ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ในตอนนั้นเองเขาก็เหลือบไปเห็นราพิสที่เดินมาพร้อมกับดินแดนและบลู พวงมาด้วยธิดาศักดิ์สิทธิ์กับอสูรลวงตา ชายหนุ่มหรี่ตาเล็กน้อยเห็นอาการต้องการสนิทของชายทั้งสอง แววตาของเขาแสดงออกถึงความเย็นชาชั่ววูบก่อนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขามองเสี่ยวเสียที่ยังทำงานได้ดีโดยการยกปืนฉีดน้ำชี้หน้าใส่พวกผู้ชาย หากใครเข้ามามันก็จะยิงใส่อย่างไม่ปราณี และเขาขอบอกว่าปืนฉีดน้ำนี้ไม่ใช่ของเล่นธรรมดา น้ำที่ฉีดออกมามีความเร็วและพลังโจมตีเท่ากับผู้ใช้ ดังนั้นถ้าซอมบี้เด็กของเขายิงใส่ใครแล้วย่อมเกิดรับผลกระทบ แต่น่าเสียดายที่เอาชนะเหล่าชายหนุ่มเลเวล 37 ไม่ได้
เพียงพวกมันเดินเข้ามาก็ปล่อยลมปราณกดดันซอว์ราวกับเจอคู่แค้น แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเศษสวะอย่างมันอย่างมาก ปรายตามองแป้งที่ทำหน้าที่ราวกับไม้กันหมาให้จนเขาอดรู้สึกประทับใจมากกว่าเดิมไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเห็นพลอยราวกับน้องสาวของตัวเอง หึงหวงไม่แพ้กันเลยจริง ๆ
ชายหนุ่มพยักหน้าแอบดีใจ
“พี่ซอว์…” พลอยที่เห็นก็วิ่งเข้ามากอด
“คิ ๆ ในที่สุดพี่ก็มาสักทีหนูเป็นห่วงแทบแย่ ปกติพี่ไม่เคยมาสายขนาดนี้มาก่อนเลย มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่าคะ? ” ชายหนุ่มอมยิ้มลูบหัวหญิงสาวไปมา เขาทั้งรู้สึกผิดและดีใจที่อย่างน้อยพลอยก็ไม่ได้ทำตัวงอแงใส่แต่เป็นเข้าอกเข้าใจเขาแทน ซอว์อดไม่ได้ที่จะขยี้หัวอีกฝ่ายไปมา
“งื้อ⁓ อย่าขยี้ผมพลอยนะ ไอ้พี่บ้า! ” ซอว์เบิกตากว้างตกใจกับคำพูด บ้า!? เขาตวาดหางตาใส่อสูรลวงตา น้องสาวเขาไม่เคยใช้คำพูดแบบนี้ เธอบริสุทธิ์ยิ่งกว่าใบหยกที่รังสรรค์จากพระเจ้าแม้แต่ลุงฉัตรที่เลี้ยงดูเขามาก็ชอบอวดบ่อย ๆ ว่าลูกสาวของเขาเป็นเด็กดีไม่เคยพูดคำหยาม แต่ไหงคราวนี้ถึงหลุดพูดออกมาได้? ถ้าหลุดพูดกับเพื่อนเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่มันไม่เคยหลุดพูดตอนอยู่กับเขาเลยไงล่ะ….มันต้องมีปัจจัยกระตุ้นสิ่งเร้าพวกนี้
“(กรอด!) หาคำอธิบายดี ๆ ซะ” ซอว์ฉายแววบ้าคลั่ง เส้นเลือดปรากฎทั่วหน้า
“ไม่งั้นพวกมึงก็ตายกันที่นี่ให้หมด…” ปัง!! ครืน ๆ ๆ พริบตาลมปราณจำนวนมากจากฝั่งหุบเหวก็ถาโถมใส่อย่างรวดเร็ว ผู้เล่นจำนวนมากตกตะลึงกับระดับลมปราณนี้หลายสายที่จู่ ๆ ก็ทะลักเข้ามา อสูรลวงตาทำสีหน้าเคร่งเครียดรู้สึกกังวล เธอไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร แต่ลางสังหรณ์ของเธอบอกว่าถ้าเผลอต่อต้านล่ะก็มีหวังตายกันยกสำนักแน่ ๆ แม้กับไอ้แค่คำว่า ‘บ้า’ มันร้ายแรงอะไรขนาดนั้นหรอ?
แน่นอนซอว์ไม่ได้เล่นใหญ่ เพราะนั่นก็เพื่อจิตใจคุณป้าพรประภาที่อ่อนยิ่งกว่ากิ่งไม้ ขนาดตาลุงที่ชอบพูดจาไม่ดีกวนประสาทยังเอ่ยถ้อยคำอบอุ่นราวสามีแห่งชาติ เคยมีครั้งนึงที่เขาพูดจาแบบนั้นใส่ป้าภาเนื่องจากเคยชินกับลุงฉัตรก็ทำให้เขาโดนเกลียดไปนานหลายเดือนเลยกว่าจะง้อได้ ทั้ง ๆ ที่ป้าภาก็ออกจะรักและห่วงใยเขาขนาดนั้น
เขาคิดไปถึงว่าขนาดพลอยยังกล้าพูดกับเขาแบบนี้ แล้วถ้าป้าภาได้ยินก็คงงอนตุ๊บป่องแน่นอน และมันคงนานยิ่งกว่าเขาเนื่องจากพลอยเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเธอ ซึ่งซอว์ก็เดาว่ากิ่งแก้วอาจจะคุยต่อล้อต่อเถียงแล้ว บางทีเย็นวันนี้ในโลกจริงคงได้รู้ว่าป้าภาเกลียดแก้วรึเปล่า?
“พี่ซอว์! พี่ซอว์…มะ ไม่ใช่นะ พลอยขอโทษ พลอยจะไม่พูดแล้วค่ะ นะพี่น๊า⁓” ชายหนุ่มระงับความโกรธลง พริบตาลมปราณจำนวนมากจากหุบเหวก็หายไป เขาก้มลงมองหญิงสาวที่กอดเขาแน่นเริ่มมีน้ำตานิด ๆ ก็ใจอ่อนยวบเยียบ
“เรารู้ใช่ไหมป้าภาจะเสียใจแค่ไหนหากเราพูดแบบนี้” หญิงสาวแสดงสีหน้ารู้สึกผิดพูดอู่อี้
“หนูขอโทษค่ะพี่ซอว์ แต่ แต่…พี่รู้จักป้าภาหรอคะ? ” ซอว์ฉีกยิ้มเอ็นดูปาดน้ำตาหล่อนเบา ๆ
“รู้สิครับ รู้จักลุงฉัตรด้วย…พี่สนิทกับพวกท่านสองคนเลยแหละ แถมวันนี้พี่ก็จะไปกินข้าวที่บ้านหนูด้วย” พลอยเบิกตากว้างตกตะลึง ใบหน้าก็เริ่มแดงขึ้นอย่างเงียบ ๆ ราวกับเผลอคิดเรื่องอกุศล ซอว์ที่เห็นก็หัวเราะปรายตามองสองหนุ่มไม่ไกลที่มองเขาอย่างอาฆาต ชายหนุ่มก็อดรำคาญตาไม่ได้ เขาสาบานว่าจะฆ่าพวกมันทันทีที่เข้าไปในหุบเหวกระจกแห่งโศก มันจะได้รู้ไปเลยว่าอย่าเสล่อท้าทายอำนาจเขา แม้ในความเป็นจริงมันก็ไม่รู้หรอกว่าใครเป็นคนฆ่ามัน
“พลอยเลเวลเท่าไหร่แล้วเนี่ย? ” เขาถามอย่างสงสัย หญิงสาวก็เชิดหน้ากอดอกอย่างภาคภูมิใจ
“ห้าสิบแล้วค่ะ หนูเลเวลห้าสิบแล้ว หึ ๆ ” ซอว์ร้องว้าวลูบหัวหญิงสาวไปมา
“ดีมากครับตัวเล็ก ตัวเล็กเก่งจริง ๆ ” พลอยเบะปากเล็กน้อย
“หนูทำได้ดีกว่านี้อีกค่ะ แต่เราเดินไปได้แค่นั้น” ชายหนุ่มที่ได้ยินก็ส่ายหน้ายิ้ม ๆ
“เราจะไปไกลกว่านั้นในวันนี้เด็กน้อย” ซอว์หันไปมองอสูรลวงตาที่เงียบมานานก่อนจะโยนสมุดเล่มนึงให้ อีกฝ่ายรีบรับก่อนจะมองเขาอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร รีบเปิดบันทึกนั้นออกมา ใบหน้าของเธอก็ฉายแววประหลาดใจคล้ายกับเจอเรื่องอัศจรรย์ แป้งเงยหน้ามองซอว์หลังจากตรวจสอบเสร็จก็ถามขึ้น
“เส้นทางพวกนี้ถูกต้องหรอ? ” ชายหนุ่มฉีกยิ้มก่อนจะคว้าซอมบี้ตัวนึงขึ้นมา
“ไม่ลองตรวจสอบดูล่ะ” ฟูม! พลอยเบิกตากว้างมองพี่ชายเธอเขวี้ยงเสี่ยวเสียออกไป
“กรี๊ด!!! เด็กน้อยของหนู๊ว⁓” พลอยพุ่งตามไปทันที สองหนุ่มที่เห็นก็แทบกระอักเลือดระเบิดลมปราณออกมาข่มขู่ซอว์ทันที อสูรลวงตาที่เข้าใจนิสัยอีกฝ่ายที่ประหลาดแต่ก็ห่วงพลอยมากกว่าสิ่งใด เธอรับรู้ได้แน่นอนว่าบันทึกนี้ถูกต้องทุกประการแม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำได้อย่างไง
อสูรลวงตาก็ถามขึ้น
“นายได้มันมาอย่างไง?” ซอว์ฉีกยิ้มเดินตามพลอยที่หายไปในหุบเหวพลางปรายตามองสองหนุ่ม
“ก็แค่เจอคนที่สมควรตาย เลยฆ่ามันเพื่อสำรวจทางเท่านั้นเอง ฮ่า ๆ ๆ ” ไม่นานร่างของซอว์ก็หายไป แต่ประโยคคำพูดนั้นราวกับคุยกับดินแดนและบลู ทั้งสองกัดฟันแน่นราวกับปีศาจเส้นเลือดปูดไปทั่วร่างกาย ขมับของเขาราวกับเป็นหัวใจดวงที่สองเพราะเต้นตุบ ๆ อสูรลวงตาที่เห็นก็เข้าใจได้ทันทีเลยว่าเพื่อนเลวเธอโกรธแค่ไหน แต่แป้งก็อดฉีกยิ้มในใจไม่ได้
‘ยิ่งเจอก็ยิ่งดูน่าค้นหาจริง ๆ ’ เธอรู้สึกสนใจซอว์ขึ้นมาจริง ๆ ซะแล้ว… ///ไรท์///เข้าใจตัวเอกน๊าาา เขารักป๊า รักลุง(ข้างบ้าน//ไม่ใช่เขาคนนั้น) ปกติก็มีคนใส่ใจเรื่องแบบนี้อยู่ในสังคม หวังว่าผู้อ่านจะไม่อคติเกินไปนะ มันมีส่วนน้อยไม่ต่างจากมนุษย์ป้านั่นแหละ ผมเดาว่าผู้อ่านอาจเคยเห็นคนประเภทนี้อยู่อะนะ ถ้ารู้จักกับอีกฝ่ายจริง ๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไอ้พี่บ้า!

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไอ้พี่บ้า!

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้