Jong Lua เกรียนเทพ!!! เย้ยฟ้าข้าคือตำนาน

ภาคที่ 2 ก้าวแรกสู่ตำนาน

บทที่ 1 ชีวิตใหม่

ตอนที่ 1 ทลายมิติปิด

                 ทันทีที่ร่างจักรพรรดิอสูรของมาโอปรากฏขึ้น พลังงานมากมายก็เอ่อล้นเข้ามาภายในร่างของจงลั่ว แต่ตอนนี้เขาเป็นเพียงวิญญาณที่ถูกปิดผนึกอยู่ภายในกายเนื้อ เขาไม่อาจรับรู้ได้ว่าภายนอกร่างกายนั้นเกิดอะไรขึ้น ซึ่งไม่เหมือนกับที่มาโอบอกเอาไว้ก่อนหน้า แต่ด้วยพลังที่มีน้อยนิดของจงลั่วก็ไม่อาจทำอย่างไรได้

                เปรี้ยง เปรี้ยง !!!

                สายฟ้าสีดำที่สาดซัดเข้ามาภายในร่างของจงลั่ว ทำให้วิญญาณของเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่มันไม่ได้ทำอันตรายเขาแต่อย่างใด เพราะมันเป็นสายฟ้าทมิฬ พลังเฉพาะตัวของมาโอ พลังที่ช่วยเพิ่มอำนาจของอสูร และทำให้เขาสามารถปลดปล่อยความสามารถในระดับจักรพรรดิอสูรได้ราวครึ่งชั่วโมง แต่แค่นั้นก็เพียงพอให้มาโอกำจัดอสูรโบราณ รวมถึงทลายมิติปิดแห่งนี้ออกไปได้อย่างเหลือเฟือ

                อักขระมารสายฟ้าทมิฬ...อักขระที่ใช้เพื่อเพิ่มพลังอสูร

                แต่เพราะวิญญาณของจงลั่วเป็นมนุษย์จึงไม่ได้รับผลของพลังนั้น แต่มันกลับแยกวิญญาณอสูรที่อยู่ในตัวจงลั่วออกมา และทำให้จงลั่วได้รับพลังที่เคยหายไปกลับคืนมาพลังในการสำรวจ สอดแนม และค้นหา

                กระดึบ...กระดึบ...!

                ของเหลวหนืดสีดำที่ครั้งหนึ่งจงลั่วเคยเห็นมันอยู่ในหลอดทดลอง ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปที่วงเวทผนึกวิญญาณของมาโอ ก่อนที่มันจะอ้าร่างครึ่งหนึ่งขึ้น มันงับลงไปที่วงเวทผนึกวิญญาณ และกินพลังเวทของผนึกอย่างเอร็ดอร่อย

                เวลาผ่านมายังไม่ถึงสิบนาทีดี แต่พลังของมาโอในร่างจักรพรรดิกลับรั่วออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับมีบางสิ่งกำลังดูดกลืนมันออกไป และหากสถานการเป็นอย่างนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ แต่ด้วยประสบการณ์อันโชกโชนของหนึ่งในแม่ทัพอสูรบรรพกาล มาโอไม่ลังเลแม้แต่น้อย เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไป เขาก็พร้อมที่จะเปลี่ยนแผนการในทันที

                "ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า..." มาโอมองดูอสูรโบราณที่กองอยู่กับพื้นด้วยอาการหัวเสีย "แต่เจ้าต้องยินยอมทำพันธะอสูรติดตามกับข้า"

                อสูรโบราณที่คิดว่าวันนี้ต้องสิ้นชีพแล้ว กลับได้พบทางออกจากก้นเหว มีหรือที่มันจะไม่คว้าโอกาสนั้นไว้ ยิ่งไปกว่านั้นการเป็นผู้ติดตามอสูรระดับจักรพรรดิก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายแม้แต่น้อย

                "ข้าน้อยเซบาสเตียน ยินดีติดตามนายน้อย"

                ดีมาก!!!

                ตัวหนอนโลหิตคลานออกมาจากนิ้วชี้ของมาโอ ก่อนที่เขาจะจิ้มมันเข้าไปที่ตำแหน่งหัวใจของเซบาสเตียน "จงจำเอาไว้ถ้าเจ้าทรยศข้า หนอนโลหิตนี้จะงอกรากลงฝังไปในผืนพิภพ และมันจะสูบเลือดกินเนื้อเจ้า ที่ยังคงมีลมหายใจและสติอยู่ครบถ้วนไปตลอดกาล"

                ความหนาวเหน็บ และหวาดหวั่นกัดกินเข้าไปทั้งร่างของเซบาสเตียน แต่ในเมื่อมันออกปากยอมรับมาโอให้เป็นนายแล้ว มันก็ไม่คิดที่จะทรยศอยู่แล้ว เพียงครู่เดียวความหวาดหวั่นในจิตใจของมันก็มลายหายไป

                "จำเอาไว้ละ ข้าจำต้องคืนร่างเป็นอสูรระดับกลางเพื่อปกปิดตัวตนเพราะเหตุผลบางอย่าง และในระหว่างนั้นข้าจำต้องปิดความทรงจำของตัวเองด้วยทำให้ เจ้าอาจจะแปลกใจกับตัวข้าอีกคนบ้าง" เซบาสเตียนทำท่าสงสัย "แต่ไม่ต้องเป็นห่วง ในระหว่างที่ข้าเปลี่ยนเป็นอีกคน เจ้าก็แค่ระวังป้องกันภัยให้ข้าก็พอ จนกว่าที่ข้าสามารถคืนพลังของตัวเองได้สมบูรณ์อีกครั้ง เมื่อนั้นข้าจะปล่อยเจ้าให้เป็นอิสระเอง"

                "ครับนายน้อย"เซบาสเตียนรับคำด้วยเสียงอันเข้มแข็ง

                "อืม...ก่อนอื่น ข้าคงต้องออกแรงทำลายมิติปิดนี้เสียก่อนสินะ"

                พลังเฮือกสุดท้ายของมาโอส่องประกายสีนิลเจิดจรัสกระจายปกคลุมไปทั่วมิติปิด ก่อนที่มันจะแตกสลายออก และส่งทั้งคู่กลับมาสู่ป่าเรดวู้ดอีกครั้ง

                ภายในจิตใต้สำนึกของจงลั่ว มาโอกลับมาหาเขาอีกครั้ง

                "เจ้าหนู...ข้าทำตามสัญญาแล้วนะ"

                จงลั่วมองดูมาโอ พร้อมรอยยิ้มแปลก ๆ บนใบหน้า "ขอบคุณนายมาก"

                "อืม..."มาโอเดินหายไปในมุมมืดของจิตใจอีกครั้ง "อ๋อ...ก่อนที่ข้าจะไป ข้าขอถามอะไรเจ้าหน่อย"

                "ได้แน่นอน" จงลั่วเอ่ยกับความว่างเปล่าตรงหน้า

                "ก่อนออกไปข้าได้ร่ายเวทคุ้มครองวิญญาณของเจ้าไว้ เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน แต่น่าแปลกที่เมื่อข้ากลับเข้ามามันกลับหายไปแล้ว...เจ้าบอกข้าได้ไหมว่ามันหายไปได้ยังไง"

                อ๋อ...!!!

                จงลั่วคาดเอาไว้แล้วว่ามาโอต้องถามคำถามนี้ เขาจึงคิดคำตอบเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว "ตอนนั้นมันมีพลังของสายฟ้าสีดำซัดผ่านเข้ามา เจ้าวงแหวนนั้นมันก็แตกออกไปเอง"

                "อืม...สงสัยว่าเมื่อข้าใช้พลังของร่างจักรพรรดิมันคงมีผลกระทบกับวงเวทคุ้มกัน ดีครั้งหน้าข้าจะไม่ทำพลาดอีก ไม่อย่างนั้นหากเจ้าได้รับอันตรายข้าก็คงไม่สบายใจ"

                "อา...ข้าขอบใจนายล่วงหน้าละ...มาโอ"

                "อืม เจ้าออกไปได้แล้ว ข้าได้ทำลายมิติปิดแล้วตอนนี้เจ้ากลับมาอยู่ที่ป่าเรดวู้ดอีกครั้ง ที่สำคัญข้ามีของขวัญให้เจ้าที่เบื้องนอกด้วยเมื่อเจ้าออกไปเจ้าก็จะรู้เอง"

                "ของขวัญ"

                "ใช่ ของขวัญที่จะทำให้ข้ามั่นใจว่าเจ้าจะไม่ตายไปเสียก่อนที่ข้าจะคืนร่างเดิมได้ยังไงละ เพราะข้าคงต้องหลับยาวไปอีกร่วมปี หากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าข้าก็ไม่อาจออกมาช่วยได้ เมื่อถึงเวลาที่ข้าตื่นขึ้นอีกครั้ง...ข้าจะมาหาเจ้าเอง"

                "..."

                เสียงของมาโอสงบลง และสติของจงลั่วก็เลือนลางอีกครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น สายตาของจงลั่วที่ค่อย ๆ เบิกกว้างทีละน้อย ปรากฏภาพของท้องฟ้ากว้างที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว

                จงลั่วสูดหายใจลึกเข้าไปจนเต็มปอด เขาค่อย ๆ ยันตัวเองจากท่านอนมาเป็นท่ากึ่งนั่ง ก่อนที่มองซ้ายมองขวาเพื่อสำรวจดู และตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าเขาได้กลับมายังป่าเรดวู้ดอีกครั้งแล้ว