第9集
อี๋ซูขยับตัวเข้าไปหยุดตรงหน้าของหลิงไท่ สองสายตามองสบกันด้วยความฉงนในใจ หนึ่งคนสำรวจหนึ่งคนสงสัย หลิงไท่มองคนรูปร่างบอบบางดวงตากลมโตแววตาซุกซนยิ่งนัก ดวงหน้าอ่อนหวานงดงามก็มิเชิงจะหล่อเหลาก็มิใช่ ริมฝีปากแดงดุจลูกอิงเถาดูยั่วยวนยิ่งนัก กลิ่นกายของคนผู้นี้หอมหวานทำให้เขาตื่นตัวจนเกือบจะรั้งตัวเองเอาไว้ไม่ได้ ความจริงแล้วจิตแห่งเทพายังมิหมดสิ้น แต่คนตรงหน้ากลับน่าสนใจมากว่าสตรีงดงามเร่าร้อนด้านในเสียอีก
"ชื่อเ้าล่ะ"
"ข้า..เอ้อกระหม่อม ชื่ออี๋ซูพะย่ะค่ะ"
"พูดตามถนัดของเ้าเถอะ มานั่งตรงนี้สิ"หลิงไท่ตบตั่งขนาดพอดีตัวด้านข้าง อี๋ซูลังเลแต่ไม่ขัดก้าวเข้าไปนั่งด้านข้าง
"มาเถอะ ข้าคิดว่าเราต้องมีเื่คุยกันมากหน่อย"
"ท่านจะลงโทษข้าเหมือนคนในนั้นหรือ"อี๋ซูหน้าตาตื่น เพราะเสียงที่ได้ยินนั้นถึงแม้ว่าจะไม่เห็นกับตาแต่ก็รู้ว่าคงจะทุกข์ทรมานมิใช่น้อย
"เหลวไหล ใครจะลงโทษเ้ากัน"
"แต่เมื่อครู่ข้าได้ยินเสียงกรีดร้อง ท่านฆ่าพวกนางไปแล้วหรือขอรับ"หลิงไท่ได้ยินถึงกับกลั้นรอยยิ้มไว้ไม่ไหว ได้แต่กำหมัดขึ้นรองปาก กระแอมเบาๆ
"นั่น.. เอาเถอะอย่าสงสัยให้มากความ ตอบคำถามข้ามา เ้ามาทำอะไรที่นี่"อี๋ซูจำต้องเล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้ฟังจนหมดสิ้น
"เด็กน้อยนี่เ้าหลบหนีออกมาจากเผ่ารึ"
"ถ้าข้าไม่หลบคงแผ่นดินกลบหน้าแล้ว"อี๋ซูบ่นเบาๆ คอแห้งจนต้องเหลียวหาป้านชา
"เ้ามองหาสิ่งใด"
"ชาข้าหิวน้ำ"หลิงไท่โบกมือป้านชาร้อนๆก็วางอยู่บนโต๊ะ เขารินน้ำชาลงจอกให้อี๋ซูก่อนจะดันจอกชาส่งให้
"เอาล่ะเ้าตั้งใจจะหลบในนี้ถูกหรือไม่"หลิงไท่รอให้อี๋ซูดื่มชาจนหมดแล้วจึงเอ่ยถามอีกครั้ง
"ใช่ ท่านให้ที่หลบภัยแก่ข้าได้หรือไม่"อี๋ซูพยักหน้า
"อยู่กับข้า เ้าจะเกรงกลัวสิ่งใดกัน เด็กๆ"หลิงไท่กล่าวและเรียกคนให้เข้ามาด้านใน
"เพคะฝ่าา"
"นำเขาไปอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย แล้วส่งไปพบข้าที่ตำหนักตงเทียน"หลิงไท่โบกมือให้เหล่านางกำนัลมาพาตัวอี๋ซูไป เขาร้องโวยวายขึ้นมาทันที
"ถ้าเ้าอยากปลอดภัยก็ทำตามที่ข้าบอก มิเช่นนั้นข้าจะให้ทหารจับตัวเ้าส่งคืนบิดาของเ้า"หลิ่งไท่หงุดหงิดในอารมณ์ เหตุเพราะยังค้างคาอยู่ จึงได้แต่หาหนทางผ่อนคลายให้ตนเอง ด้วยการกลับตำหนักไปอาบน้ำเช่นกัน
"ฝ่าา"
"เ้าสู้เด็กเพียงแค่คนเดียวไม่ได้เชียวหรือจางหย่ง"หลิงไท่กล่าวทันทีที่จางหย่งและจางหยู เข้ามายืนประสานมือทำหน้าที่
"กระหม่อมยินดีรับโทษพะย่ะค่ะ แต่ท่านอี๋ซูนั้นซุกซนยิ่งนัก เพียงแค่กระหม่อมเผลอเขาก็ชิงหายตัวไปแล้วพะย่ะค่ะ"
"อืมช่างเถอะ ให้เด็กนำน้ำมาข้าจะอาบ"จางหย่งและจางหยูได้แต่สงสัย มาคราวนี้เหตุใดองค์หลิงไท่ถึงเสร็จภารกิจไวนัก ทุกครั้งที่เสด็จไปตำหนักชิวเทียนหากไม่ข้ามวันจะไม่เสด็จออกมาแล้วนี่ ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามก็เสด็จออกมาแล้ว หรือจะเกิดเื่ไม่ดีขึ้น
"จางหยูเข้ามา"จางหยูค่อยเข้าไปในห้องสรง ประสานมือก้มลงหลิงไท่นั่งอยู่ในถังไม้ กลิ่นหอมจากกลีบดอกไม้ลอยกระจายอยู่เหนือน้ำที่มีไอระเหยขึ้นมาน้อยๆ
"เ้าไปคอยดูอี๋ซู เสร็จแล้วให้นำตัวมาที่นี่ จริงสิ ตามปาไช่และวิหค์มาด้วย แต่ให้รออยู่ที่โถงก่อน"
"พะย่ะค่ะ"ใช้เวลาไม่นานนักหลิงไท่จึงแต่งองค์เสร็จ โดยปล่อยให้นางกำนัลช่วยสวมใส่เสื้อสีประจำองค์ให้
"พวกเ้าไปเตรียมของว่างและขนมมามากหน่อย รวมถึงจัดอาหารไปให้แขกของข้าที่โถงด้านนอก
"เพคะ"นางกำนับลับตาไปแล้ว เขาจึงเดินไปนั่งรออี๋ซูที่ห้องอักษรด้านใน ใช้เวลาไม่นานอี๋ซูก็ปรากฏตัวขึ้น หลิงไท่แข็งค้างกับรูปโฉมที่เปลี่ยนไปของเขา ดวงหน้าอ่อนหวานแววตาซุกซนดื้อดึงช่างสะดุดดตาสะดุดใจยิ่งนัก เรือนร่างโปรงบางอยู่ในผ้าแพรต่วนสีขาวแผงลวดลายในเนื้อผ้ายิ่งงทำให้ดูราวกับ เทพเซียนสูงส่งผู้หนึ่ง
"ข้าดูดีขึ้นบ้างหรือยัง"อี๋ซูยิ้มร่าวิ่งเข้ามาหา กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้ลอยมาบางเบา
"อืม เ้าหิวหรือเปล่า"หลิงไท่รีบเปลี่ยนสีหน้าให้กลับมาราบเรียบดังเดิม มือใหญ่โบกทีเดียวเหล่านางกำนัลก็ย่อตัวลงแล้วเดินหายไป ทิ้งให้คนทั้งคู่นั่งนิ่ง
"นิดหน่อยน่ะ แต่ข้ากินได้ตลอดเวลา ฮะ ฮะ"อี๋ซูหัวเราะน้อยๆ หลิ่งไท่อดยิ้มตามรอยยิ้มสว่างไสวนั่นไม่ได้
"มีอาหารว่างเ้ากินก่อนเถอะ"หลิ่งไท่ดันจานอาหารหน้าตาน่าทานมาตรงหน้า อี๋ซูตาโตเมื่อเห็นกลืนน้ำลาย
"ของข้าหรือ"
"ใช่ของเ้า"หลิงไท่นั่งมองคนด้านข้างกินของว่างและขนมด้วยความอร่อยไม่หยุดปาก
"อี๋ซู เ้าชอบของพวกนี้หรือเปล่า"
"อื้อ ชอบ ชอบมากอร่อยมากด้วย"
"ถ้าอย่างนั้นเ้าอยากอยู่ที่นี่ไหม"
"หืม? ไม่เอาข้าต้องเบื่อตายแน่ๆ"อี๋ซูส่ายหน้าไปมา
"ไม่เบื่อหรอกเ้ามิรู้หรือ ที่นี่มีสวนกว้างและมีสัตว์์น้อยใหญ่จำนวนมาก เ้าอยากตกปลาล่าสัตว์ได้หมด แถมยังมีน้ำตกด้วยนะ เ้าชอบมิใช่หรือ"
"จริงรึ แต่ว่าแล้วปาไช่กับเลี่ยงเฟิ่งล่ะอยู่ด้วยได้หรือไม่"
"แน่นอนได้อยู่แล้ว แต่เ้าต้องอยู่ตำหนักตงเทียน ส่วนสองคนนั้นอยู่ที่ตำหนักหยู่จี้ หากพวกเ้าอยากไปเล่นซุกซนที่ไหนค่อยให้พวกเขามาหาเ้าแบบนี้ดีหรือไม่"อี๋ซูวางขนมในมือลงบนจาน หันมาสบตากับหลิงไท่ด้วยความสงสัย
"เหตุใดข้าต้องมาอยู่บนนี้ ในเมื่อโลกมนุษย์มีสิ่งแปลกใหม่ให้ข้าได้ค้นหาตั้งมากมาย"
"เ้าชอบหรือไม่ เ้าก็ต้องอยู่ที่นี่ เอาล่ะอิ่มแล้วพวกเราออกไปด้านนอกกันเถอะ เพื่อนเ้าคงรออยู่แล้ว"หลิงไท่ตัดบท อี๋ซูเม้มปากไม่ยอมลุกขึ้นจากตั่งนั่ง หลิงไท่เดินนำออกไปไม่ห่างมากนักต้องหันกลับมาทั้งตัว
"ดื้อ?"
"ข้าไม่ได้ดื้อแต่ข้าจะไม่อยู่ที่นี่เด็ดขาด และข้าก็ไม่ฟังคำสั่งของเ้าด้วย"อี๋ซูพูดจบก็ะโลงจากตั่งวิ่งสวนหลิงไท่ออกไป หลิงไท่ยกยิ้มมุมปากเพียงแวบเดียวมาอยู่ข้างกายอี๋ซูแล้ว มือใหญ่คว้าเอาคอเสื้อของเขาเอาไว้
"คิดว่าจะชนะข้าได้หรือเด็กน้อย"
"ปล่อยข้านะ ต่อให้เ้าเป็เ้าภพข้าก็ไม่ยอมแพ้เ้าเด็ดขาด"กลิ่นกายของอี๋ซูดึงดูดหลิงไท่เหลือเกิน เ้าตัวสะท้านเยือกเมื่อสูดดมเข้าไป ยิ่งเนื้อตัวนุ่มนิ่มเบียดเสียดสี จากการดิ้นรนเอาตัวรอดของอี๋ซู ยิ่งกลับทำให้อารมณ์รุมร้อนเกิดขึ้นง่ายดาย เขาก้มลงมองกลุ่มผมยาวสยายเกือบจรดข้อขา สีดำวาวเป็แพรกระจายออกล้อมกรอบใบหน้าขาวนวล เขาถึงกับอดทนไม่ไหวพลิกกลับร่างเล็กเข้ามาแนบอกกว้างของตนเอง
"เด็กน้อย เ้ามันโง่งมนัก ถึงตอนนี้หากเ้าคิดจะหนีออกไปให้ห่างจากข้า คาดว่าคงไม่มีโอกาสแล้ว"หลิงไท่บอกกับกลุ่มผมสีดำนั่น อี๋ซูคล้ายไม่ได้ยิน ยิ่งดิ้นรนเอาตัวรอดมากขึ้น หลิงไท่คว้าเอวเล็กยกขึ้นจนใบหน้าเสมอกัน
"คนโง่ ข้าให้โอกาสเ้ามาหลายครั้ง แต่เ้าเลือกหนทางที่ไร้ซึ่งทางไปเอง ดังนั้นเ้าจงรับผลของการที่เ้าตัดสินใจเช่นนี้เถอะ จางหย่ง จางหยู เข้ามาหาข้า"ขาดคำสองคนซ้ายขวาก็ปรากฏกายขึ้น ทั้งคู่มองร่างที่ถูกยกขึ้นจนใบหน้าเสมอหลิงไท่ด้วยความสงสัย
"ปล่อยข้านะ ต่อให้เ้าเป็เ้าภพข้าก็ขอสู้แค่ตาย"อี๋ซูใช้สองแขนดันไหล่หนาเอาไว้ พยายามเอนกายออกห่าง ทว่าหาได้หลุดพ้นออกจากอ้อมแขนหนานั่นได้ไม่ กลับยิ่งถูกรั้งเอวเอาไว้จนแน่น สองแขนมัดกล้ามรัดเอวเล็กกิ่วจนอี๋ซูถึงกับร้องครางด้วยความเจ็บ
"ฝ่าา!"ทั้งคู่ใในท่าทีของคนทั้งคู่
"พวกเ้านำสหายของอี๋ซูไปตำหนักหยู่จี้พร้อมวิหค์ ห้ามปล่อยคนออกมาจนกว่าข้าจะเรียก มิต้องตอบคำใดๆทั้งนั้น และวันนี้ข้าจะใช้เวลาอยู่กับคู่ชะตาของข้าเสียหน่อย ไปได้แล้ว!"สิ้นคำทั้งคู่รีบประสานมือแล้วเร้นกายจากไป
"ปล่อยข้า เ้าเป็อันธพาลหรือไร เหตุใดต้องรังแกผู้น้อยเช่นข้าด้วย"
"เด็กน้อยเอ๋ยเด็กน้อย นับจากนี้ไปเ้าคือคนของข้าจำไว้"หลิงไท่เสกสร้อยสีดำเส้นเล็ก ตรงกลางมีกระดิ่งเงินวางไว้ในมือตัวเองข้างที่ว่าง สบตากับอี๋ซูใบหน้าบึ้งตึงเม้มปากตาวาวดื้อดึงยิ่ง
"ของแบบนี้ข้าไม่้า ปล่อยได้แล้ว"
"ปล่อยงั้นหรือ"หลิงไท่ไม่ตอบคำถาม ก้มหน้าลงมองริมฝีปากสีเชอรี่ด้วยความหลงใหล พริบตาสร้อยนั่นมันกลับไปอยู่ที่ลำคอละหงของอี๋ซูแล้ว เขาเหินกายกลับเข้าห้องบรรทมของตนเอง ก่อนจะค่อยวางอี๋ซูลงบนตั่งกว้าง มองอี๋ซูกระโจนลงจากตั่งแต่ติดที่สองแขนของหลิงไท่กางกั้นเอาไว้
"เ้าหนีไม่พ้นหรอกนะ สร้อยนั่นจะรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเ้าพยายามออกห่างจากกายข้า และมีแค่ข้าเท่านั้นที่เป็คนปลดสร้อยนั่นได้"อี๋ซูพยายามกระชากสร้อยออกแต่ดูเหมือนมันรัดแน่นแทบหายใจไม่ออก
"ปล่อยข้า"อี๋ซูร้องด้วยความตระหนก มองใบหน้าคมคายหล่อเหลาที่โน้มเข้ามาใกล้ด้วยความหวาดกลัว อีกแล้วเหตุใดเขาจึงหวาดกลัวคนผู้นี้ยิ่งนัก หลิงไท่ใช้นิ้วเกลี่ยใบหน้างามนั่นเบาๆ
"เ้ารู้ตัวหรือไม่อี๋ซู ว่าเ้าเป็ใคร"
"ข้าไม่รู้และข้าก็ไม่อยากจะรู้ด้วย"อี๋ซูงอขาสองข้างขึ้นมาแนบอก จากนั้นใช้ทั้งสองข้างยันเข้ากับหน้าท้องของหลิงไท่อย่างแรง หลิงไท่เผลอตัวจึงผงะออกเล็กน้อย ดวงตากลับเริ่มกลายเป็สีแดงอีกครั้ง อี๋ซูไม่ได้สังเกตุเพียงตะเกียดตะกายหนีห่างให้พ้นเงื้อมมือของหลิงไท่
"กล้าทำร้ายข้ารึ"หลิงไท่หันกายเพียงครั้งเดียว ก็สามารถคว้าคอเสื้อด้านหลังของอี๋ซูเอาไว้ได้ กระชากกลับลงไปหล่นบนตั่งอีกครั้ง อี๋ซูรู้สึกขนตั้งชัน พลิกกายขึ้นมานอนหงายหอบหายใจแรง
"เ้าปล่อยข้าไปเถอะ"คล้ายหลิงไท่มิได้เป็ตัวของตัวเอง เขาก้าวขาคุกเข่าลงไปบนตั่ง จับไหล่สองข้างของอี๋ซูกดลงบนที่นอนออกแรงจนคนใต้ร่างไม่สามารถจะขยับตัวได้ เขาโน้มตัวลงใบมองใบหน้าหวาดหวั่นด้วยความฮึกเหิม ริมฝีปากหนายกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะประกบปากหนาของตัวเองลงแนบกับปากได้รูปสีแดงเรื่อ อี๋ซูทั้งใทั้งตั้งรับไม่ทัน ปล่อยให้ลิ้นหนาร้อนชื้นสอดเข้าไปหยอกเล่นกับลิ้นเล็กของตนเอง สองมือของหลิงไท่จับข้อมือทั้งสองข้าง ที่พยายามยกขึ้นดันคน้าออกแต่ไร้ผล ยิ่งพยายามเท่าใดอีกฝ่ายก็ยิ่งออกแรงมากขึ้นเช่นกัน ไม่รู้เนิ่นนานแค่ไหนการต้านทานเริ่มอ่อนแรงลง ปล่อยให้หลิงไท่สูดเอากลิ่นหอมหวาน และน้ำบ่อเล็กในปากไม่รู้จักจบสิ้น เสียงครางรับแ่เบาอยู่ในลำคอฟังแล้วยิ่งทำให้หลิงไท่ยั้งตนไว้ไม่อยู่ ทาบกายลงจนแนบสนิทกับร่างเล้ก สองแขนที่รั้งเอาไว้ผ่อนคลายลงและโอบลำแขนเรียวคล้องขึ้นบนลำคอหนาแทน
"อ้าปากออกอีกนิดเถอะ"หลิงไท่เอ่ยเสียงแหบพร่า ริมฝีปากบวมแดงเผยออ้าออก หลิงไท่แลยลิ้นเลียรอบริมปากได้รูปก่อนจะส่งลิ้นสอดเข้าไปกวาดตวัดลิ้นเล็กดูดดึงด้วยความดูดดื่ม
#ตอนหน้า Ncนะจ๊ะ
14K
