินเพียงแค่ต้องการล้อเล่นและเธอก็ไม่คิดว่าเหตุการณ์จะกลับกลายเป็นอย่างนี้เธอรู้สึกสงสัยอะไรบางอย่างขึ้นมาเล็กน้อย นอกจากรู้หลายภาษาแล้วชายคนนี้ยังมีอะไรปิดบังเอาไว้อีก?

        หยางเฉินใส่รองเท้ากลับไปอย่างสบายๆเขาส่งยิ้มให้ชายหนุ่มเจ้าของรถที่กำลังกลัวจนหัวหดแล้วเดินกลับไปที่รถเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        ในระหว่างทางกลับบ้านหลินรั่วซีแอบชำเลืองมองหยางเฉินเป็นระยะๆเมื่อเห็นว่าหยางเฉินไม่มีท่าทีจะอธิบายอะไร เธอก็ไม่อยากเอ่ยถามออกไปเช่นกันสุดท้ายเธอก็เลือกที่จะหลับตาลง และครุ่นคิดถึงเรื่องที่เธอสงสัยต่อไป...