ฟิ้ว…ตุบ! ตุบ!
ขณะที่ชายชรากำลังสร้างที่พักชั่วคราวให้กับไทก้าอยู่นั้นอารีนก็ขอแยกตัวออกไปนั่งพักฟื้นจิตและพลังอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆกับบริเวณนั้น ส่วนไทก้าได้เดินเข้าไปหาเอเทนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก
"ขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือข้าไว้ครับ" ไทก้าพูดขอบคุณกับเอเทนพร้อมกับกำลังโค้งคำนับ แต่เอเทนกลับใช้มือห้ามไทก้าก่อน
"ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก นี่เป็คำสั่งนายท่าน" เอเทนตอบกลับเบาๆ
"ยังไงข้าก็ต้องขอบคุณท่านเพราะยังไงท่านก็เป็ผู้จัดการเสือสมิงนั้น และยังช่วยพวกเราให้ปลอดภัยอีกด้วย" ไทก้ายังกล่าวขอบคุณอยู่เช่นเดิม
"ไม่ทราบว่าข้าควรเรียกท่านว่าอย่างไรดีครับ"ไทก้าถามเอเทนขึ้นมา
"เรียกเอเทนตามที่นายท่านเรียกข้าก็ได้"เอเทนตอบกลับ
ไทก้าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป
"เช่นนั้นข้าจะเรียกท่านว่าพี่นกเอเทนละกัน" ไทก้าพูดออกมาพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
"ข้าไม่ใช่นกซะหน่อย เป็สัตว์โบราณต่างหาก"เอเทนตอบกลับ
"ต่างกันตรงไหน?" ไทก้ากล่าวขึ้นพร้อมทำหน้าสงสัยเล็กน้อย
"เฮ้อ..เอาเถอะ งั้นก็ได้ เ้าจะเรียกข้าแบบไหนก็แล้วแต่เ้าละกัน" เอเทนตอบกลับ "แต่เื่คาถาที่ข้าใช้รวมถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาเ้าต้องเก็บไว้เป็ความลับ หากเปิดเผยอาจมีผลกระทบต่อการใช้ชีวิตของนายท่านได้" เอเทนกล่าวออกอย่างจริงจัง
แม้ไทก้าจะสงสัยแต่ก็พยักหน้ารับเบาๆ อาจจะเป็เพราะว่าชายชราผมขาว้าอยู่อย่างสงบจึงไม่ได้้าเปิดเผยเื่ราวต่างๆก็เป็ได้ อีกอย่างเอเทนและชายชราเป็ผู้ช่วยเหลือไทก้าั้แ่ต้น ไทก้าจึงไม่คิดที่จะเปิดเผยเื่นี้ให้ใครฟังอยู่ดี ส่วนอารีนเห็นเฉพาะเหตุการณ์ที่อยู่กับไทก้าเท่านั้นไม่ได้รู้ถึงความจริงทั้งหมด
"พี่นกเอเทน ท่านพอจะรู้รึไม่ว่า ตัวข้านั้นที่ไม่ใช่คนของโลกนี้ จะใช้อาคมได้รึไม่?" ไทก้าถามขึ้น
"ไม่ว่าใครก็สามารถฝึกจิตได้ทั้งนั้น ทั่วทั้งสี่ทวีปนี้มีผู้คนมากมายล้วนฝึกการใช้จิตและอาคมทั้งนั้น"เอเทนกล่าว
"เช่นนั้นข้าจะฝึกได้ยังไง? และใช้อาคมได้ยังไง? ท่านจะสอนข้าได้รึไม่?"ไทก้าหันไปถามเอเทน
"ข้าไม่สามรถสอนเ้าได้หรอกนะ เพราะจิตของข้าเป็จิตรูปแบบสัตว์โบราณ ซึ่งจิตของข้ากับมนุษย์แบบเ้าไม่เหมือนกันจึงไม่สามารถสอนเ้าได้"เอเทนค่อยๆอธิบาย
"เฮ้อ… น่าเสียดายจัง ทั้งๆที่เพิ่งเจอสิ่งแจ๋วๆที่อยากเรียนแท้ๆ"ไทก้ารู้สึกเสียดายเล็กน้อย
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเอเทนก็กล่าวออกมา"แต่หากนายท่านใจดีอาจจะสอนพื้นฐานเ้าก็ได้ เพราะยังไงพื้นฐานใครก็สามารถเรียนได้ เพียงแต่คุณสมบัติของเ้ายังไม่มากพอที่จะเรียนรู้อาคมของนายท่านได้" เอเทนกล่าว
ได้ยินดังน้ันไทก้าก็รู้สึกดีขึ้นมา แต่แล้วกลับถอนหายใจยาวๆ เพราะเพียงเท่านี้ชายชราก็ช่วยเหลือเขาไว้มากแล้ว เขาจะกล้าขอให้ชายชราสอนเขาได้อย่างไร เมื่อคิดได้ดังนั้นไทก้าจึงไม่ได้ถามอะไรเอเทนต่อ
"เสร็จแล้ว เอาล่ะพวกเ้าเลือกที่พักกันได้แล้ว"ชายชรากล่าวกับไทก้าหลังจากสร้างกระท่อมไม้ไผ่เสร็จ จากนั้นชายชราจึงเดินไปพักในกระท่อมของตอนเอง
"ข้าจะไปดู้าก่อน"เอเทนบินขึ้น้าเพื่อขึ้นไปนอนบนต้นไม้ และคอยเฝ้าดูบริเวณรอบๆ
ไทก้าเดินเข้าไปหาอารีน เมื่ออารีนััได้ว่ามีคนเดินมาหาจึงลืมตาขึ้นมองไปยังไทก้า
"เ้าไปพักก่อนเถอะ วันนี้เ้าคงจะเหนื่อยมากแล้ว" ไทก้ากล่าวกับอารีน
"อื้อ "อารีนตอบออกมาเบาๆ พร้อมกับเดินเข้ากระท่อมหลังแรกไป
ไทก้ายังไม่ได้เข้าห้องไปทันที กลับเดินมาด้านข้างแม่น้ำพร้อมทั้งนั่งลง
"ที่โน่นจะเป็ยังไงบ้างนะ ข้าจะหาทางกลับไปให้ได้ บางทีด้วยของสิ่งนั้นที่ท่านอาให้ข้ามาจะส่งข้ามาที่นี่ คงต้องมีเหตุผลบางอย่างแน่ๆ เพียงแต่ท่านอาไม่ได้บอกข้า ทำไมกันนะ?" เมื่อคิดๆดูแล้วหาคำตอบไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ไทก้าถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาเบาๆ
"คงมีแต่ต้องฝึกจิตให้ถึงระดับสูงและไปยังทวีประดับสองเท่านั้น เมื่อข้ากลับไปได้ค่อยถามท่านอาแล้วกัน ั้แ่ที่ท่านแม่จากไป ก็เหลือเพียงท่านอาเท่านั้นที่ดูแลข้ามาตลอด ข้าเชื่อว่าท่านอาคงไม่คิดจะทำร้ายข้าแน่ หรือว่า…สาเหตุที่ท่านพ่อหายไปอาจจะเกี่ยวข้องกับที่นี่" ไทก้าพึมพรำออกมาเบาๆ คาดเดาไปต่างๆนาๆ พร้อมมองไป้าท้องฟ้า ก่อนหน้านี้ชายชราได้บอกวิธีในการหาทางกลับโลกให้กับไทก้าไปแล้ว แต่ไทก้ากลับคิดวิธีไม่ออกว่าจะฝึกได้อย่างไร เขาแทบไม่รู้จักอะไรเลยในโลกนี้…
ด้านหลังไทก้าชายชราผมขาวอยู่ในกระท่อมนั่งมองดูไทก้าผ่านหน้าต่างบานเล็กอยู่ห่างๆ โดยไม่พูดอะไร…
นั่งอยู่สักพักไทก้าจึงเดินกลับเข้าไปพักในกระท่อมเล็กหลังสุดท้าย
ตัดกลับมาที่ดาวโลก ณ ปัจจุบัน หลังจากที่ไทก้าหายตัวไปห้านาที มีคนเพียงสามคนเดินเข้ามาที่ด้านในห้องของไทก้า อย่างเงียบๆ
"ข้าขอโทษเ้าจริงๆ ไทก้า หวังว่าเ้าจะยังปลอดภัยดี"หญิงสาวผมสีทองพูดออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาที่ซึมลงมาเล็กน้อย
"อย่าห่วงไปเลย เขาต้องปลอดภัยแน่นอน เราคงต้องฝากความหวังเอาไว้ที่เขาแล้วล่ะ" ชายชราผมดำกล่าว
"ไม่นานเขาคงกลับมา อีกอย่างห้าวันในโลกนั้นเทียบกับเราแล้วเพิ่งจะผ่านไปห้านาทีเท่านั้น เราต้องเชื่อในตัวเขาเข้าไว้ คนที่จะตามหาน้องสองได้มีแค่เขาเท่านั้นแหละ ส่วนเื่ทางนี้เราคงต้องจัดการกันเอง"ชายคิ้วเข้มกล่าวขึ้น
"ฮึ่ม .. ยังไงข้าขอฝากเ้าด้วยแล้วกัน"ชายชราผมดำพูดขึ้นพร้อมกับแตะไปที่บ่าของชายคิ้วเข้ม
เช้าวันถัดมา ณ ใจกลางป่าเวรุ
แดดส่องยามเช้า พร้อมอากาศที่แสนสดใส
อารีนเดินออกมานอกที่พักของตนเอง ด้วยท่าทางร่าเริง พร้อมกับกางปีกและแขนออกพร้อมกันเพื่อรับอากาศที่เย็นสดชื่น ขณะนั้นพลันเหลือบมองไปเห็นไทก้าที่นั่งอยู่ท่าน้ำเข้า จึงเดินเข้าไปหาไทก้าก่อน
"อากาศเช้านี้แจ่มใสจะตาย ทำไมเ้ามานั่งเหม่อลอยอยู่ตรงนี้เล่า?" อารีนที่เห็นท่าทางเงียบๆ ของไทก้าจึงถามขึ้น
"ไม่มีอะไรหรอกข้าแค่นั่งรับลมยามเช้าหน่ะ แล้วนี่เ้ากำลังจะไปไหน?"ไทก้าถามอารีนกลับ
"จริงสิ อีกสักพักข้าจะเดินทางกลับแล้ว นี่ก็หลายวันแล้วที่ข้าออกมา ป่านนี้อาจารย์ข้าคงเป็ห่วงข้าแน่ๆ ทั้งยังมีเื่สำคัญที่ต้องไปทำก่อนและอีกอย่างในอีกสองเดือนข้างหน้าจะมีการรับศิษย์ใหม่ที่นววิทยา ข้าคงต้องกลับสถาบันเพื่อช่วยในการจัดเตรียมการคัดเลือกศิษย์ด้วยหน่ะ "อารีนตอบ
"งั้นรึ แล้วผู้ที่จะเข้าเป็ศิษย์ได้ต้องทำอะไรบ้าง"ไทก้าถามอารีน
"อืม…ปกติแล้วคนทั่วไปสามารถสมัครเข้ารับการทดสอบได้และผู้ที่สามารถเข้าเป็ศิษย์ชั้นนอกได้ อย่างน้อยต้องผ่านการทดสอบการทำกสิณอย่างใดอย่างหนึ่งเท่านั้น" อารีนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบไทก้าออกไป
"กสิณ? มันคืออะไรงั้นเหรอ?"ไทก้าถามด้วยความสงสัย
"กสิณก็คือการเพ่งเพื่อใช้จิตเข้าควบคุมสิ่งต่างๆ ในธรรมชาติ อย่างเช่น ดิน น้ำ ลมหรือไฟ คนทั่วไปจะควบคุมได้เพียงหนึ่งอย่างเท่านั้น ยกเว้นอัจฉริยะหรือผู้ฝึกจิตขั้นสูงจึงจะสามารถใช้ได้หลายอย่าง แม้แต่ข้าในตอนนี้ที่สามารถบังคับลมได้ก็เกิดจากการทำกสิณลมยังไงล่ะ" อารีนอธิบาย
"แล้วหากข้าจะทำกสิณล่ะ ต้องทำยังไง?"ไทก้าถาม
"เื่นั้น… ข้าคงต้องใช้เวลาอย่างน้อยที่สุดหกเดือนหรือมากสุดหนึ่งปีในการสอนเ้า ข้า…" อารีนตอบแบบตะกุกตะกัก
"เฮ้อ…ช่างมันเถอะ ข้าพอเข้าใจแล้ว หากต้องใช้เวลานานขนาดนั้นเ้าคงไม่มีเวลามาสอนข้าหรอก ไม่ต้องคิดมาก"เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้ไทก้าพอจะเข้าใจอยู่บ้างถึงเหตุผลที่อารีนบอกมา เนื่องจากอารีนยังมีเื่สำคัญที่ต้องไปทำ การจะให้อารีนอยู่สอนถึงหกเดือนคงเป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้
หลังจากพูดคุยกันได้สักพักอารีนก็ได้กล่าวลากับชายชราผมขาว,เอเทนและไทก้า แต่ก่อนที่อารีนจะบินออกไปได้ให้ของชิ้นหนึ่งกับไทก้าเอาไว้
"หากวันใดที่เ้ามายังนววิทยาสามารถใช้สิ่งนี้เพื่อไปพบข้าได้เสมอ ข้าไปก่อนนะ"อารีนกล่าวกับไทก้า
"อื้อ เดินทางปลอดภัยนะ ระวังตัวด้วย หากข้ามีโอกาศข้าต้องไปพบเ้าแน่นอน"ไทก้าตอบพร้อมกับยิ้มให้กับอารีน
อารีนหันหลังกางปีกออก
พรึ่บ!
แต่ก่อนที่จะบินขึ้นไปอารีนหันกลับมามองไทก้าอีกรอบจากนั้นจึงตัดสินใจบินขึ้นฟ้าไป….
246
