1.30 น.
ผมไม่รู้จริงๆว่าเป็เพราะฤทธิ์ของกาแฟ หรือเค้กส้ม หรือว่าภาพหน้าหวานๆของคนที่กำลังกินเค้กส้ม ที่มันคอยตามมาลอยวนเวียนอยู่ในหัวจนตีหนึ่งกว่าแล้วผมก็ยังนอนไม่หลับ
ถึงผมจะเรียนไม่ค่อยเก่งแต่ก็ไม่ได้โง่มากจนถึงขนาดไม่รู้ตัวว่าความรู้สึกตอนนี้มันคืออะไร ผมโดนตกเข้าอย่างจัง เพราะรอยยิ้มหวานๆนั้น
ในเมื่อนอนไม่หลับก็ไม่ต้องหลับต้องนอนแม่งแระ
ผมลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด Search หา Facebook ของพี่ตุลย์ไอ้เกวมันบอกไว้ว่าพี่เขาน่าจะติดตามเพจ YFIN อยู่คงมีกดไลค์หรือคอมเม้นบ้างแหละ
แม่เ้า!
"โหเพจวายนี่แม่งมีคนติดตามมากขนาดนี้เลยหรอวะ" ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าเพจที่ไอ้เกวมันทำจะมีคนติดตามเกือบแสน รูปที่ลงแต่ละรูปมีเป็พัน Comment ทำเอาผมอึ้งตาค้างไปเลย
"แล้วจะหาเจอได้ยังไงวะเนี่ย" เฮ้อ ผมมือไม้อ่อนวางมือที่ถือโทรศัพท์ราบลงกับที่นอนแล้วถอนหายใจยาว....
แต่ก็อย่าคิดว่าไอ้อาร์คนนี้จะถอดใจนะครับ!
เอาว่ะเป็ไงเป็กัน! ผมฮึดสู้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเลื่อนหาดูไปเรื่อยๆ
2.00 น_____ ผ่านไป...
2.30 น._____ ผ่านไป...
Tul Tullur "ขอให้ใช่ทีเถอะเพี้ยง" ผมถึงกับต้องพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก่อนจะกดเข้าไปดูเป็อันที่ล้านแปด
"เจอแล้วโว้ยยยยยยย" ผมะโเสียงดังลั่นตึกดีแล้วคับ ดีแล้วที่ไม่มีใครลุกขึ้นมาะโด่า
ในที่สุดผมก็หาเจอ รูปโปรไฟล์ของพี่ตุลย์ในชุดนักศึกษาโคตรน่ารักอ่าาาา การหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดงมหาเฟสจากคนเป็หมื่นที่ว่ายากแล้ว การวางโทรศัพท์ลงเลิกดูรูปพี่ตุลย์มันยากกว่าหลายเท่า
ผมกดเลื่อนดูโพสย้อนกลับไปเรื่อยๆเพราะพี่เขาเปิดสาธารณะไว้ เป็โอกาสให้คนแอบปลื้มอย่างผมเข้าไปส่องเป็บุญตา แล้วแน่นอนว่ากดไลค์ไว้แทบทุกรูป คราวนี้แหละถ้าไม่รู้ว่าชอบก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว
รูปตอนเด็กๆพี่เขาใส่เสื้อคอกลมสีฟ้า ผมยาวกว่าตอนนี้นิดหน่อยตานี่กลมโตเชียว งานโรงเรียนนี่น่าจะตอนมอปลายแอบมีมุมหล่ออยู่เหมือนนะเนี้ยเซตผมซะด้วย เห้อใจคอผมมันสั่นไปหมดสั่นยิ่งกว่าตอนดูรูปของสาวๆดาวมหาลัยซะอีก
ผมรู้สึกตัวว่าต้องนอนเอาตอนที่มีแสงพระอาทิตย์ขึ้นส่องเข้ามาในห้อง แล้วหลังจากนั้นก็สลบไสลไปทั้งๆที่มือก็ยังถือโทรสัพท์คาไว้แบบนั้น
#15.00 น.
LINE Group (เด็กแสบรักษ์ศิลป์)
เจเดนท์ : ไอ้อาร์หาย.....
เกว : กกสาวอยู่แหละกูว่า
Harp : มึงก็ว่าเพื่อน
เกว : หรือมึงว่าไม่จริง
Harp : จริงกูลงพันนึง มันนอนกกสาวอยู่แน่ล้านเปอร์เซ็น
เจเดนท์ : ไอ้สัสอาร์โว้ยยยย ตื่นๆๆๆๆๆๆ
เกว : หรือว่ามันตาย! ตายคาอกอ่าาา 555
Harp : เกรดออกมึงได้ตายของจริงแน่!
เจเดนท์ : เย็นนี้มีซ้อมดนตรีนะเว้ยเจอกัน 6 โมง
Harp : เกวมึงหามือกีต้าร์คนใหม่เตรียมไว้เลยคนเก่าสำลักนมตายห่าไปแล้วกูว่า
R : สัสกูยังไม่ตาย
R : อะไรของพวกมึงคำก็กกสาวสองคำก็กกสาว มึงเห็นกูหล่อขนาดนั้นเลยหรอ
เกว : เอิ่ม ไอ้ฮาร์ปเดี๋ยวกูหาให้นะมือกีต้าร์คนใหม่อ่ะด่วนๆเลย
เจเดนท์ : หล่อ? แถวบ้านกูเรียกเลวคร๊าบ
R : กูนอนอยู่คอนโดคนเดียวเนี่ยเลวได้ไงวะกูไม่ได้กกสาวที่ไหนเลย
Harp : โหเชื่อก็เหี้ยแล้วครับเพื่อนอาร์สุดหล่อ
เกว : ไอ้อาร์เดี๋ยวนี้มึงหัดโกหกเพื่อนหรอวะ
R : สัส
แล้วพวกมันก็บ่นผมแบบยาวๆเหมือนผมไปเผาบ้านพวกมัน ทั้งเื่ไม่เข้าเรียนบ้างเื่กกสาวบ้างจนผมต้องปิดเสียงเตือนแล้วก็งีบต่ออีกแป๊บก่อนจะลุกไปอาบน้ำ
#ห้องซ้อมดนตรี
#R
"ไอ้อาร์อย่าลืมแต่งเพลงใหม่ให้ทันแข่งรอบต่อไปด้วยนะเว้ย" เสียงอะไรแว่วๆ เข้ามาผ่านหูซ้ายแล้วลื่นไหลออกทางหูขวาไป
"ไอ้สัสมึงฟังกูอยู่ป่ะเนี่ย" ชัดเลย ผมเงยหน้ามามองต้นเสียงที่เอะอะโวยวายใส่ผมมาั้แ่เมื่อกี้นี้แล้ว ไอ้เกวมันกำลังยืนเท้าสะเอวทำหน้ายุ่งมองผมอยู่
"เออกูรู้แล้วน่า" ผมตอบมันไปแบบนั้นแล้วก้มลงดูที่หน้าจอโทรศัพท์ต่อทั้งที่กีตาร์ก็ยังไม่ได้เก็บเข้ากระเป๋า พอซ้อมเสร็จผมก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็อย่างแรก
"มึงทำเหี้ยอะไรของมึงวะ ส่องสาวที่ไหนอีกอ่ะ" ไอ้เกวมันชะโงกหน้ามาดูหน้าจอโทรศัพท์ผมที่เปิดค้างอยู่ที่โปรไฟล์พี่ตุลย์
"ไม่ใช่สาวที่ไหนทั้งนั้นแหละ" ผมยกโทรศัพท์หันหน้าจอให้มันดูชัดๆเต็มสองตา มันก็ทำหน้าเหวอไปเลย ซึ่งหน้าปกติมันก็ตลกอยู่แล้ว
ผมกดส่งคำขอเป็เพื่อนไปั้แ่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้พี่เขาก็ยังไม่ตอบรับ ผมนี่ลุ้นจะยิ่งกว่าตอนสอบหรือตอนขอแม่เรียนดนตรีครั้งแรกซะอีก
"เยส! ์เข้าข้างกูแล้วโว้ยย" ผมดีใจมากจนเผลอลุกขึ้นมากอดไอ้เกวที่ยืนอึ้งไม่พูดไม่จาอยู่ ในที่สุดพี่เขาก็กดรับผมเป็เพื่อนในเฟสตอน 20:28 น
"ไอ้เกวมึงรอดูได้เลยเพลงรักที่กูแต่งมันต้องออกมาหวานยิ่งกว่าโรงงานผลิตน้ำตาลซะอีก" ผมว่าแล้วก็ ลุกเก็บกีต้าร์ใส่กระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องซ้อมไป ปล่อยไอ้เกวมันยืนช็อคอยู่อย่างนั้นแหละ
21:30 น.
ผมถูกอะไรบางอย่างดึงดูดให้ขับรถมาจอดที่หน้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง และอะไรบางอย่างที่ว่าคือรูปที่พี่ตุลย์โพสต์เมื่อ 15 นาทีก่อนหน้านี้
เป็รูปพี่เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อน ใส่แว่นตาแฟชั่นใสๆ ดวงตากลมโตเป็ประกายหวานจนทะลุแว่นออกมา ปากชมพูระเรื่อกำลังเผยออ้าเล็กน้อยเพื่องับช้อนไอศครีมสีหวาน "โคตรน่ากิน คนอ่ะไม่ใช่ไอติม"
เขาเช็คอินร้านไอศครีมแบรนด์ดังแบรนด์นึงอยู่ที่ห้างนี้แหละ ผมเลยขับรถมาที่นี่ทั้งที่รู้ว่าอาจจะไม่เจอก็ได้เพราะนี่ก็ผ่านมาสักพักแล้วกว่าผมจะมาถึง
ผมจอดรถไว้ชั้นใต้ดินแล้วเดินขึ้นมา พวกร้านค้าด้านในก็กำลังเริ่มทยอยเก็บของเพราะใกล้จะถึงเวลาห้างปิดแล้ว ผมก็เดินวนไปวนมาอยู่แถวๆชั้น 3 กับชั้น 4 ที่มีร้านไอติมอยู่
"นี่กูมาทำอะไรวะเนี่ยสงสัยจะอยากกินไอติม" เพราะคิดว่าคงไม่เจอพี่เขา ตอนจะกลับเลยเดินไปสั่งไอติมโคนที่ร้านเดียวกับที่พี่เขามากินนั่นแหละมาอันหนึ่ง
"ขอบคุณค่ะ" พนักงานที่นี่ก็แจ่มใช้ได้ พอรับไอติมมาจากพนักงานแล้ว ผมก็เล็มเอาความหวานรับน้ำตาลเข้าเส้นเืก่อนจะหันหลังเดินไปทางบันไดเลื่อน
พอพละปากออกจากไอติมเงยหน้าขึ้นมาก็เจอผู้ชายใส่เสื้อสีชมพูกำลังเดินลงบันไดเลื่อนจากชั้น 5 ลงมาพอดี พี่เขาเดินเลาะข้างราวกั้นเพื่อไปที่บันไดลงชั้น 4 ผมที่ยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งก็ค่อยๆเดินเลาะขนานกับพี่เขาวนมาทางบันไดเลื่อนเหมือนกัน
ผมชะลอฝีเท้าอยู่ตรงมุมของร้านค้าก่อนถึงบันไดปล่อยให้พี่เขาเดินลงไปก่อน ทำไมผมถึงไม่กล้าเดินเข้าไปหาตรงๆเลยนะ เข้าไปทักซะเลยให้หมดเื่ ไหนๆก็มาเพราะอยากเจออยู่แล้ว ใจมันดีสู้เสือแต่ขามันก็ก้าวไม่ออก กลายเป็แมวน้อยไปซะอย่างงั้น
ผมได้แต่เว้นระยะห่างแล้วมองพี่เขาใช้มือบางเรียวสวยเอื้อมจับราวบันได มืออีกข้างก็กรีดนิ้วัักดโทรศัพท์โทรหาใครบางคน อยากได้ยินเสียงจากปากบางๆนั้นจัง
พอบันไดเลื่อนลงมาจนสุดผมก็ทิ้งไอติมที่ถือไว้นานจนละลายลงมาเปื้อนมือผมลงถังขยะใกล้ๆ เพราะตอนนี้มันมีบางอย่างที่น่ากิน เอ้ย น่าสนใจมากกว่า
"พี่ตุลย์จะไปไหนหรอครับ" ผมเห็นพี่เขาเดินตรงไปที่ทางออกด้านหน้า เลยรีบลงลิฟท์ไปเอารถวนออกมาก็เห็นพี่เขาเดินก้มหน้ากดโทรศัพท์อยู่ที่ริมฟุตบาทเลยขับรถตามมาแล้วลดกระจกลงถาม
"น้อง...." พี่เขาเงยหน้ามาทำตาโตใส่ผม นี่อย่าบอกนะว่าจำผมไม่ได้เพิ่งเจอกันเองนะแล้วไหนจะเฟสอีก
"ผมอาร์ไงครับเราเพิ่งเจอกันเมื่อวาน" ผมพูดย้ำกับพี่เขาด้วยใบหน้ายิ้ม หว่านเสน่ห์นิดหน่อย
"อ๋อ คือพี่มาซื้อสายกีตาร์อ่ะแต่มันไม่มียี่ห้อที่อยากได้" พี่เขาหันมาตอบก่อนจะหันไปมองว่ามีรถมารอต่อท้ายรถผมที่ชะลอคุยอยู่
"จะกลับแล้วหรอครับขึ้นมาสิครับเดี๋ยวผมไปส่ง" ผมก็มองกระจกหลังเห็นแล้วว่ามีรถรออยู่ แต่ก็ยังไม่ขยับออกไปเพราะอยากให้พี่ตุลย์ขึ้นรถมาด้วยกัน
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ขึ้นรถมาเลยเดี๋ยวผมไปส่ง" พี่เขาหันไปทางรถที่บีบแตรอยู่ข้างหลังทีหนึ่ง ก็ยอมเปิดประตูขึ้นมานั่งบนรถในที่สุด ผมก็แอบยกยิ้มพอใจ ในรถคันเล็กๆนี้ผมก็ได้นั่งอยู่ใกล้ๆพี่เขามากกว่าตอนอยู่ที่ร้านกาแฟเมื่อวานนิดหน่อย
"เดี๋ยวจอดให้พี่ลงใกล้ๆนี่แหละ พี่จะไปดูสายกีต้าร์อีกร้านนึง" พอขับออกมาได้นิดนึงพี่เขาก็หันมาบอกผมด้วยเสียงหวานๆนั้น ผมว่ามันหวานกว่าไอติมที่เพิ่งกินไปซะอีก
"พี่ตุลย์หาสายกีต้าร์ของอะไรหรอครับ ให้ผมช่วยหาไหมพี่ผมก็เปิดร้านขายเครื่องดนตรีนะ" ผมพูดถามเผื่อจะมีเื่คุยกับพี่เขามากขึ้น
"ไม่เป็ไรเดี๋ยวพี่ลองดูร้านแถวๆนี้ก่อน" พี่เขาพูดคงจะเกรงใจหรือไม่ก็เพราะยังไม่สนิทกัน พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ผมก็แอบชำเรืองมองด้วยหางตา
"นี่เฟสอาร์หรอเราเพิ่ง Add พี่มาใช่ไหม" พี่เขายื่นโทรศัพท์มาให้ดูผมก็พยักหน้ารับก่อนจะตบไฟเลี้ยวเข้าไปในซอยร้านที่พี่เขาจะไป
"ครับเฟสผมเอง" ผมแอบเห็นพี่เขาทำหน้ายิ้มๆกับหน้าจอโทรศัพท์ ก็นึกเขินขึ้นมาเพราะผมดันกดไลค์รัวๆเป็ร้อยรูป คงมีขึ้นเตือนแบบยาวๆเลย
"เด็กมอโน้นนี่เสน่ห์แรงนะสาวๆติดตรึมเลย" เห้ยพี่เขากำลังดูอะไรอยู่กันแน่เนี่ย? ผมเพิ่งนึกขึ้นมาได้ในเฟซมีพวกสาวๆเป็เพื่อนตั้งเยอะ ไหนจะที่มากดไลค์รูปใหนจะ comment ที่แซวหยอดกันไว้ 80 เปอร์เซ็นต์เป็สาวๆทั้งหมด "ควายเอ้ย" ผมได้แต่นึกด่าตัวเองในใจ
คือปกติผมก็แถเก่งนะครับแต่หลักฐานในนั้นมันก็เยอะมากจนผมทำอะไรไม่ถูก เหมือนตกลงไปตายในหลุมกับดักของตัวเอง
"จอดตรงนี้แหละ" ผมรีบเหยียบเบรคทันทีที่พี่เขาบอก พอรถจอดสนิทพี่เขาก็มองผ่านหน้าผมเข้าไปในร้าน ส่วนตาของผมน่ะหรอก็กำลังมองพี่เขาที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมสัก 5 เซนต์ได้ "ผิวเนียนจัง"
"ห๊ะ ว่าอะไรนะ" พี่เขาหันมาถาม เอ้าผมไม่ได้คิดอยู่ในใจหรอกหรอ? สติไปหมดแล้วกู ดูยังไงก็เหมือนพวกโรคจิตนะผมตอนนี้
"ปะ-เปล่าครับ ให้ผมรอไหม" ผมพยายามตั้งสติสุดฤทธิ์แล้วหันหลบสายตาพี่เขาอย่างไว
"ไม่เป็ไร ขอบใจนะที่มาส่ง" พูดจบพี่เขาก็เปิดประตูรถเดินตรงเข้าร้านไปเลย ผมถอนหายใจเหมือนคนโล่งอก เหมือนพึ่งผ่านสนามรบมาหมาดๆ
ตอนพี่เขาอยู่บนรถผมแทบจะไม่กล้าหายใจแรงด้วยซ้ำ เกร็งไปหมดรถก็รถผม เสนอตัวก็เสนอตัวเองจะมาส่งเขา ผมเป็อะไรไปแล้วอาการหนักมากนะคราวนี้
#คอนโดR
พอขับรถกลับมาถึงห้องสิ่งแรกที่ผมทำก็คือ
อาบน้ำ?
กินข้าว?
ดูทีวี...?
เปล่าเลยครับผมนี่รีบหยิบโทรศัพท์มากดลบเฟสพวกสาวๆออกไปแบบไร้เยื้อใย บางคนนี่ไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ กดลบไปลบมาก็เยอะเอาเื่ ไหนจะพวกคอมเม้นที่แซวหยอดกันไว้อีก ผมลบออกไปทั้งหมดโดยไม่ได้รู้สึกเสียดายเลยซักนิด
หลังจากที่คิดว่าเครียตัวเองได้บางส่วนแล้วถึงลุกไปอาบน้ำผิวปากอย่างสบายอารมณ์ แล้วรีบมานอนส่องรูปพี่ตุลย์ต่อ
"ใส่แว่นแล้วน่ารักจังเลยคับ" รูปที่โพสวันนี้ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก เลยอดไม่ได้ที่จะพิมพ์คอมเม้นท์ไว้ แล้วแอบกดเซฟไว้ในเครื่องด้วยเลย
อันที่จริงผมก็แอบกดเซฟไว้หลายรูปแล้วั้แ่รูปตอนเด็กๆ มาถึงตอนมอปลายนี่ยิ่งน่ารักน่ากิน ปัจจุบันนี่หล่อแบบหวานๆ เกือบร้อยรูปแล้วแหละในเครื่องผมตอนนี้
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"
"ใครมาวะดึกป่านนี้" ผมวางโทรสัพท์ลงบนที่นอนแล้วเดินไปหน้าห้องเพราะได้ยินเสียงเหมือนคนมาเคาะประตู
"อาร์คะดื่มไวน์กันเถอะค่ะ" ทันทีที่เปิดประตูผมก็เห็นผู้หญิงร่างบางอกตู้มในชุดเดรสสีดำสั้นเสมอจิ๋... มือข้างหนึ่งเทอถือขวดไวน์แดงส่วนมืออีกข้างก็ลูบลงที่หน้าอก ผมสะกิดยอดตุ่มไตของผมโดยไม่ทันตั้งตัว
"ใบเตย!"
1K
