ระบบฝึกเทพ god training system

เรื่องราวเล็กๆน้อยๆถูกเทียนฉินถามออกมาอย่างไม่รู้จักเบื่อ มิหนำซ้ำทั้งสองคนยังชวนเขาไปยังสำนักแสงนภาเพื่อเปิดหูเปิดตาอีกด้วย แต่เทียนฉินก็ได้ปฎิเสธไปโดยอ้างว่าเขายังมีธุระอย่างอื่นให้ต้องทำอีก จึงทำให้ทั้งสองคนได้แต่เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทน

ไม่นานนักตาเฒ่าหม่าก็กลับเข้ามาภายในโรงเตี๊ยม เทียนฉินจึงให้ไปสอบถามว่าที่นี่ยังมีห้องพักเหลืออยู่หรือเปล่า เพราะเขาตั้งใจว่าจะอยู่พักที่นี่เพื่อหาข่าวของลัทธิอีกาดำอีกสักสองสามวัน

ส่วนศิษย์ทั้งสองของสำนักแสงนภาเห็นว่าเทียนฉินยังมีเรื่องต้องทำอยู่ จึงขอตัวลากลับสำนักกันก่อน แต่ก็ยังบอกกับเทียนฉินว่าพวกเขาจะลองถามเรื่องนี้ที่สำนักดูให้ ซึ่งเทียนฉินก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ จากนั้นจึงนั่งฟังคนในโรงเตี๊ยมพูดคุยกันต่อ

แต่เมื่อเวลาผ่านไปได้ไม่นาน คนกลุ่มที่นั่งดื่มสุรากันอยู่ก็เริ่มส่งเสียงดังมากขึ้นกว่าเดิม เทียนฉินหันไปมองทางเสียงที่วุ่นวายนั้นพลางส่ายหน้า แล้วหันมองมาที่ตาเฒ่าหม่าก่อนพยักหน้าให้ จากนั้นจึงเดินออกไปด้านนอกทันที ส่วนตาเฒ่าก็เรียกเสี่ยวเอ้อมาคิดเงินก่อนจะเดินตามหลังเทียนฉินไป

เมื่อออกมาด้านนอกโรงเตี๊ยม เทียนฉินเห็นว่ายังมีเวลาก่อนที่ฟ้าจะมืดลง จึงเดินดูร้านค้าต่างๆภายในเมืองฝู่โจวอย่างใจเย็น ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้คาดหวังอะไรไว้ในเมืองนี้ แต่เมื่อพอเขามาเดินดูจริงๆ ก็ยังตกตะลึงกับความเจริญรุ่งเรืองของเมืองไม่ได้

ตึกแถวร้านค้าต่างๆที่เรียงรายอยู่ตามสองข้างทาง ส่วนผู้ขายนับไม่ถ้วนก็ตะโกนเรียกคนเดินถนนที่ผ่านไปมา ให้แวะมาชมสินค้าภายในร้านของตนเองกันอย่างคึกคัก

เทียนฉินมองดูทั้งหมดนี้อย่างเพลินตา และเดินไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมาย เพราะนี่เป็นครั้งแรกและไม่ได้พูดเกินจริงเลยที่จะบอกว่าเขาไม่คุ้นเคยกับสถานที่ในเมืองนี้

"คนที่อยู่ข้างหน้าหลบไปซะ!"

เสียงตะโกนอันหยิ่งทะนงทำให้เทียนฉินตื่นจากภวังค์ คิ้วของเขาขมวดเป็นปมขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นผู้คนที่อยู่กลางถนนต่างหลีกเลี่ยงราวกับว่าเห็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวกำลังวิ่งเข้ามา

เทียนฉินมองไปทางผู้คนที่แหวกเป็นทางนั้น ก็เห็นว่ามีคนสองคนควบม้าวิ่งมาบนถนนนี้อย่างรวดเร็ว ด้านหน้าเป็นชายหนุ่มชุดสีขาวในมือโบกแส้ยาวควบนำหน้ามาอย่างหยิ่งผยอง คนรอบข้างที่เห็นว่าเทียนฉินยังคงยืนอยู่กลางถนนอย่างไม่รู้เรื่องราว แต่ก็ไม่มีใครที่จะเอ่ยปากบอกเตือนเขาเลยสักนิด

"หืม!"

ร่างของเทียนฉินขยับตัวพริ้วหลบออกมาด้านข้างอย่างว่องไว เมื่อเห็นพวกนั้นใกล้จะเข้ามาถึงตัวโดยไม่คิดจะหยุดเลยแม้แต่น้อย

"ไอ้สารเลวนี่ไม่มีตาหรืออย่างไร ถึงกล้ามายืนขวางทางข้าแบบนี้!"ชายหนุ่มดึงสายบังเหียนเพื่อหยุดม้า ก่อนจะหันหน้ามองมายังเทียนฉินด้วยสายตาที่ขุ่นเคือง

"นั่นคงเป็นนายน้อยของตระกูลโหวงใช่มั้ย!"

"ใช่แล้ว! เขาคือโหวงจ้งเป็นคนที่มีชื่อเสียงไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ในเมืองนี้ เด็กคนนั้นกล้าที่จะขวางทางเขาจริงๆ ไม่กลัวจะเดือดร้อนหรืออย่างไร?"

"ข้าได้ยินมาว่าเขาได้เข้าร่วมนิกายเมฆอนันต์ที่เป็นหนึ่งในสี่นิกายที่ยิ่งใหญ่ของแคว้นเราแล้วด้วย!"

"ใช่! ความแข็งแกร่งของเขาได้มาถึงระดับผันแปรขั้นกลางแล้ว จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะไม่เกรงกลัวผู้ใดในเมืองนี้!"

คนรอบข้างที่มุงดูกันอยู่ต่างก็ซุบซิบกันเสียงเบาถึงตัวตนของชายหนุ่มคนนี้ แต่เมื่อเทียนฉินได้ยินก็รู้สึกว่าเมืองฝู่โจวนี้ทำไมถึงได้มีความวุ่นวายเกิดขึ้นมาได้ ที่แท้ก็มีลูกหลานภายในตระกูลที่ชอบอวดเบ่งไม่ต่างจากคนตระกูลหุยในเมืองยี่เป่ยอยู่นี่เอง

"แล้วพวกเจ้าไม่เห็นหรือว่ามีผู้คนเดินกันอยู่พลุกพล่าน ยังจะมาขี่ม้าแข่งกันที่นี่อีก!"เทียนฉินเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เขาไม่เคยนึกเลยว่าจะมาเจอกับคนที่ไม่เห็นชีวิตของคนอื่นอยู่ในสายตาเช่นนี้ เพราะพวกมันทำแบบนี้ก็ไม่ต่างไปจากพวกนอกรีตเลยสักนิด

"เจ้าคงเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วใช่มั้ย?"

โหวงจ้งทำสีหน้าโกรธแค้นที่ถูกเทียนฉินต่อว่าเช่นนี้ ต้องบอกว่าคนในเมืองฝูโจวล้วนรู้จักเขาดีในเรื่องของความเย่อหยิ่งและอารมณ์ร้ายเป็นที่สุด และตระกูลของเขาก็มีอิทธิพลมากในเมืองนี้ จึงทำให้ผู้คนโดยรอบล้วนหลีกเลี่ยงที่จะมีเรื่องกับเขา

"เจ้ากลับไปเสียเถอะ! ข้าไม่อยากมีเรื่อง"ถึงแม้ว่าเทียนฉินจะรู้สึกโกรธอยู่บ้าง เพราะชายหนุ่มคนนี้วางอำนาจอวดเบ่งมากเกินไป และคนทั่วไปก็ไม่ได้เป็นเดือดเป็นร้อนอะไรเลย อีกทั้งเมื่อเขาพึ่งได้มาที่แคว้นชิง เขาก็ไม่อยากสร้างปัญหาอะไรในเมืองนี้ให้ปวดหัวเช่นกัน

คนรอบข้างที่ได้ยินเทียนฉินกล่าวออกมาแบบนั้น ต่างก็คิดว่า คงเป็นเรื่องยากแล้วที่ทำให้โหวงจ้งโมโหแล้วจะยังหนีรอดไปได้ จึงรออยู่ดูเรื่องสนุกที่จะเกิดอย่างตื่นเต้น

"ไปตายซะ!"

ชายที่อยู่ด้านหลังโหวงจ้งพุ่งออกไปข้างหน้าพร้อมกับตะโกนออกมา ก่อนจะยกแส้ยาวในมือของเขาฟาดเข้ามาทางเทียนฉินอย่างมั่นใจ

แววตาของเทียนฉินเผยออกมาอย่างเย็นชา ก่อนจะยกมือขึ้นคว้าแส้เส้นนั้นไว้แล้วกระชากกลับมาอย่างไม่เปลืองแรงนัก

ตู้ม!

ร่างของชายคนนั้นล่วงกระแทกพื้นอย่างแรงจนฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว ผู้คนโดยรอบรวมถึงโหวงจ้งต่างพากันตกตะลึง ไม่ได้คาดคิดเลยว่าแส้ยาวที่ชายหนุ่มฟาดออกไปนั้นจะถูกเทียนฉินคว้าได้อย่างง่ายดาย ถึงแม้ชายหนุ่มคนนั้นพลังจะไม่สูงมาก แต่เขาก็บรรลุถึงระดับผันแปรขั้นต้นแล้วเช่นกัน

"กล้าที่จะทำร้ายคนของตระกูลโหวง! เจ้าเตรียมตัวตายได้เลย!!"

โหวงจ้งควบม้าเข้าใส่เทียนฉินพร้อมกับฟาดแส้เข้าใส่อย่างไม่ปราณี แต่เหตุการณ์ก็เหมือนกับชายหนุ่มคนนั้นราวกับฉายภาพซ้ำ โหวงจ้งถูกเทียนฉินดึงล่วงตกลงมาจากม้า และก่อนที่มันจะได้ตั้งตัว แข้งขวาของเทียนฉินก็หวดเข้าไปที่สีข้างของมันเต็มแรง

เปรี้ยง!

ร่างของโหวงจ้งกระเด็นลอยไปตามแรงเตะนั้นอย่างควบคุมไม่อยู่ ก่อนจะกลิ้งม้วนจนฝุ่นตลบนอนหมอบอยู่ตรงนั้น ชานหนุ่มคนแรกเห็นนายน้อยของตนเองนอนอยู่ที่พื้น ก็รีบลุกขึ้นแล้วเข้าไปพยุงโหวงจ้งขึ้นมาทันที

"นายน้อยโหวงพวกเราถอยก่อนเถอะ ไว้เสร็จเรื่องแล้วถ้าเขายังไม่ออกไปจากเมืองฝู่โจว พวกเราค่อยมาจัดการกับมันอีกครั้ง!"ชายหนุ่มคนนั้นเมื่อเห็นว่าเทียนฉินมีพลังที่มากกว่า จึงห้ามปรามโหวงจ้งอย่างหวั่นเกรงพร้อมกับเตือนว่ายังมีธุระที่ต้องไปจัดการอยู่ 

โหวงจ้งที่ตอนนี้ชุดสีขาวของเขาล้วนเปรอะเปื้อนไปด้วยขี้ฝุ่นลุกขึ้นมาด้วยความโมโห แต่เมื่อคิดถึงเรื่องที่ชายหนุ่มนั้นกล่าวก็เก็บความแค้นไว้ก่อนเอ่ยออกมาอย่างอาฆาต

"วันนี้ข้าจะไว้ชีวิตอันไร้ค่าของเจ้าก่อน! แต่เมื่อข้าเสร็จธุระเมื่อไหร่ ข้าจะกลับมาเอาคืนเจ้าอย่างสาสม!!"

เมื่อกล่าวจบทั้งสองมองเทียนฉินอย่างโกรธแค้นก่อนจะดึงบังเหียนและหันหลังจากไปอย่างรวดเร็ว

เทียนฉินรู้ดีว่าคงต้องมีเรื่องเกิดขึ้นอีกแล้วแน่ แต่ก็ยังมองไปที่ทิศทางที่พวกเขาทั้งสองจากไป อย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าเขาจะมีพลังระดับผันแปรขั้นสูงเท่านั้น แต่ก็ไม่ใช่เขาไม่เคยต่อสู้ข้ามขั้นมาก่อนเสียที่ไหน อีกทั้งเมืองฝู่โจวแห่งนี้คงไม่มีทางที่จะมีผู้ฝึกตนที่มีพลังระดับก่อกำเนิดอยู่แน่นอน

เมื่อคนรอบข้างที่มามุงดูความสนุกเห็นทั้งสองคนจากไป ก็พากันส่ายหัวถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะพากันแยกย้ายไปในที่สุด

เทียนฉินไม่ได้สนใจสายตาของผู้คนรอบข้างที่มองมาเลย แต่เขาจะจดจำชื่อของตระกูลโหวงไว้อยู่ในใจ ถ้าหากเขามีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง เขาจะไม่รังเกียจเลยที่จะสั่งสอนพวกนั้นเสียหน่อย

เทียนฉินแหงนหน้ามองท้องฟ้าก็เห็นว่าใกล้จะค่ำแล้ว และอีกอย่างเขาไม่ได้มีอารมณ์ที่จะเดินชมร้านค้าต่างๆอีกต่อไป จึงได้ชวนตาเฒ่าหม่ากลับไปยังโรงเตี๊ยมที่จองห้องพักไว้ทันที

เมื่อเดินขึ้นมาถึงหน้าห้องพัก ตาเฒ่าได้ยื่นแผนที่ของแคว้นชิงให้เขาฉบับหนึ่ง ก่อนจะขอตัวลงไปหาข่าวด้านล่างอีกครั้ง เพราะเรื่องการซุบซิบนินทาตามวงเหล้านี้เป็นสิ่งที่ตาเฒ่าหม่าชอบมากที่สุดแล้ว จึงรีบเดินลงไปด้านล่างอย่างอารมณ์ดี

แต่เมื่อตาเฒ่าหม่าเดินลงมาด้านล่าง ก็มีเสียงตะโกนทักขึ้นมาอย่างเสียงดัง โดยที่เขายังไม่ได้แม้แต่จะเลือกที่นั่งเลย

"เห้พี่ชาย! รบกวนสอบถามท่านสักอย่างสองอย่างได้หรือไม่?"

ตาเฒ่าหม่าหันไปมองทางต้นเสียงนั้นก็พบว่ากลุ่มชายฉกรรจ์ที่นั่งดื่มกินอยู่เมื่อตอนนั้นนั่นเอง และพอเห็นชายคนหนึ่งกวักมือเรียกเขา ตาเฒ่าหม่าจึงลากเก้าอี้เข้าไปนั่งอย่างไม่เกรงใจ จากนั้นจึงเอ่ยถามขึ้นมาพร้อมกับกระดกสุราที่คนนั้นยื่นให้มาอย่างกระหาย

"อ่า! พวกเจ้ามีเรื่องอะไรจะสอบถามคนแก่อย่างข้ารึ?"

ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นมองหน้ากันไปมาคล้ายกำลังเกี่ยงกันว่าใครจะเป็นคนถามเขาดี

จบตอนที่ 91