ตอนที่ 7.2
เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับ
ไม่ใช่เพราะว่าคุยกับพี่ยิ้มหรืออะไรหรอกนะ คือก็คิดเื่พี่ยิ้มด้วยแหละ แต่ก็มีเื่พี่แจ็คด้วยไง
คิดแล้วคิดอีกเหมือนว่าเลือกได้ทั้งที่พี่ยิ้มก็ยังไม่มาปรากฎตัวต่อหน้า กับพี่แจ็คก็ไม่มีอะไรพัฒนา
เห้อออออออ
ฉันกำลังรู้สึกว่าตัวเองสวยมาก มีผู้ชายรุมล้อม
ก็มีคนมาจีบอ่ะ ก็ต้องน่ารักพอตัวล่ะเนอะ
คิดแล้วยิ้มขำกับตัวเอง แม่เคยบอกว่าฉันนิสัยเหมือนน้าแพรวเพื่อนของแม่ ความมั่นหน้า ความมั่นใจ ความระริกระรี้เหมือนน้าแพรวตอนเป็สาว นี่คือแม่ฉันเป็คนพูดนะ ฉันไม่กล้าว่าแม่ของเพื่อนสนิทตัวเองแบบนั้นหรอก!
อ่อ....
แล้วเมื่อคืนพี่แจ็คคือแปลกมาก เขาทักแชทมาบอกว่าวันนี้จะมารับฉันไปเรียนพร้อมกันปกติงี้ต้องอ้อนวอนจนเหนื่อย แล้วชวนคุยนั่นนี่ ตอบแชทแบบวินาทีต่อวินาทีอ่ะ ฉันส่งปุ๊บอ่านปั๊บพิมพ์ตอบแบบไม่ขาดตอน
พอถามก็บอกว่าเห็นตอนเย็นฉันเงียบๆ เลยทักมา แล้วไหนๆ พี่แจ็คจะมารับก็แอบลองใจเขาหน่อยดีป่ะ?
วันก่อนฉันใส่กระโปรงสั้นเหนือเข่าพี่แจ็คก็ไม่เห็นจะรู้สึกอะไร วันนี้ใส่สั้นกว่าเดิมดีไหม? ไหนๆ วันนี้ก็มีเรียนวิชาเสรีเล่นกีฬาแค่ตัวเดียว ต้องเอาชุดไปเปลี่ยนอยู่แล้ว
ใส่สั้นก็ไม่เป็ไรหรอกมั้ง ไม่ได้ใส่เข้าเรียนสักหน่อยนี่....
เอาหน่อยเนอะ เผื่อหึง ถ้าไม่หึงก็ถือว่าอ่อยไปเนียนๆ
ว่าแล้วก็เอาเลยล่ะกัน นี่เป็ความสั้นสุดท้ายที่แม่ยังไม่ไล่ไปเปลี่ยนเลยนะ ฉันจัดการเปลี่ยนชุดให้พร้อมไปเรียน เก็บของใส่กระเป๋า ตรวจเช็คความเรียบร้อยแล้วออกจากห้อง
ลงมากินข้าวเช้า วันนี้มีแค่สามคน เสียงซึงไม่อยู่เพราะไปทำกิจกรรมโรงเรียนั้แ่เช้า ฉันมองแม่ที่มัวแต่เล่นมือถือแล้วนั่งลงที่เก้าอี้
อ่า... พอนั่งแล้วกระโปรงมันถอยร่นขึ้นมาเยอะกว่าที่คิดไว้อ่ะ เหลือบตาไปมองพ่อก็เห็นท่านหันมาพอดี ฉันเลยชวนคุยแก้เขิน
“พ่อคะ เื่รถที่ซอขอว่าจะเปลี่ยนใหม่ยังไม่ต้องก็ได้นะคะ คือ... ่นี้คงไม่ได้ขับบ่อย”
บ้านฉันทำธุรกิจรถมือสองน่ะ คันเดิมที่ขับอยู่ก็เป็มือสองนั่นแหละ แล้วฉันก็ใช้ต่อจากแม่ด้วยมันเลยเริ่มจะไม่ค่อยดีแล้ว
...ยอมรับก็ได้ว่าวางแผนหาเื่ให้พี่แจ็คมารับทุกวัน
“หรอ ทำไมล่ะ”
พ่อถาม ท่านมองหน้าฉันก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก คิ้วเข้้มที่เริ่มมีหงอกแซมขึ้นมาก็ย่นเข้าหากันอย่างทำหน้าล้อเลียน
เอาตรงๆ เลยนะ ฉันรู้สึกว่าพ่อจะรู้ทันฉันไปทุกเื่เลย!
“ก็... ซอว่าจะไปกับพี่แจ็ค ไหนๆ ก็ต้องผ่านปากซอยบ้านเราอยู่แล้วเลยให้แวะมารับนิดนึงค่ะ...”
ปากคุยกับพ่อไปแต่ปลายนิ้วก็แอบขย้ำผ้าปูโต๊ะเพื่อซ่อนพิรุธ
“โอเค” ตอบรับง่ายๆ แต่สีหน้านั้นบอกว่าไม่ใช่เลย
โถ่...
“พ่อขา”
“อะไรลูก”
“อย่ายิ้มแบบนั้นนะ”
“แบบไหน”
“แบบที่ทำให้ซอรู้สึกว่าพ่อรู้”
“แล้วพ่อรู้อะไรล่ะ”
อ่า... บอกเลยดีไหม ถ้าบอกก็คงเขินแต่ถ้าไปบอกฉันก็น่าจะเก็บอาการไม่อยู่ถ้าไปเรียนกับพี่แจ็คทุกวัน
ฉันคิด ก่อนจะตัดสินใจมองหน้าพ่อกับแม่สลับกันแล้วก้มหน้ามองจานข้าวบนโต๊ะ จากนั้นก็พูดว่า...
“รู้ว่าซอชอบพี่แจ็ค”
“...” แม่เงียบ ดวงตาที่เหมือนกับฉันทอประกาย
“...” พ่อก็เงียบแบบกลั้นขำ แต่ก็กลั้นได้แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น!
“ฮ่า ๆๆๆ โถ่ สายซอ”
พ่อกับแม่หัวเราะออกมาเต็มเสียงเลย!!
“เื่นี้ใครๆ ก็รู้ มีแต่ซอนั่นแหละที่คิดว่าคนอื่นไม่รู้” แม่บอก แล้วพ่อกับแม่ก็ขำกันต่ออีกยกใหญ่
ตอนแรกฉันคิดว่าพวกท่านจะใแต่กลายเป็ว่าตอนนี้ฉันช็อค รู้กันได้ยังไง! ฉันคิดว่าตัวเองไม่เคยเผยพิรุธเลยนะ!!
.........................................................................................................
![[จบ] ศิษย์น้องสายฮากับศิษย์พี่สายสปอยล์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737008997_78960366.webp)
34K
