ชายหนุ่มร่างใหญ่เอนตัวอิงเก้าอี้ทำงานสองมือสอดประสานซ้อนกันวางอยู่หลังศีรษะทุยดวงตาคมกริบเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไรจุดหมายแม้ไม่อยากจะคิดหรือนึกถึงการมาของหญิงชราที่เคยให้การช่วยเหลือครอบครัวจนพ้นวิกฤตและเติบโตจนมีวันนี้ได้หากคำพูดที่ดังก้องเต็มสองหูกลับตอกย้ำว่า...จริง!
“ย่าถามอะไรคมน์ก่อนที่เราจะคุยธุระสำคัญกันได้ไหม”เข้ามาถึง ยังไม่ทันจะได้นั่งเลย กลมพรรณก็ถาม ทำเอาคนที่แปลกใจกับการมาเยือนโดยไม่บอกกล่าวอยู่แล้วเริ่มสงสัยแกมกังวล
“คุณย่าจะถามอะไรครับ”
“คมน์มีแฟนหรือยังลูก”กมลพรรณถามและรอฟังคำตอบด้วยใจเต้นระทึก ถ้าชายหนุ่มมีแฟนแล้ว แผนการที่วางไว้คงจะต้องมีการปรับเปลี่ยนแต่ถ้าไม่นั่นก็ถือว่าเป็การดี
“ยังครับ”
สิ้นคำตอบรอยยิ้มนุ่มๆ เย็นๆ ก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเหี่ยวย่น พร้อมกับดวงตาเป็ประกายอย่างคนกำลังดีใจ
“ถ้าย่าจะให้คมน์ช่วยอะไรสักหน่อยเราจะช่วยย่าไหม” กลมพรรณถามอย่างคาดหวัง ความ้าที่บอกไปจะได้รับการตอบรับจากฝ่ายตรงข้าม
“ถ้าผมทำได้ผมก็จะทำครับคุณย่า” คมน์ตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ นักธุรกิจหนุ่มผู้กุมบังเหียนใหญ่ในเครื่องบริษัทธรรมภณยิ้มให้กับหญิงตรงหน้าที่แม้จะเข้าสู่วัยชราแล้วแต่รัศมีแห่งอำนาจที่เคยมีไม่เคยจางหายไปเลยแต่ยิ่งจะมีพลังมากขึ้น จนหลายคนที่คิดว่าตัวเองใหญ่คับฟ้ายังต้องหลบให้
“ย่ารู้ว่าคมน์ช่วยได้ช่วยหน่อยนะลูก ย่าจนปัญญาจริงๆ ไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปหาใครแล้ว ก็คงจะมีแต่คมน์เท่านั้นที่ช่วยได้”กมลพรรณพูดรัวเร็ว
“คุณย่าจะให้ผมช่วยเื่อะไรละครับ”คมน์ถามด้วยความสงสัย ร้อยวันพันปีกมลพรรณไม่เคยจะเดินทางมาหาเขาด้วยตัวเองเช่นนี้คงจะมีแต่เขาและครอบครัวเท่านั้นที่แวะเวียนไปเยี่ยมบ้างเป็ครั้งคราว ยามที่ว่างจากงานแสดงว่าท่านคงจะต้องมีเื่ทุกข์หนักและร้อนใจเป็อย่างมากจริงๆ
วันนี้หน้าตาที่เคยสดชื่นแจ่มใสอิ่มเอิบก็ซีดเซียวและเศร้าหมองั์ตาที่เคยมีแต่ความอบอุ่นและมีความสุขก็ดูเหมือนจะซ่อนแววโศกและหนักอกหนักใจเอาไว้ไม่มิดถ้าให้เขาเดา เื่ที่ทำให้กมลพรรณเป็ทุกข์คงจะไม่พ้นเื่หลานสาวซึ่งเป็เ้าของหัวใจคนทั้งบ้านนั่นเอง
ไม่น่าเชื่อว่าเด็กน่ารักๆนิสัยดีอย่างพรรณธรจะสร้างความทุกข์ให้กับกมลพรรณได้ถึงเพียงนี้ แต่ก็นั่นแหละหญิงสาวถือตัวว่าเป็หลานสาวคนเดียวเลยเอาแต่ใจ ช่างเจรจาและออดอ้อน ยามที่ปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อขยับ ก็จะมีเสียงหวานๆใสตามมา มีคนรีบกระวีกระวาดทำให้อยู่เสมอๆแม้กระทั่งเขาเองที่เคยคิดว่าใจแข็งแล้วนะ แต่พอได้ยินคำพูด...
‘พี่คมน์จ๊ะ พี่คมน์จ๋า ต้นหลิวอย่างได้นั่น อยากเล่นนี่ อยากทำอย่างนั้นอยากทำอย่างนี้’
เขาก็จะรีบพาเธอไปทำอย่าง้าทันทีแต่บางครั้งความ้าของเด็กหญิงร่างเล็ก แก้มยุ้ยเป็พวงบวกกับผิวขาวผ่องเรียกว่าสะดุดตาสะดุดใจทุกคนที่ได้เห็นให้หันมามองกลับเป็การทำร้ายตัวเองและเขาเสมอเรียกได้ว่าเกือบทุกครั้งที่ทำตามความ้าของพรรณธร จะต้องมีการเจ็บตัวตามติดมาจนบ้างครั้งเธอถึงกับยกมือเท้าสะเอวและต่อว่าเขาฉอดๆ
“พี่คมน์แกล้งต้นหลิวทำไมไม่รักกันแล้วใช่ไหม...คุณย่าขา ลุงสิทธิ์ขา ป้านุชขา พี่คมน์แกล้งต้นหลิวอีกแล้ว”แล้วเด็กหญิงก็จะร้องไห้วิ่งไปหาทุกคนพร้อมกับฟ้องเสียงสั่น มือเล็กชี้มายังเขาที่ยืนอึ้งเพราะไม่คิดว่าแม่ตัวดีจะดัดหลังเสียจนเจ็บ
นอกจากจะถูกพ่อกับแม่ดุด่าว่าพาน้องไปเล่นซนแล้วและยังจะถูกลงโทษด้วยการห้ามเล่นของเล่นหรือไม่ ถ้าหนักมาก ก็จะมีการลงไม้ลงมือกัน ส่วนแม่ตัวดีก็จะยืนทำหน้าเศร้าดวงตาอมโศก แต่ถ้ามองให้ดี พรรณธรยิ้มเยาะเย้ยเขาต่างหาก
“คมน์ทำแบบนั้นทำไมลูกไม่รู้หรือว่ามันเป็อันตราย ถ้าน้องาเ็ขึ้นมา คมน์จะรับผิดชอบได้หรือ”
นั่นคือคำถามที่พ่อกับแม่ถามยามที่แม่ตัวดีฟ้องว่าเขาพาไปเล่นอะไรมาทั้งๆ ที่ตัวเองเป็ฝ่ายยุแท้ๆ แต่พอไม่ได้ดังใจก็เล่นงานเขากลับหน้าตาเฉยเลยคมน์แอบยิ้มตาเป็ประกาย เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในวันวานโดยไม่ทันเห็นสายตาหญิงชราที่จับจ้องมองมาอย่างเอ็นดูระคนสมหวังในใจ
“ได้ครับแม่คมน์จะดูแลน้อง ไม่ยอมให้ใครหรือว่าอะไรมาทำอันตรายน้องได้ครับ”นั่นคือคำสัญญาของเด็กชายที่เริ่มเข้าสู่วัยรุ่น ใบหน้าคมเปื้อนยิ้มเมื่อนึกถึงภาพวันเวลาแห่งความสุขที่ติดตรึงตราใจอยู่เสมอแล้วคำพูดและคำสัญญาแบบเด็กๆ ก็ผุดขึ้นในสมอง
‘พี่คมสัญญานะจ๊ะ จะไม่มีผู้หญิงคนอื่น จะกลับมาเล่นกับต้นหลิวแบบนี้ตลอดไปและจะยอมให้ต้นหลิวขึ้นขี่หลังพี่แบบนี้คนเดียวด้วย...’
ร้อยคำพูดที่เด็กหญิงขอให้เขาสัญญาด้วยที่เขาก็ทำตามเสมอ แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปจากวันเป็เดือน...เป็ปีสุดท้ายความใกล้ชิดที่มีก็เริ่มห่างหาย ไม่มีจดหมายที่เคยเขียนส่งถึงกันไม่มีแม้กระทั่งโทรศัพท์ที่เคยโทรหาและคุยกันเป็ชั่วโมง ก็ขาดหายไปจนแทบจะเหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน
“ย่า้าให้คมน์แต่งงานกับต้นหลิว...”
“ครับ! คุณย่าว่าอะไรนะครับ” คมน์ถามซ้ำด้วยคิดว่าตัวเองหูฝาดไป
“ย่า้าให้คมน์แต่งงานกับต้นหลิว”กมลพรรณย้ำอีกครั้งอย่างหนักแน่น เพื่อยืนยันคำพูดให้คมน์มั่นใจว่าหูไม่ได้ฝาดหรือเพี้ยนไป
“ทำไมครับคุณย่ามันเกิดอะไรขึ้น น้องเป็อะไรหรือเปล่า” เมื่อเห็นใบหน้าหญิงชราซีดเผือดลงอย่างกะทันหันก็ให้คิดว่าตัวเองได้พูดอะไรเสียดแทงใจกลมพรรณไป
“คุณย่าอย่าเข้าใจผิดนะครับที่ถามไปไม่ใช่ว่าจะ...” ชายหนุ่มอ้ำๆ อึ้งๆ พูดไม่ออก เขายื่นมือไปคว้าแก้วน้ำซึ่งตอนนี้มีไอเย็นลอยแตะข้างแก้วมาดื่มอย่างกระอึกกระอักเหมือนกับคนที่กำลังหิวกระหาย
แม้พูดไปแล้วจะสร้างความไม่สบายใจและกระทบกระเทือนจิตใจกลมพรรณให้ต้องเ็ปและทุกข์กังวลใจกับเื่ที่เป็อยู่มากขึ้นแต่ถ้าเกิดอะไรก็ตามที่ส่งผลกระทบถึงหน้าตาผู้มีพระคุณมันเป็หน้าที่ของเขาที่จะต้องให้การช่วยเหลืออย่างเต็มความสามารถแม้จะฝืนความรู้สึกของตัวเองก็ตามที
“ย่าเข้าใจรู้ว่าคมน์กำลังคิดอะไรอยู่ แต่เื่มันไม่ได้เป็อย่างที่คมน์คิดหรอกลูก”กมลพรรณรีบบอกให้ชายหนุ่มคลายความกังวลใจ “แต่ย่ามีเื่ที่น่าหนักใจกว่านั้นอีกนะสิ”
“เกิดเื่อะไรขึ้นครับคุณย่าเกี่ยวกับการที่คุณย่า้าให้ผมแต่งงานกับน้องใช่ไหมครับ” คมน์ถาม พลางนั่งฟังอย่างสงบแม้ภายในใจตอนนี้จะร้อนรุ่มเหมือนกับมีเปลวเพลิงลุกไหม้อยู่ก็ตามที
กมลพรรณพยักหน้ารับ“ใช่ลูก ตอนนี้น้องมีแฟนแล้ว” แม้จะรู้ว่าคมน์จะเ็ปกับการได้รับรู้ว่าคนที่เขาแอบรักมีใจให้กับชายคนอื่น และโดยพื้นนิสัยที่มักจะคิดถึงคนอื่นก่อน คมน์ย่อมไม่้าพาตัวเองไปขวางทางความรักของใครแต่ในครั้งนี้จะปล่อยให้ชายหนุ่มทำแบบนั้นไม่ได้เพราะไม่เช่นนั้นชีวิตของพรรณธรจะต้องเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน
“แล้วทำไม...?”คมน์ถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เจ็บร้าวในอกเหมือนกับมีใครเอาลิ่มแหลมคมมาตอกลงบนหัวใจไหล่กว้างห่อฮู้ เขาเอนตัวอิงผนังเบาะ สองมือประกบกันและบีบแรงๆ พลางผ่อนลมหายใจออกจากปอดเขาเพิ่งจะรู้ตัวไม่นานนี่เอง เกิดความรู้สึกกับพรรณธรเกินกว่าการเป็พี่น้อง
หูใหญ่ฟังคำพูดกมลพรรณพร้อมกับความคิดที่ว่าเขาจะทนฟังปัญหาที่สร้างความปวดร้าวให้กับตัวเองต่อไปดีไหมหรือจะหยุดเื่ราวทุกอย่างไว้เพียงแค่นี้ แต่พอได้เห็นใบหน้าเศร้าหมองและทุกข์ใจบวกกับบางสิ่งบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ในหัวใจมันกำลังบีบคั้น เขา้ารู้เื่พรรณธรแม้ว่าสิ่งที่ได้รู้จะทำให้เป็ทุกข์มากกว่าที่เป็อยู่ก็ตามที
“คมน์น่าจะเคยได้ยินชื่อตฤณต้องครรลองมาบ้าง”
“ครับ”คมน์ตอบรับ คิ้วคมเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันเมื่อไพล่นึกไปถึงชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ผิวขาวจนเหมือนกับซีดที่เคยเจอในงานเลี้ยงหลายครั้ง
ต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่าดูรวมแบบเผินๆ ตฤณค่อนข้างจะหน้าตาดี ั้แ่ดวงตาที่ไม่ใหญ่ ออกเค้าตี๋หน่อยๆแต่แฝงไว้ด้วยความหวานอยู่เป็นิจ จมูกโด่งได้สันและริมฝีปากหนาเป็สีชมพูบวกกับน้ำเสียงและการพูดจาที่หวานหูเข้าอกเข้าใจและรับรู้ถึงความ้าของผู้หญิงนี่เป็เสน่ห์อย่างหนึ่งที่สามารถผูกใจสาวน้อยสาวใหญ่ได้ไม่ยากเลย
แล้วชายหนุ่มคนนี้เกี่ยวอะไรกับพรรณธรละหรือว่าหญิงสาวจะเป็หนึ่งในหลายสาวที่มอบใจให้กับตฤณ ถ้าเป็แบบนั้นก็คงจะแย่เพราะเขาได้ข่าวไม่ค่อยดีมาจากวงในว่าธุรกิจของครอบครัวต้องครรลองกำลังมีปัญหาขาดทุกอย่างหนักอาจจะถึงขั้นล้มละลาย แต่ถ้าจับพรรณธรได้ ก็สามารถเอาเงินทุนที่หญิงสาวมีไปหมุนเวียนช่วยเหลือได้แต่ก็ไม่มากนัก
“คุณย่าอย่าบอกนะครับว่า...”ชายหนุ่มถามพร้อมกับเสียงครางในลำคอ ไม่เข้าใจว่าพรรณธรไปเจอกับตฤณที่ไหนทำไมถึงไปรักกับชายหนุ่มปากหวานและก้นเปรี้ยวแบบนั้นได้
“ใช่ลูก...ตฤณกำลังหาทางจับต้นหลิวทางฝ่ายเราก็ยินดีที่จะให้ฝ่ายโน้นจับด้วย ย่าถึงเป็กังวล ต้องรีบมาให้คมน์ช่วย”กลมพรรณบอกด้วยน้ำเสียงร้อนอกร้อนใจ
“แต่ถ้าทำแบบนี้มันจะเป็การบังคับต้นหลิวนะครับ น้องอาจไม่เต็มใจที่จะแต่งงานกับผมก็ได้”แม้วูบหนึ่งคมจะแอบยินดีที่กมลพรรณไว้วางใจให้เขาดูแลคนที่นางรักแต่ก็รู้ดีว่ายามที่้า พรรณธรจะพูดจาออดอ้อนและหวานหูแต่ถ้าไม่ได้ดังใจแล้วละก็ หญิงสาวสามารถอาละวาดจนกลายเป็นางั์ได้ไม่ยากเลย
“ย่ารู้”กมลพรรณตอบรับอย่างหนักอกหนักใจ
ในตอนนี้นางเพียงแค่้ามาตกลงกับคมน์ก่อนแล้วค่อยหาทางบอกกับพรรณธรให้รับรู้ ถึงหลานสาวจะไม่พอใจและหาทางหลีกเลี่ยงแต่เมื่อถึงวันที่ต้องแต่งงานจริงๆ พรรณธรจะไม่ทำลายชื่อเสียงและเกียรติยศที่นางและสามีได้สั่งสมมาด้วยการหนีไปจากงานแต่งงานแต่ก็นั่นแหละนางเดาใจหลานสาวคนนี้ไม่ถูกเหมือนกัน เผลอๆ ถ้าพูดเข้าหู พรรณธรอาจยอมแต่งงานกับคมน์ง่ายๆก็ได้ แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่คิดนั้นจะเป็ไปได้ยากเหลือเกิน
เป็ความผิดของนางเองที่เลี้ยงดูพรรณธรมาอย่างตามใจ้าสิ่งใดก็สรรหามาให้ เพียงเพราะความรักและสงสารว่าหญิงสาวขาดพ่อและแม่จนลืมนึกถึงความเป็จริง การให้ความรักและตามใจจนเกินเหตุ ย่อมให้ผลเสียมากกว่าผลดีแต่มาคิดได้ในตอนนี้มันก็สายไปเสียแล้ว ก็ได้แต่หวังว่าคมน์จะสามารถกำราบพรรณธรให้อยู่มือ
“ก็รู้นะว่าที่ทำลงไปบังคับใจคมน์กับต้นหลิวแต่ย่าก็ไม่มีทางเลือกจริงๆ ย่าทนเห็นต้นหลิวเ็ปไม่ได้”กมลพรรณก็ย้อนกลับมาที่เื่เดิม
“ย่าก็คิดว่าคมน์เองก็คิดเหมือนกับย่า”
คมน์พยักหน้ารับเขาถอนหายใจอย่างหนักอกหนักใจ รู้ว่าถ้าช่วยกมลพรรณก็จะต้องถูกคนที่เขาแอบชอบอยู่โกรธและเกลียดจนไม่อยากจะมองหน้าแต่ถ้าไม่ทำตามคำขอ กมลพรรณก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่พ่อกับแม่เขาจะต่อว่า ลืมบุญคุณคนที่เคยช่วยเหลือได้เชียวหรือที่สำคัญก็คือเขาจะทนเห็นพรรณธรเ็ปและทุกข์ทนได้หรือทุกข์คำถามล้วนแล้วแต่มีคำตอบเพียงคำตอบเดียว นั่นคือ...
แม้ตัวเองจะต้องเ็ปต้องผจญกับความโกรธและเกลียดจากพรรณธรมากขนาดไหน เขาก็ยอม...เพราะความรู้สึกดีๆ ที่เขามีให้กับหญิงสาวแต่ถ้าคิดจะทำก็จะต้องวางแผนการให้รัดกุม
คมน์ครุ่นคิดสมองคมปราบหมุนวนเป็ลูกข่าง
“คมน์ตกลงทำตามคำขอของย่าแล้วใช่ไหมลูก”
แม้จะตัดสินใจได้แล้วแต่เอาเข้าจริงเขาก็เกิดลังเลใจอยู่ดี ชายหนุ่มลุกจากที่นั่งและคลานเข่าไปหากมลพรรณเขาจับมือเล็กเรียบและบีบเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มให้กำลังใจ
“ผมขอคิดดูก่อนนะครับคุณย่าตกลงใจยังไง ผมจะรีบส่งข่าวไปให้เร็วที่สุด”
“ช่วยย่าด้วยนะคมน์”กมลพรรณขอร้อง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋า เดินออกไปจากห้องทำงานชายหนุ่มด้วยท่าทางโล่งใจ
รับรู้โดยไม่ต้องฟังคำตอบยังไงคมน์จะต้องช่วยเหลือนางได้ทีนี้ก็เหลือปัญหาเพียงแค่อย่างเดียวและเป็ปัญหาใหญ่เสียด้วย นั่นคือ...
พรรณธรที่ไม่ว่าจะต้องใช้ไม้แข็งถึงขนาดต้องจับมัดและขังไว้ในห้องก็จะทำ!
![[Step Fire] Autumn Love...ปฏิบัติการสืบรัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/da7a979506bad60dfdec3ea6d67b90e7.webp)
3K
