ตอน 2 รักซึมลึก
"หลิงหลิง พี่ผิดเอง ทำอย่างที่รับปากเธอไว้ไม่ได้...ลูกสาวคนเดียวของผมต้องตกอยู่ในสภาพนั้นหัวใจผมเหมือนดิ่งลงเหวลึก... ถ้าคืนนั้นผมรั้งลูกช้าลงหน่อยให้เธอยอมอยู่ทานข้าวเย็นกับผม... ทุกอย่างคงไม่เป็แบบนี้ผมเป็พ่อที่แย่จริงๆ" พูดไปก็กอดรูปใบเก่านั้นแน่น...
เสี่ยวชิงพยายามแย่งภาพถ่ายใบเก่า... จับยังไงก็จับไม่ได้ตัวของเธอค่อยๆโปร่งแสง เลือนรางจนมองทะลุเห็นพื้น
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!!!! "เสี่ยวชิงแน่ใจแล้วว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติ...
แคร่ก.... เสียงคุณป๋าเลื่อนเก้าอี้ลุกขึ้น...เดินไปรับสาย...
ปลายสายเป็เสียงจากโรงพยาบาล
"ขอโทษด้วยนะครับ หมอทำสุดความสามารถแล้วตอนนี้ได้ย้ายคุณเสี่ยวชิงไปที่ห้องพักผู้ป่วยแล้วผมอยากให้ญาติเฝ้าดูอาการของเธออย่างใกล้ชิด"
"ครับหมอ ผมเป็พ่อของเธอเอง... คืนนี้ผมจะอยู่กับลูก"คุณป๋า มาเฟียใหญ่อย่างเขา อดกลั้นได้ทุกเื่ ยกเว้นแต่เื่นี้เื่เดียวเขาพยายามอดกลั้นไม่ให้น้ำเสียงอันสั่นเครือหลุดลอดออกไป...
คุณป๋ามาเฟียใหญ่ ปาดน้ำตาที่นองหน้า วางภาพถ่ายใบเก่าไว้บนโต๊ะ
เผยให้เห็นคนในภาพ เป็ผู้หญิงสองคนที่เขารักมากที่สุด...หลิงหลิงเมียสุดที่รักอุ้มเสี่ยวชิงวัยเด็กชูขึ้นสูง ภาพที่เป็เพียงภาพนิ่งมองดูดีๆกลับเป็ภาพที่ััได้ถึงความสุข และเสียงหัวเราะ
"นี่มัน.... รูปถ่ายแม่และฉันในวัยเด็กนี่"
"คุณป๋า... คุณป๋ารอเสี่ยวชิงด้วย" เสี่ยวชิงมัวแต่มองภาพถ่ายะโเรียกจนสุดเสียงก็เปล่าประโยชน์...
เธอรีบวิ่งตามคุณป๋าไป... นั่งเบาะรถข้างคนขับ
"คุณป๋าจะไปไหน...ตอบเสี่ยวชิงได้ไหม... ค่อยๆขับรถ...อย่าเอาแต่ร้องไห้" เสี่ยวชิงเอื้อมมือไปปาดน้ำตาบนแก้มคุณป๋าออก...มืออันโปร่งใสััอะไรไม่ได้อีกแล้ว
ณ โรงพยาบาลเอกชนชั้นนำจุ่นเป่ย
เสี่ยวชิงแหงนมองตึกสูงสุดสายตา... ก่อนเดินตามต้อยๆขึ้นตึก...
"คุณป๋ามาหาใครที่นี่... "
เธอใมาก เมื่อเห็นหมอกำลังต่อสายระโยงระยางเข้ากับร่างของตัวเอง
"หมอ ช่วยฉันเร็วเข้าสิ เดี๋ยวก็ได้ตายห่ากันหมดหรอก "เสี่ยวชิงยืนอยู่ปลายเตียง พยายามตะคอกเรียกหมอ
หลังจากที่หมอออกไป... ในห้องพักผู้ป่วย ที่มีแค่เธอกับป๋าชายที่เข้มแข็งต่อหน้าทุกคน กลับร้องไห้โฮฟุบลงข้างเตียงใกล้ๆเสี่ยวชิง.... เขาเห็นคุณป๋าร้องไห้หนักจนน่าใจหาย
"เสี่ยวชิง ป๋าขอโทษ ป๋าผิดเอง...ป๋าเอาแต่ทำงาน ไม่มีเวลาใส่ใจหนู...ถึงตอนนี้ต่อให้ป๋าจะทิ้งงานทุกอย่างเพื่ออยู่กับหนูที่นี่ มันก็สายไปแล้ว"เขากุมมือเธอแน่น... ร้องไห้ฟูมฟายแทบขาดใจ...พร่ำบอกตัดพ้อข้างๆร่างของลูกสาวกระทั่งเผลอหลับไปข้างกายเธอ...
*******************
หลังจากที่เสี่ยวชิงพยายามกลับเข้าร่าง...โลกรอบตัวกลับหมุนเอียงบิดเบี้ยวไปหมด...ยกมือขึ้นมอง มันใสปรุโปร่งซะจนมองไม่เห็นโครงนิ้ว
กระทั่งเสี่ยวชิงหายไปจากโลกนี้ หลุดทะลุไปอยู่ในโลกมืดอีกใบ...ในนั้นมีเส้นทางเล็กๆให้เดินไป... สุดลูกหูลูกตาไม่สามารถคาดเดาปลายทาง...
"ใครก็ได้ ช่วยที ที่นี่ที่ไหน!!" สิ้นสุดเสียงะโ...มีเสียงเรียกเบาๆตอบกลับจากปลายทาง...
เสี่ยวชิง หมดเวลาสนุกแล้ว... เวลาบนโลกมนุษย์ของเ้าเหลืออีกไม่มากเดินมาตามทางแต่โดยดี กลับสู่ปรโลกเสียเถอะ
"แกเป็ใคร ทำไมฉันต้องเชื่อแกด้วย!! ฉันจะกลับบ้านสั่งลูกน้องให้มาลากคอแกไปสั่งสอนซะให้เข็ด" เสี่ยวชิงดื้อดึงต่อต้านสุดฤทธิ์
แทนที่จะเดินตามเส้นทางไปแต่โดยดี กลับหันหลังกลับ...เสี่ยวชิงเจอเข้าจังๆกับชายร่างใหญ่สวมสูทดูดี...
"ไม่เอา...อย่ามาล้อเล่นฉันจะกลับบ้าน"เสี่ยวชิงวาดมือตั้งท่าเตรียมตบสั่งสอน
"น่าเบื่อจริงๆพวกมนุษย์หัวรั้น...ตายเพราะนิสัยเสเพลของตัวเองแท้ๆ กลับไม่ยอมรับความจริง...คิดว่าจะอยู่ค้ำโลกได้ยังไง"
"นิสัยอย่างเธอมันเกินเยียวยา..."เพียงแค่ดีดนิ้วครั้งเดียว...ห้วงเวลาก็หยุดเดิน...เสี่ยวชิงยังไม่ทันวาดมือง้างตบเข้าใกล้ตัวเขา เธอชะงักค้างอยู่ท่านั้น
แม้ร่างกายจะขยับไม่ได้แต่ปากน้อยๆของเธอยังมุบมิบๆส่งเสียงออกมาได้อยู่ดี
"ว่าไงนะ...สรุปคือ...นี่ไม่ใช่การทดสอบหรือมีใครเล่นตลกกับฉันหรอกหรอ!!!"
"ตะ ตะ ตาย!!! ฉันตายแล้วหรอ!!"
"จะว่าไปก็ยังไม่ถึงกับตายหรอก ข้าแค่พูดเกินจริงไปเล็กน้อย....แต่ไม่นานเ้าก็ต้องตายอยู่ดี ในเมื่อตกอยู่ในห้วงนิทราไม่ต่างอะไรกับคนที่นอนรอความตาย!!"
"ไม่อะ ไม่จริง ฉันยังตายไม่ได้ ฉันยังไม่ได้แต่งงาน ไม่มีลูกยังไม่มีผัวเป็ตัวเป็ตนเลยนะ... แลมโบกินีลูกรักคุณป๋าเพิ่งออกรุ่นใหม่ล่าสุดให้ซะด้วย เพิ่งได้ขับครั้งเดียวเอง แง๊!!!"เสี่ยวชิงแหกปากร้องเสียงดัง....มือสองข้างกระชากสูทของเขาไปมา....ชายร่างใหญ่ถูกกระชากจนหัวสั่นหัวคลอน
"เอาล่ะๆ!!! เลิกเขย่าข้าได้แล้ว!!!ข้าเวียนหัวจวนจะอ้วก!!!"
"เอ๊ะ เดี๋ยวนะ... ข้าเสกให้ห้วงเวลาหยุดเดินไม่ใช่หรอ...ทำไมนางขยับได้... หรือว่านาง...จะเป็ทูตผู้ไขอดีตที่ข้าเฝ้าตามหามาหลายพันปี....อย่าบอกนะว่า...นางคือผู้ถูกเลือก!!" ชายร่างกำยำครุ่นคิด สับสนงุนงงหลับตาเข้าฌานหวนหาคำตอบเพื่อความแน่ใจ
"ห่ะ ใจจริงด้วย ใช่นางจริงๆในที่สุดข้าก็จะถูกปลดปล่อยแล้ว!!!"ชายร่างกำยำอยู่ดีๆก็ดีใจะโโลดเต้นไปมา... ดีใจแบบงงๆทำเอาเสี่ยวชิงอึ้งเอ๋อแดกไปเลย
"เป็อะไรของนายน่ะ เมื่อกิ้ยังแอ๊บแมนอยู่เลยทำเป็มาดเข้ม....ที่ไหนได้ เพื่อนสาวดีๆนี่เอง"
"เพื่อนสงเพื่อนสาวอะไรของเ้า...ข้าแค่ดีใจออกนอกหน้าเกินไปหน่อยน่ะ" พูดจบประโยค เขาลากจูงแขนเสี่ยวชิงไป
บนเส้นทางเล็กๆนั่น มีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งเติบโตขึ้นอย่างโดดเดี่ยว....
"พาฉันมาที่นี่ทำไม"
"พาเ้ามารู้จักตัวตนของข้ายังไงล่ะ... "
"ที่เห็นอยู่ตรงนั้น เป็ตัวตนของข้าทั้งหมด...เพราะเื่ราวบางอย่างในอดีต ชาวเมืองนับล้านๆคนร่วมกันสาปแช่งทำให้ข้าต้องกลายมาเป็ผู้เฝ้าปรโลก บนเส้นทางโดดเดี่ยวแห่งนี้...ไม่ว่ากี่ดวงจิตที่หลุดเข้ามา ก็เพียงแค่มา...แล้วผ่านไปเป็อย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่พันปี... " ชายร่างกำยำพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"ฮะฮ่าาาาา จะบ้ารึไง นี่มันนิทานหลอกเด็กชัดๆเล่าซะเป็ตุเป็ตะเชียวนะนาย"เสี่ยวชิงไม่เชื่อ หัวเราะก๊ากเสียงดังขำจนเกือบขิต
"ใช่ได้นี่ศิลปะการแต่งเื่ของนายใช้ได้...ไว้ฉันจะให้คุณป๋าเก็บนายไว้ในแก๊งก็แล้วกันเวลาฉันเบื่อๆจะได้มีนายคอยเล่านิทานให้ฟัง!!" เสี่ยวชิงยังหัวเราะไม่หยุด...หัวเราะจนเหนื่อย เธอนั่งลงเอนหลังพิงต้นไม้ใหญ่
"อย่ามาทับร่างข้า!!!"
เสี่ยวชิงถูกผลักจนกระเด็นเจ็บตัวไม่หนำซ้ำยังถูกดูดเข้ามิติประหลาด...ในเมื่อเล่าเนื้อเื่ให้ฟังเธอยังไม่เข้าใจ...ชายผู้นั้นส่งให้เธอต้องไปเผชิญกับโลกอีกใบด้วยตัวเอง
71
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
