ดาบเทพมังกร (Sword of the Dragon God)

คำประกาศของเฟยหลงที่ว่าจะรับภารกิจสำรวจป่าหมอกอสูรนั้นสร้างความโกลาหลขึ้นในหอภารกิจทันที

"เจ้าจะบ้าไปแล้วรึ!" ศิษย์พี่หลี่หยางดึงแขนเขาไว้ทันที "นั่นมันภารกิจระดับสูงสุดที่แม้แต่ศิษย์พี่สายหลักระดับสูงยังไม่กล้ารับ! เจ้าเพิ่งเข้ามาในสำนักได้ไม่ถึงสองเดือนและยังบาดเจ็บอยู่ จะไปตายรึไง!"

"ใช่เฟยหลง! กลับคำพูดเดี๋ยวนี้!" ไป๋หลินกล่าวเสริมด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด "การเอาชนะเกาเฟิงน่ะไม่คุ้มกับการเอาชีวิตไปทิ้งนะ!"

แต่เฟยหลงกลับส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ "ข้าตัดสินใจแล้ว" เขากล่าวกับเจ้าหน้าที่ผู้ดูแล "ข้ายืนยันที่จะรับภารกิจนี้"

เจ้าหน้าที่มองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนจะถอนหายใจยาวและประทับตราลงบนป้ายภารกิจ "เอาเถอะ...ในเมื่อเจ้าไม่รักชีวิตตัวเอง ข้าก็ไม่ห้าม"

ข่าวที่เฟยหลงรับภารกิจฆ่าตัวตายนี้แพร่กระจายไปทั่วสำนักอย่างรวดเร็ว ศิษย์ส่วนใหญ่ต่างหัวเราะเยาะในความโง่เขลาและอวดดีของเขา มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มองเรื่องนี้ด้วยความเป็นห่วง

เมื่อท่านหมอฟางทราบเรื่อง เขาก็รีบเดินทางไปพบเฟยหลงทันที แต่แทนที่จะห้ามปราม ชายชรากลับมองลึกเข้าไปในดวงตาของเฟยหลงแล้วพยักหน้าช้าๆ "ข้ารู้ว่าข้าห้ามเจ้าไม่ได้...ในเมื่อเจ้าเลือกเส้นทางที่อันตรายที่สุด...อย่างน้อยก็จงเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด"

ท่านหมอฟางมอบขวดยาหยกให้เขาหลายขวด "ในนี้คือ 'ยาเม็ดผนึกลมปราณ' มันจะช่วยสร้างเกราะป้องกันลมปราณของเจ้าจากไอปีศาจได้

ชั่วคราว และนี่คือ 'ยาเม็ดร้อยพิษ' ยาถอนพิษที่ดีที่สุดที่ข้ามี" เขายังมอบตำราเก่าๆ เล่มหนึ่งให้ "นี่คือบันทึกเกี่ยวกับพืชและสัตว์อสูรที่อาจพบได้ในเขตที่มีไอปีศาจ...ความรู้...คืออาวุธที่ดีที่สุดในที่ที่เจ้ามองไม่เห็นอะไรเลย"

เฟยหลงรับของทั้งหมดมาด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอบคุณท่านอาจารย์" เขากล่าวออกมาจากใจจริงเป็นครั้งแรก

การร่ำลาที่ยากที่สุดคือสวี่เจี๋ย "ข้าจะไปกับเจ้า!" เขายืนกราน "เราเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายนะ!"

"ภารกิจนี้...ข้าต้องไปคนเดียว" เฟยหลงกล่าวเสียงหนักแน่น "อันตรายเกินไปสำหรับเจ้า...ดูแลตัวเองให้ดี รอข้ากลับมา แล้วเราค่อยไปฉลองชัยชนะเหนือเกาเฟิงด้วยกัน"

คำพูดนั้นทำให้สวี่เจี๋ยยอมถอย...แต่โดยดี

วันรุ่งขึ้น เฟยหลงก็ออกเดินทางเพียงลำพัง เขามุ่งหน้าขึ้นเหนือเป็นเวลาสามวันเต็ม ทิวทัศน์รอบกายค่อยๆ เปลี่ยนจากป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์กลายเป็นพื้นที่รกร้างและแห้งแล้ง อากาศเริ่มเย็นลงและท้องฟ้าก็ดูมืดครึ้มอยู่ตลอดเวลา

ในที่สุด เขาก็มาถึงชายขอบของ ป่าหมอกอสูร

ภาพเบื้องหน้าทำให้แม้แต่เฟยหลงที่ใจนิ่งสงบยังต้องรู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง...ต้นไม้ทุกต้นในป่าแห่งนี้มีสีดำสนิท บิดเบี้ยวราวกับมือของปีศาจที่ชี้ขึ้นฟ้า พื้นดินถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีเทาหนาทึบที่ลอยอ้อยอิ่งและดูดกลืนทุกเสียงเข้าไปจนหมดสิ้น...ไม่มีเสียงนก...ไม่มีเสียงแมลง...มีเพียงความเงียบที่น่าขนลุก

เขาสูดลมหายใจเข้า...และสัมผัสได้ถึงมัน...ไอปีศาจ

สำหรับคนอื่น มันอาจเป็นเพียงไอเย็นที่กัดกร่อนและน่ารังเกียจ แต่สำหรับเฟยหลงผู้มีสายเลือดของเผ่ามาร...เขากลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่แตกต่าง...มันคือความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างประหลาด...ราวกับเสียงกระซิบจากอดีตอันไกลโพ้นที่ถูกบิดเบือนไป

เขากลืนยาเม็ดผนึกลมปราณลงไปหนึ่งเม็ด รู้สึกถึงเกราะพลังงานบางๆ ที่ก่อตัวขึ้นรอบเส้นชีพจรของเขา จากนั้น...ก็ก้าวเท้าเข้าสู่ม่านหมอก

ทันทีที่เข้ามา ทัศนวิสัยก็ลดลงจนเหลือไม่ถึงสามก้าว เขาต้องพึ่งพาการรับรู้ด้วยใจเพียงอย่างเดียว เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ อย่างระมัดระวัง...

กรรซ์!

พลันเขาก็สัมผัสได้ถึงเจตนาสังหารที่พุ่งเข้ามาจากในม่านหมอก! ไม่ใช่แค่หนึ่ง...แต่มากันเป็นฝูง!

เงาร่างสีดำหลายสายพุ่งเข้าใส่เขาจากรอบทิศทาง พวกมันมีรูปร่างคล้ายหมาป่าแต่ร่างกายกลับโปร่งแสงและเคลื่อนไหวไปกับสายหมอก พวกมันคือ "หมาป่าสายหมอก" อสูรที่เกิดจากไอปีศาจ!

เฟยหลงใช้วิชาตัวเบาหลบหลีกอย่างเต็มที่ แต่การเคลื่อนไหวในป่าที่รกทึบและเต็มไปด้วยรากไม้นั้นยากลำบากกว่าบนลานประลองมากนัก เขาซัดฝ่ามือออกไปปะทะกับร่างของหมาป่าตัวหนึ่ง แต่มันกลับสลายไปเมื่อถูกโจมตีแล้วก่อตัวขึ้นใหม่ในอีกทิศทางหนึ่ง!

เคร้ง!

กรงเล็บเงาของมันตัวหนึ่งตวัดผ่านสีข้างของเขาไปจนเสื้อผ้าขาดเป็นรอยยาว!

เฟยหลงรู้ดีว่าเขาติดอยู่ในวงล้อมที่เสียเปรียบ เขาต่อสู้พลางถอยพลางอย่างยากลำบาก จนในที่สุดก็สามารถสังหารหมาป่าสายหมอกไปได้สองสามตัว ทำให้ฝูงที่เหลือล่าถอยหายเข้าไปในม่านหมอก

"แฮ่ก...แฮ่ก..." เขายืนหอบหายใจพิงต้นไม้สีดำต้นหนึ่ง ยาเม็ดผนึกลมปราณเริ่มจะหมดฤทธิ์แล้ว...ป่าแห่งนี้อันตรายกว่าที่เขาคิดไว้มาก

แต่ในขณะที่เขากำลังจะผ่อนคลายนั้นเอง...

สัญชาตญาณแห่งความเป็นความตายของเขาก็กรีดร้องขึ้นมาอย่างรุนแรง!

ฟิ้ว!

เสียงแหวกอากาศที่แผ่วเบาดังขึ้น! เฟยหลงทิ้งตัวลงกับพื้นโดยอัตโนมัติ!

ฉึก!

ลูกศรหน้าไม้สีดำสนิทดอกหนึ่งพุ่งผ่านจุดที่เขาเคยยืนอยู่ไป...แล้วปักลึกเข้าไปในลำต้นของต้นไม้! บนลูกศรนั้น...มีสัญลักษณ์รูปแมงป่องสีเลือดสลักอยู่...

เฟยหลงเบิกตากว้าง...นี่ไม่ใช่ฝีมือของอสูร!

เขาตระหนักได้ในทันที...อสูรในป่าแห่งนี้ไม่ใช่สิ่งเดียวที่กำลังล่าเขา...ยังมีกลุ่มนักฆ่า...เงาพิฆาต...ที่แอบย่องตามเขาเข้ามาในสถานที่อันไร้กฎเกณฑ์แห่งนี้

บัดนี้...เขาติดอยู่ระหว่างอสูรของป่าลึก...และอสูรในคราบมนุษย์แล้ว!