หยางซูหนิงเกิดใหม่ทั้งทีขอถล่มแคว้นจิ้งให้ราบ

“คุณหนูตระกูลผู่ ผู่เยว่!” เสียงป่าวเรียกของขันทีกล่าวขึ้นดังกึกก้องไปทั่วตำหนักคัดเลือก ผู่เยว่เมื่อได้ยินก็เริ่มก้าวเท้าออกมาด้วยท่าทีที่เรียบร้อยและอ่อนหวาน ทันทีที่ผู่เยว่ก้าวออกมาใบหน้าที่อ่อนหวานและดวงตาที่อ่อนโยนทำให้หลี่ตงเฉินฮ่องเต้เหมือนกับตกอยู่ในภวังค์ เขาถึงกับเบิกตาโพลงจนม่านตาขยายออกกว้าง

‘นางช่าง...งดงามนัก...’  หลี่ตงเฉินคิดขึ้นในใจพร้อมกับใบหน้าที่แสดงออกจนเด่นชัดว่ากำลังตกอยู่ในภวังค์ ขันทีที่เห็นอาการของผู้เป็นนายก็รีบสะกิดหลี่ตงเฉินให้เรียกคืนสติ “ฝ่าบาท...ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ! เก็บอาการด้วยพ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หลี่ตงเฉินเมื่อได้ยินก็สะดุ้งหลุดออกจากภวังค์ ท่าทีเริ่มสำรวมและเก็บอาการอีกครั้ง เขาพลางหันไปมองหลี่ไท่หนานผู้เป็นพี่ แต่ก็ไม่เห็นว่าผู้เป็นพี่จะสนใจหรือชายตามามองมาที่นางเลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นดังนั้นมุมปากหนาเริ่มยิ้มกว้าง ในใจฉุกคิดขึ้น ‘ท่านพี่ไม่สนใจนางสินะ...’

หลี่ตงเฉินตงหลุมรักคุณหนูตระกูลผู่เข้าเสียแล้ว...

ผู่เยว่ที่เห็นว่าชินหวังอ๋องอย่างหลี่ไท่หนานไม่ได้สนใจหรือพิศวาสสิ่งใดในตัวนาง ผู่เยว่ก็รู้สึกตัวเบาราวได้ยกภูเขาออกจากบ่า เพราะแต่เดิมนางได้ตั้งปณิธานแน่วแน่แล้วว่าชาตินี้นางจะขอแต่งงานกับชายที่ตนรักเท่านั้น

ทันทีที่คิดจบ ขันทีเริ่มกล่าวถามว่านางมีความสามารถอะไร “คุณหนูท่านมีความสามารถอะไรหรือ?” 

ผู่เยว่เมื่อได้ยินก็พลันกล่าวตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน “หม่อมฉันสามารถเล่นพิณคงโหวได้เพคะ...” ทันทีที่หลี่ตงเฉินได้ยินเขาก็รีบสั่งให้ขันทีไปนำพิณคงโหวเข้ามาให้ผู่เยว่ ซึ่งเป็นพิณตัวเดียวกันกับพี่หลี่ตงเฉินใช้

หลังจากที่นำพิณมา ร่างบางก็พลางนั่งลง มือเรียวเล็กยกพิณเทินไว้บนตัก มือบางโอบพิณ นิ้วเรียวเริ่มบรรเลง ทันทีที่บรรเลงเสียงของพิณไพเราะดังโปร่งใสรื่นหู ตัวของผู่เยว่เองก็บรรเลงเพลงอย่างบรรจงดั่งกับจิตวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวกับดนตรี ทันทีที่เล่นจบหลี่ตงเฉินก็รีบปรบมือให้อย่างลืมตัวทำเอาบรรดาคุณหนูทั้งหลายประหลาดใจ

“โอ้โห! ไพเราะมากจริงๆ สมกับเป็นตระกูลที่ขึ้นชื่อเรื่องดนตรีศิลป์” หลี่ตงเฉินที่ชื่นชมอย่างออกนอกหน้าทำให้ผู่เยว่เกิดอาการประหม่าเล็กน้อย ทันทีที่หลี่ตงเฉินเหลือบสายตาไปมองหลี่ไท่หนานผู้เป็นพี่ชายกลับพบว่าพี่ชายของเขาไม่สนใจในตัวของผู่เยว่เลย เหตุนี้ทำให้หลี่ตงเฉินยิ้มแก้มปริ เขาเริ่มขยับและชะโงกหน้าเข้าไปหาผู้เป็นพี่พร้อมกับกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “นี่ท่านพี่ หากท่านไปชอบนาง ข้าจองไว้แล้วนะ”

หลี่ไท่หนานเมื่อได้ยินก็ไม่ได้ตอบกลับอะไร หลี่ตงเฉินที่เห็นดังนั้นก็ยิ้มกว้างเขารีบส่งสัญญาณให้ขันที ขันทีที่เห็นดังนั้นก็เข้าใจได้ในทันทีพร้อมกับรีบเอ่ย “ประทานทองคำสิบตำลึง!”

ผู่เยว่เมื่อได้ยินว่าตนไม่ผ่านการคัดเลือกก็แอบยิ้มดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่นางรีบรับถุงใส่ทองคำ ก่อนจะคำนับแล้วรีบออกไป หลี่ตงเฉินที่ถูกความงดงามของผู่เยว่ดั่งต้องมนต์สะกดก็พลันคิดขึ้นในใจด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ‘ข้าจะต้องนำนางมาเป็นฮองเฮาให้จงได้!’

ทันทีที่กล่าวจบพิธีคัดเลือกก็ยังคงดำเนินต่อไป ขันทียังคงกล่าวเรียกชื่อของคุณหนูจากหลายตระกูลมากมายซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกเช่นเคย จนถึงชื่อของ...

“คุณหนูรองตระกูลหยาง หยางซูหนิง!”