เหวยเหนียง หมอดูเทวดา

        ณ ภูเขาหิมะ

        พรรคพวกของหยางสือจำนวน 10 คนต่างสวมชุดดำอำพรางตนพวกเขาพยายามออกตามหาท่านซูเยี่ยนที่ภูเขาหิมะอย่างเงียบๆเนื่องจากกลัวว่าทหารในวังจะมาได้ยินเข้าและเกิดการปะทะกันทำให้เสียเวลาไปเปล่าๆแม้ว่าพวกเขาจะพากันตามหาท่านซูเยี่ยนจนทั่วทั้งภูเขาแล้วก็ยังไม่พบอดีตแม่ทัพอยู่ดี

        “แม่นางผิงหลางเจ้าแน่ใจหรือว่าท่านซูเยี่ยนอยู่ที่นี่จริงๆ ” ชายชุดดำคนหนึ่งกล่าว

        เหวยเหนียงร้อนใจรีบพูดแทนผิงหลาง “สายรายงานว่าซูเยี่ยนมาที่นี่จริงๆนะเจ้าคะ”

        “ในเมื่อแม่นางเหวยเหนียงเชื่อมากขนาดนั้นพวกเราจะลองตามหาดูอีกทีก็แล้วกัน” ชายชุดดำกล่าว

        “ขอบคุณมากเจ้าค่ะ” เหวยเหนียงดีใจที่พวกเขาไม่ล้มเลิกไปเสียก่อน

        ชายชุดดำทั้งสิบคนยอมออกตามหาซูเยี่ยนต่อไปตามคำยืนยันของเหวยเหนียง

        “เหวยเหนียง! เจ้ารออยู่ด้านนอกนะ ข้าจะไปช่วยพรรคพวกออกตามหาท่านซูเยี่ยนอีกแรง”ผิงหลางกล่าว

        เหวยเหนียงพยายามใช้มือคลำหาเพื่อไขว่คว้าหาผิงหลาง

        ผิงหลางจึงจับมือเหวยเหนียงไว้และกล่าวว่า “มีอะไรหรือเปล่า”

        “ข้าจะลองเสี่ยงไม้ปวยเจ้าช่วยดูให้ข้าหน่อย” เหวยเหนียงควักเซ้งปวยหรือไม้ปวย1 ชุดประกอบด้วย 2 อันซึ่งมีลักษณะเป็นไม้โค้งหลังเต่า ด้านหน้าเรียบจึงทำให้ทั้งสองอันสามารถประกบเข้าหากันเป็นคู่ได้

        “ได้สิงั้นพวกเราไปนั่งตรงใต้ต้นไม้เถิด” ผิงหลางคิดว่าตรงนั้นน่าจะเหมาะ

        “ไปตรงจุดใกล้ภูเขาหิมะดีกว่าเพื่อความแม่นยำ”เหวยเหนียงกลัวทำนายพลาด

        “ได้! ข้าจะพาเจ้าไปเอง”ผิงหลางยอมประคองพาตัวเหวยเหนียงไปตรงจุดดังกล่าว

        พอถึงปากถ้ำผิงหลางก็เลยประคองเพื่อนให้คุกเข่าไปกับพื้น

        เหวยเหนียงถือไม้ปวยในท่าพนมมือ จากนั้นก็ตั้งจิตอธิษฐานก่อนที่จะปล่อยลงพื้นและถามสหายว่า “ไม้ป่วยวางแบบไหน”

        “หงายทั้งคู่” ผิงหลางกล่าว

        “แสดงว่าท่านซูเยี่ยนมาที่นี่จริงๆ” เหวยเหนียงกำหนดไว้

        “ข้าจะรีบเข้าไปตามหาเดี๋ยวนี้”ผิงหลางกำลังจะเดินเข้าไปในถ้ำเพียงลำพัง

        “ให้ข้าไปด้วยเถิดข้าจะไปเสี่ยงไม้ปวยในแต่ละจุด หากคว่ำทั้งคู่ แสดงว่าซูเยี่ยนไม่ได้อยู่ที่นั่นแต่หากหงายทั้งคู่แสดงว่าเขาอยู่แถวนี้” เหวยเหนียงไม่อยากให้เพื่อนเสียเวลา

        “แล้วถ้าอันหนึ่งคว่ำอันหนึ่งหงายล่ะ” ผิงหลางสงสัย

        “แสดงว่าซูเยี่ยนเคยมาจุดนี้แต่ปัจจุบันไม่อยู่แล้ว” เหวยเหนียงกล่าว

        “ก็ดีเหมือนกันจะได้หาท่านซูเยี่ยนได้เร็วขึ้น” ผิงหลางกล่าวเพราะในถ้ำแห่งนี้หนาวจัดไม่เหมาะที่จะอยู่นาน

        แต่ที่อาจจะช้าไปหน่อยก็คือ ผิงหลางจะต้องค่อยๆประคองเหวยเหนียงเข้าไปภายในถ้ำด้วย

        “ดีนะที่พวกเขาแบ่งแท่งเรืองแสงให้ข้าด้วยข้าจะได้มองเห็นทาง” ผิงหลางใช้แท่งเรืองแสงส่องนำทาง

        “พอถึงทางแยกเมื่อไหร่เจ้าบอกข้าด้วยนะ ข้าจะเสี่ยงไม้ปวยให้” เหวยเหนียงกล่าว

        “ถึงพอดี ตรงนี้ล่ะ” ผิงหลางหยุดเดินเพราะเจอสามแยก

        ผิงหลางประคองเหวยเหนียงให้นั่งเสี่ยงไม้ปวยทีละช่องทางจนพบว่าไม้ปวยคว่ำอันนึงหงายอันนึงในช่องทางตรงกลาง หญิงสาวทั้งสองจึงเดินตรงไปข้างหน้า

        แม้มันจะช้าไปเสียหน่อยที่ผิงหลางจะต้องคอยประคองเหวยเหนียงเดินเข้าไปในช่องทางต่างๆแต่เส้นทางที่พวกนางเดินไปนั้นเป็นเส้นทางที่ซูเยี่ยนเคยมาจริงๆนั่นจึงทำให้ทั้งสองเชื่อมั่นได้ว่าพวกนางไม่ได้หลงทางจนเสียเวลาไปเปล่าๆ

        “ถึงช่องทางเล็กๆ แล้วเจ้าเสี่ยงไม้ปวยตรงนี้เถิด หากท่านซูเยี่ยนอยู่ที่นี่จริงๆ ข้าจะได้เข้าไปดูให้ช่องทางเล็กแบบนี้ เข้าไปสองคนไม่สะดวกหรอก” ผิงหลางกล่าว

        “ได้สิ” เหวยเหนียงเสี่ยงไม้ปวยจนได้เป็นหงายทั้งคู่

        ผิงหลางดีใจกอดเหวยเหนียง “ท่านซูเยี่ยนอยู่แถวนี้จริงๆถ้าเช่นนั้นข้าเข้าไปนะ”

        “ฝากด้วยนะผิงหลาง” เหวยเหนียงรู้สึกมีความหวัง

        แต่ทว่าพอผิงหลางคลานเข้าไปในช่องทางเล็กๆอยู่ดีประตูก็ปิดเอง

        “เหวยเหนียงช่วยข้าด้วย! ประตูมันปิดเอง” ผิงหลางตะโกนด้วยความตกใจ

        “รอก่อนนะข้าจะไปขอให้คนแถวนี้ช่วย” เหวยเหนียงในสภาพที่ตาบอดพยายามคลำทางแต่ทว่านางก็พลาดลื่นตรงทางลาดชันทำให้เหวยเหนียงกลิ้งตกลงไปด้านล่างของก้นภูเขาลึก “ว๊าย!ลื่น!”

        “เกิดอะไรขึ้นเหวยเหนียงเจ้าเป็นอะไรไป” ผิงหลางได้ยินแค่เสียง เพราะประตูปิดอยู่นางไม่รู้เลยว่าเพื่อนสาวตกลงไปทางก้นภูเขาแล้ว

        แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆดังนั้นผิงหลางจึงตัดสินใจคลานเข้าไปในช่องลับต่อไปเผื่อว่านางจะได้เจอท่านซูเยี่ยนและจะได้ช่วยกันหาวิธีเปิดประตูช่องทางลับต่อไป

        พอเหวยเหนียงกลิ้งไปถึงก้นเขาเหวยเหนียงก็พยายามตั้งสติ นางพยายามคลำไปรอบๆ จนกระทั่งเจอร่างคนลักษณะน่าจะเป็นผู้ชายรูปร่างกำยำ พอคลำไปเรื่อยๆ จึงรับรู้ได้ว่าชายคนนี้ถูกแทงกลางอก เลือดอาบทั่วตัว

        “ฮือฮือ ซูเยี่ยน! นี่เจ้าอย่างนั้นหรือ ใครกัน ที่อำมหิตฆ่าเจ้าตายอย่างอนาถเช่นนี้”เหวยเหนียงนึกไม่ถึงว่าซูเยี่ยนจะมีอายุสั้นในเวลานี้นางอยากหายตาบอดเพื่อที่จะได้ดูหน้าซูเยี่ยนเป็นครั้งสุดท้ายจากนั้นเหวยเหนียงก็กอดศพร่ำไห้ “เจ้าฟื้นขึ้นเถิดหากเจ้ารอดชีวิต ข้าจะบอกรักเจ้าทุกวันและยอมให้เจ้าดูแลข้าไปตลอดชีวิตข้าจะไม่ปากแข็งอีกแล้ว ข้าสัญญา เจ้าฟื้นขึ้นมาเถิดนะซูเยี่ยน”

        “เป็นความจริงอย่างนั้นหรือ”

        “ซูเยี่ยน! นั่นเจ้าอย่างนั้นหรือ” เหวยเหนียงดีใจที่ได้ยินเสียงซูเยี่ยนแต่เมื่อนางคลำไปที่ร่างที่นางกอดอยู่ก็พบว่า ชายดังกล่าวยังคงหลับใหลไปตลอดกาลนั่นจึงทำให้นางรู้ว่าศพที่นางกอดอยู่ไม่ใช่ซูเยี่ยนนางก็เลยรีบปล่อยและลุกขึ้นยืน

        “ข้าดีใจที่เจ้ายอมเผยความในใจเสียที”ซูเยี่ยนกล่าว

        “นี่เจ้าแกล้งข้าอย่างนั้นหรือ”เหวยเหนียงไม่พอใจที่ฝ่ายชายไม่เผยตัวตั้งแต่แรก

        “ข้าซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินนั่นข้าไม่อาจออกมาได้เพราะกลัวคนของฝ่าบาทจะมาที่นี่ข้านึกไม่ถึงว่าคนที่มาจะเป็นเจ้า” ซูเยี่ยนยิ้มดีใจที่เหวยเหนียงบอกรักเขา

        "เอ่อเจ้าไม่ได้ยินใช่หรือไม่” เหวยเหนียงอาย

        “เรื่องที่เจ้าบอกรักข้าและยอมให้ข้าดูแลเจ้าไปตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ”ซูเยี่ยนจงใจย้ำ

        "ที่ข้าพูดไปก็เพราะ…”เหวยเหนียงกำลังจะแก้ตัว แต่ทว่า

        ซูเยี่ยนดึงหญิงสาวเข้ามากอดให้หายคิดถึงจากนั้นก็ฉวยโอกาสจูบนาง นานพอสมควรกว่าซูเยี่ยนจะยอมละจากนาง แล้วก็กระซิบข้างหูของหญิงสาวว่า “ไหนว่าเจ้าจะไม่ปากแข็งไงล่ะอย่ารอให้ข้าตายเสียก่อน ค่อยมาบอกรักต่อหน้าศพข้าเลยนะ”

        เหวยเหนียงหน้าแดงจนทำอะไรไม่ถูกตอนนี้นางเขินมากก็เลยว่า “เจ้าก็ได้ยินหมดแล้วนี่”

        “ข้ารักเจ้ามากนะเหวยเหนียงข้าเองก็อยากได้ยินเจ้าบอกรักข้าชัดๆ บ้าง” ซูเยี่ยนยังคงรอฟัง

        “ถ้าข้าไม่รักเจ้าข้าก็คงไม่ตามหาเจ้าด้วยตัวเองแบบนี้หรอก ข้ารักเจ้ามากเช่นกัน พอใจแล้วหรือยัง ว่าแต่เจ้าถูกพิษมืดมิดหรือไม่ฮองเฮาทรงหลอกเจ้าให้ไปเก็บต้นพิษมืดมิดในถ้ำแห่งนี้พิษนั่นจะทำให้เจ้าตาบอดเหมือนกันกับข้า” เหวยเหนียงพยายามคลำไปที่ใบหน้าของฝ่ายชาย

        ซูเยี่ยนจับมือของหญิงสาวและจูบหลังมือของนางเบาๆ จากนั้นก็กอดเหวยเหนียงอย่างทะนุถนอมและกอดไว้อยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อยเพื่อให้ความอบอุ่นแก่นางเนื่องจากเขาหิมะนั้นเย็นยะเยือกมาก แล้วเขาค่อยบอกนางว่า “ยังไม่ทันได้เก็บน่ะ”

        “มีใครมาเก็บไปซะก่อน งั้นหรือ”เหวยเหนียงสงสัย

        “ก็ไม่เชิงหรอก พอข้ามาถึงจุดนี้ข้ากำลังจะเก็บต้นที่เจ้าว่าเป็นพืชมืดมิดไปแล้ว แต่มีกลุ่มคนเดินเข้ามาข้าจำเป็นต้องหลบอยู่หลังโขดหินจนเห็นว่าฝ่าบาทได้เสด็จเข้ามาในจุดที่ปลูกพืชมีพิษพร้อมกับองค์ชายสามฝ่าบาทตรัสบอกกับองค์ชายสามว่านี่คือต้นอายุวัฒนะดังนั้นพระองค์จึงทรงแสร้งให้ทหารสวมถุงมือแล้วรีบเก็บหมดทุกต้นไม่มีเหลือนั่นจึงทำให้องค์ชายสามทรงหลงเชื่อและแอบขโมยมาต้นนึงพระองค์ทรงไม่อยากให้ฝ่าบาททรงทราบว่าพระองค์ขโมยสมุนไพรที่เข้าใจว่าเป็นของมีค่าไปดังนั้นองค์ชายสามจึงแอบเสวยแบบสดๆ ทั้งต้นและนั่นก็ทำให้องค์ชายสามทรงทอดพระเนตรไม่เห็นอะไรเลยในตอนนั้นฝ่าบาททรงหัวเราะอย่างสะพระทัยฝ่าบาททรงอำมหิตมากที่ทำร้ายพระอนุชาที่จงรักภักดีไปไม่เพียงเท่านั้นยังสังหารองค์ชายด้วยพระองค์เองอีกต่างหาก” ซูเยี่ยนมองเห็นฝ่าบาททรงดึงดาบจากทหารองครักษ์แล้วแทงไปที่กลางพระอุระขององค์ชายสามกับตาของตัวเอง

        “ฝ่าบาททรงไม่ใช่คนแล้ว” เหวยเหนียงนึกไม่ถึง

        “ตอนนี้ฝ่าบาททรงหวาดระแวงคนรอบข้างไปหมดเพราะคำยุยงของพระสนมเหมยหลิง”ซูเยี่ยนกล่าว

        “เจ้ารู้ได้อย่างไร” เหวยเหนียงสงสัย

        “พระสนมเหมยหลิงก็เสด็จตามมาด้วยหลังจากที่ฝ่าบาททรงสังหารพระอนุชาเสร็จ พระนางก็ทรงกอดเพื่อปลอบฝ่าบาทและตรัสบอกว่าฝ่าบาทนั้นทรงกระทำดีแล้ว” ซูเยี่ยนเล่า

        “พระสนมเหมยหลิง! หม่อมฉันเตือนพระองค์แล้วนะเพคะว่าอย่ากระทำความชั่ว จงเป็นพระสนมเอกที่ดีพระองค์ทรงจำไม่ได้อย่างนั้นหรือ” เหวยเหนียงรำพึงรำพันกับตัวเอง

        “ความจริงคือพระสนมเหมยหลิงก็คือคนรักเก่าของฝ่าบาทสมัยก่อนองค์ชายรองทรงคบกับเหมยหลิงตั้งแต่ก่อนที่จะพบหมอดูหยุนฮวาหรือฮองเฮาองค์ปัจจุบันแต่เพราะตอนนั้นฝ่าบาทพระองค์ก่อนทรงมองออกว่าเหมยหลิงเป็นคนทะเยอทะยานนางยอมทำทุกอย่างเพื่อชิงอำนาจ ดังนั้นฝ่าบาทพระองค์ก่อนจึงทรงขัดขวางไม่ให้ทั้งสองคบกันเพื่อปกป้ององค์ชายรองเองแต่พอองค์ชายรองได้ขึ้นครองราชย์ฝ่าบาทองค์ปัจจุบันทรงถือโอกาสไปรับตัวเหมยหลิงให้มาอยู่ท้ายวังเพื่อให้ดูให้เหมือนว่าพระสนมเหมยหลิงคือพระสนมที่ถูกลืมแต่แท้ที่จริงแล้วพระสนมเหมยหลิงทรงกำลังรอการแต่งตั้งให้เป็นพระสนมเอกต่างหาก”ซูเยี่ยนเล่าความเป็นมา

        “ข้ากับผิงหลางถูกต้มซะเปื่อยเลยแม้ข้าจะดูออกว่าพระสนมเหมยหลิงทรงมีความในพระทัยแฝงอยู่แต่ข้านึกไม่ถึงว่าพระนางจะทรงดำริการใหญ่เช่นนี้ข้าไม่น่าบอกตำแหน่งที่นั่งในงานเลี้ยงซึ่งเป็นตำแหน่งเสริมดวงความรักให้พระนางเลย”เหวยเหนียงนึกโทษตัวเอง

        “ชะตาฟ้าลิขิตแล้วล่ะแต่ถึงเจ้าไม่บอกตำแหน่งดังกล่าวสักวันพระสนมเหมยหลิงก็ทรงได้รับการแต่งตั้งในสักวันอยู่ดี” ซูเยี่ยนคิดว่าคนเราฝืนชะตาไม่ได้

        “ไม่เป็นไรหรอกยังไงพระสนมเหมยหลิงก็ทรงต้องเคารพยำเกรงฮองเฮาอยู่ดี” เหวยเหนียงคิดว่าศิษย์พี่น่าจะควบคุมพระนางได้

        “แต่พระสนมเหมยหลิงทรงไม่ได้ต้องการแค่ตำแหน่งพระสนมเอกแต่ต้องการเป็นฮองเฮาต่างหาก” ซูเยี่ยนรู้เป้าหมายที่แท้จริงของพระสนมจากคำตรัสของฝ่าบาทพระองค์ก่อนจากนั้นซูเยี่ยนก็ถอนหายใจและกล่าวอีกว่า “ปล่อยให้กรรมตามสนองเองเถิดพวกเราคงยุ่งเกี่ยวไม่ได้”

        “ท่านไม่เป็นอะไรข้าก็ดีใจแล้ว”เหวยเหนียงขอแค่ซูเยี่ยนปลอดภัยก็พอแล้ว

        “ข้าจะแบกเจ้าขึ้นไปนะ” ซูเยี่ยนกล่าว

        “ท่านจูงมือพาข้าเดินก็ได้นะ”เหวยเหนียงเกรงใจ

        “พื้นน้ำแข็งมันลื่นนะให้ข้าแบกเจ้าดีกว่า สามีแบกภรรยา มันเป็นเรื่องธรรมดา” ซูเยี่ยนกล่าวยิ้มๆและย่อตัวให้เหวยเหนียงขี่หลัง

        เหวยเหนียงค่อยๆคลำจนสามารถขี่หลังฝ่ายชายได้สำเร็จ

        “พวกเราหย่าขาดกันแล้วเจ้าอย่าลืมสิ” เหวยเหนียงย้ำเตือนทั้งๆ ที่ตอนนี้นางเขินมาก

        “หลังจากข้าช่วยท่านหยางสือกอบกู้บัลลังก์เสร็จข้าจะรีบแต่งงานกับเจ้าให้เร็วที่สุด ตกลงมั้ย” ซูเยี่ยนกล่าวคำมั่น

        “เจ้าไม่รังเกียจที่ข้าตาบอดอย่างนั้นหรือ”เหวยเหนียงรับปากองค์ชายหกไว้แล้วว่าจะไม่บอกถึงเรื่องที่นางได้รับพิษปลอมให้คนอื่นฟังนางจำต้องปกปิดซูเยี่ยนไว้ก่อน

        “ตอนข้าความจำเสื่อมเจ้ายังดูแลข้าเป็นอย่างดี แล้วข้าจะรังเกียจเจ้าได้อย่างไร” ซูเยี่ยนคิดว่าคนรักที่ยอมร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยนั้นหายาก เมื่อเจอแล้วเขาต้องรักษาเอาไว้ให้ดี

        “ข้ากลัวว่าจะเป็นภาระของท่านป้าและท่านป้าอาจจะไม่ยินยอม” เหวยเหนียงกังวล

        “ไว้ถึงตอนนั้นค่อยคิดหาทางแก้อีกทีดีมั้ย ถ้าข้ายืนกรานจะอยู่กับเจ้าใครก็ไม่อาจแยกเจ้าไปจากข้าได้” ซูเยี่ยนกล่าว

        “ก็ได้! ตอนนี้พวกเรารีบขึ้นไปเถิดผิงหลางกำลังตกอยู่ในอันตราย” เหวยเหนียงนึกขึ้นได้

        “นางมีวรยุทธ์ นางดูแลตัวเองได้”ซูเยี่ยนเชื่อมั่นในความเก่งกาจของผิงหลาง

        “ข้าไม่แน่ใจว่าในช่องทางที่นางไปนั้นนางต้องเจอกับอะไร” เหวยเหนียงกังวล อยากจะทำนายก็ทำไม่ได้เพราะระหว่างที่กลิ้งตกลงมา ไม้ปวยได้หล่นหายในระหว่างนั้นด้วย

        “เจ้ากอดข้าแน่นๆ นะข้าจะกระโดดขึ้นไปเดี๋ยวนี้” ซูเยี่ยนใจร้อนอยากขึ้นไปถึงข้างบนไวๆ

        ซูเยี่ยนใช้กำลังภายในพาเหวยเหนียงขึ้นไปถึงด้านบนที่อยู่ตรงหน้าช่องทางเล็กๆได้สำเร็จ

        “ถึงแล้ว ข้าจะวางเจ้าลงนะ”ซูเยี่ยนกล่าว

        ซูเยี่ยนย่อตัวเพื่อให้เหวยเหนียงลงจากหลังเขาได้สะดวกมากขึ้น

        “ช่องทางเล็กๆนี้เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ” เหวยเหนียงรีบถาม

        “ประตูปิดอยู่น่ะข้าว่าน่าจะมีกลไก ข้าเจอแล้ว ตรงนี้มีก้อนหินแปลกๆ ด้วย” ซูเยี่ยนลองบิดก้อนหินขนาดเท่าฝ่ามือนั้นพอบิดไม่ได้ก็ลองกดลงไปจึงทำให้ประตูเปิดออก แล้วกล่าวว่า “เปิดได้แล้ว!ข้าจะรีบเข้าไปดูเดี๋ยวนี้ เจ้ารอข้าอยู่ข้างนอกและห้ามขยับตัวเด็ดขาด พอข้าพาผิงหลางออกมาได้ข้าจะเรียกเจ้าให้คลำและกดตรงมุมขวาบนสุดของประตูรู้มั้ย” ซูเยี่ยนกำชับ

        “ข้าขอลองคลำก่อนนะ อ๋อตรงนี้นี่เอง” เหวยเหนียงคลำจนสามารถสัมผัสก้อนหินสำหรับเปิดประตูกลไกได้

        “ข้าเข้าไปนะ” ซูเยี่ยนแอบกลัวว่าอดีตลูกน้องจะได้รับอันตราย

        หลังจากซูเยี่ยนคลานเข้าไปในช่องทางเล็กๆประตูก็ปิดเอง แต่คราวนี้เหวยเหนียงไม่ตกใจขยับตัวแบบสุ่มสี่สุ่มห้าอีกแล้วเพราะนางอาจพลาดกลิ้งตกลงไปทางลาดชันอีก

        ซูเยี่ยนคลานไปจนถึงปลายอุโมงค์แล้วเขาก็ทะลุออกมาอยู่ในห้องๆ หนึ่งภายในห้องจัดไว้สวยหรูแต่กลับมีกลิ่นอับเหมือนกลิ่นศพ

        “ผิงหลาง! เจ้าอยู่ข้างในหรือไม่”ซูเยี่ยนตะโกนถาม

        “ท่านซูเยี่ยนหรือเจ้าคะ”ผิงหลางดีใจเมื่อได้ยินเสียงอดีตแม่ทัพ

        “เกิดอะไรขึ้น” ซูเยี่ยนสงสัยเมื่อเห็นผิงหลางทำท่าชะงักค้างและจ้องดูอะไรบางอย่าง

        “ภายในมีศพทั้งหมดสี่ศพเจ้าค่ะผู้ชาย 2 ศพ และผู้หญิงอีก 2 ศพ”

        ซูเยี่ยนมองตามก็เห็นศพซึ่งศพน่าจะเสียชีวิตไปแล้วประมาณหนึ่งวัน และเมื่อมองไปที่ศพจึงทำให้รู้ว่านั่นคือ…