ย้อนเวลามาปลูกผักในวันที่โลกล่มสลาย

“ข้ารู้เศร้าแทนเพื่อนครากส์ของปู่เลยว่ะสมิธ” แค่ได้ฟังเรื่องเล่าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของปู่ก็ทำเอาตัวมันรู้สึกสงสงสารมังกรตนนั้นขึ้นมา แม้ตัวมันจะไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรักแต่การรักใครสักตนเป็นเวลากว่า 300 ปีและท้ายที่สุดไม่สมหวังพบกับความล้มเหลว แค่คิดก็เจ็บจี๊ดแล้ว

“ใช่!...หลานรัก ปู่เองก็เศร้าเหมือนกันตอนนี้ ครากส์บ้าคลั่งเสียสติไปเลยตอนนั้นแถมเจ้าบ้านั้นเล่นระบายอารมณ์โดยการเป่าภูเขาหายไป 5 ลูก” ตัวมันก็รู้สึกเศร้าใจแทนเพื่อนครากส์จริง ๆ ที่ไม่สมหวังในความรัก แต่ท้ายที่สุดทุกคนก็จากกันด้วยความทรงจำดี ๆ ให้กันและกัน ช่างเป็นความทรงจำที่หอมราวกับดอกไม้บานยามเช้า

“คุณปู่พอจะบอกข้อมูลต่าง ๆ ได้ไหมครับเช่น ข้อมูลอาวุธ สิ่งมีชีวิต เผ่าพันธุ์ อะไรทำนองนี้” เมื่อพูดคุยเรื่องอดีตกันจบแล้วสมิธก็เริ่มเปิดบทสนทนาบทใหม่ในทันที โดยบทสนทนาที่ว่าคือเรื่องของข้อมูล แม้แต่เขาจะมีความรู้อยู่มากมายแต่มันก็เป็นแค่ความรู้ที่สะสมมาแค่ 30 กว่าปีเท่านั้น แต่กับปู่โทลคีนนั้นอายุ 9000 ปี องค์ความรู้จะมากมายขนาดไหนกัน ขอแค่เขาได้สักเศษเสี้ยวองค์ความรู้เล่านั้นก็นับว่ามหาศาลมากแล้ว

“โฮ่! โฮ่! หนุ่มน้อยสมิธ...เจ้าเป็นคนแรก เจ้าเป็นคนแรกเลยนะที่ถามอะไรแบบนี้กับข้าและเจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตแรกเลยที่ถามข้าด้วยคำถามนี้เพราะแม้แต่คนในเผ่าข้ายังไม่มีใครอะไรแบบนี้...” โทลคีนแปลกใจอย่างที่สุดเมื่อตัวมันได้ยินมนุษย์ตัวน้อย ๆ ที่มีอายุเพียง 20 ปีถามคำถามที่ไม่มีใครเคยถามตัวมันมาก่อนตลอดระยะกว่า 9,000 ปีมานี้

“ทั้งคู่คุยกันไปแล้วกัน ข้าไปล่ะเรื่องแบบนี้บอกตามตรงข้าเบื่อ!” กรีนชิลดขอตัวลาจากวงสนทนาเพราะตัวมันรู้ตัวดีว่าไม่น่าทนฟังเรื่องพวกนี้ไหว อย่างไรก็ตามมันรู้สึกดีใจนะที่เห็นสมิธและปู่เข้ากันได้เพราะต่างฝ่ายต่างชอบพูดเรื่อวอะไรก็ไม่รู้กันทั้งนั้น

“อย่าพึ่งเล่านะครับผมขอตัวไปหยิบสมุดมาจดก่อน...” ก่อนที่ปู่โทลคีนจะเปิดปากเล่าสมิธต้องหยุดไว้ก่อน เขารีบวิ่งกลับไปที่บ้านเพื่อหยิบสมุดจดบันทึกอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นเต้นขั้นสุดเพราะถ้าเขามีข้อมูลของคุณปู่โทลคีนเพิ่มเข้ามาองค์ความรู้โดยรวมของเขาคงถึงหลักร้อยปีอย่างแน่นอนแม้คุณปู่จะเล่าไม่หมดก็ตาม

เมื่อสมิธหยิบสมุดจดบันทึกแล้วเขาก็รีบวิ่งกับไปที่ฟาร์ม พอมาถึงฟาร์มเรื่องเล่าของคุณปู่โทลคีนก็เริ่มต้นในทันที

“ระหว่างที่ข้าผจญภัยนั้น...”

“มีอยู่ดินแดนนึงที่เต็มไปด้วยลาวา ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นลาวาทั้งสิ้น บ้านก็ทำมาจากหินลาวา ของใช้เตียงนอนก็ทำมาจากหินลาวา...”

“หมู่บ้านนั้นแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก แม้ตัวจะผ่านมาแล้วหลายร้อยหมู่บ้าน แต่หมู่บ้านนี้แปลกเป็นดันดับต้น ๆ ข้าว่ามันแปลกมาก...”

สมิธนั่งฟังปู่โทลคีนบอกเล่าข้อมูลที่ได้เผชิญมาตลอด 300 ปีที่ออกผจญภัย โดยจ้อมูลส่วนใหญ่ที่มีจะเป็นข้อมูลเกี่ยวกับภูมิศาสตร์เป็นส่วนใหญ่ ข้อมูลเกี่ยวกับไอเทมและมอนสเตอร์มีน้อยมาก สาเหตุที่เป็นแบบนี้เพราะการผจญภัยของคุณปู่โทลคีนเป็นการผจญภัยเพื่อสำรวจโลกอย่างแท้จริง ไม่ใช่การผจญภัยเพื่อแสวงหาพลังหรืออยากเป็นฮีโร่โดยการสังหารสิ่งมีชีวิตเป็นภัย ข้อมูลที่ได้จึงเต็มไปด้วยการพบเจอผู้คนที่แตกต่างเจอสถาปัตยกรรมอันหลากหลาย มันคือการดูโลกกว้างอย่างแท้จริงแค่สมิธฟังเรื่อเงล่านี้ก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายการผจญภัยที่เต็มไปด้วยความสุข

องค์ความรู้ใหม่ที่สมิธได้รับรู้หลังจากฟังข้อมูลทั้งหมดของปู่โทลคีนมีด้วยกันถึง 1968 อย่าง ข้อมูลแบ่งออกเป็นดั่งนี้ ภูมิศาสตร์และสถาปัตยกรรม 951 ข้อมูล ไอเทมรวม ๆ ทุกประเภท 634 ข้อมูล สิ่งมีชีวิตทุกสายพันธุ์และมอนสเตอร์ 383 ข้อมูล 

ด้วยข้อมูลที่มากมายมหาศาลขนาดนี้สมิธถึงกับใช้สมุดจดไปครึ่งเล่มและตอนนี้ตัวเขารู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก เนื่องจากข้อมูลทั้งหมดที่ได้รู้จากปู่โทลคีนนั้นตัวเขารู้เพียงแค่ 20% -v’ข้อมูลทั้งหมดนอกนั้นเป็นข้อมูลใหม่มันจึงทำให้เขารู้สึกราวกับเปิดโลกดวงใหม่

อย่างไรก็ตาม...ตลอดระยะเวลาที่สมิธฟังเรื่องเล่าของปู่โทลคีนสายตาของเขามักจะแว่บไปมองบริเวณถนนเส้นหลักของเมืองที่อยู่ห่างออกไป สิ่งที่สมิธแว่บมองโดยตลอดคือฝูงผู้คนและรถที่ขับเข้าออกอย่างต่อเนื่อง สมิธพอจะคาดเดาได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“ผู้อพยพ!” ใช่แล้วสมิธคาดเดาว่าคนแปลกหน้าเหล่านั้นที่ต่างพากันทยอยมาที่เมืองนี้เพื่อหลบหนีจากหายนะที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง สมิธเข้าใจและเห็นใจไม่ว่ากันหากเมืองที่เคยเงียบสงบจะยุ่งวุ่นวายขึ้นมาบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่สมิธจะไม่ให้อภัยเลยถ้าคนมาใหม่เหล่านี้สร้างความเสียหายให้กับเมืองนี้และผู้คนดั่งเดิมของเมืองนี้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

“รอดู...”