ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 125: ฝึกฝนขั้นสุดท้าย

ภายในห้องพักที่ถูกปิดตายด้วยค่ายกลป้องกันเสียงและจิตสัมผัส หลิงเซียวตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอกโดยสิ้นเชิง

เขาไม่ได้ฝึกฝนกระบวนท่าหรือเพิ่มพูนพลังลมปราณ เพราะในระยะเวลาสั้นๆ นี้ การเพิ่มปริมาณพลังย่อมไม่ส่งผลเท่ากับการเตรียม "ความพร้อม" ให้ถึงขีดสุด

หลิงเซียววางกระบี่วิญญาณที่เพิ่งผ่านการหลอมรวมธาตุใหม่ไว้บนตัก ใบกระบี่สีดำสนิทที่มีประกายสีเขียวจางๆ แผ่ไอเย็นและกลิ่นอายแห่งความตายออกมาอย่างต่อเนื่อง มันคือ "วายุทมิฬ" ที่พร้อมจะกัดกินทุกสิ่งที่ขวางหน้า

"จิตใจ... ต้องนิ่งดุจน้ำ"

หลิงเซียวหลับตาลง เริ่มโคจรเคล็ดวิชา [เพลงกระบี่จักรพรรดิไร้ใจ]

เคล็ดวิชานี้หัวใจสำคัญไม่ได้อยู่ที่ความรุนแรงของกระบวนท่า แต่อยู่ที่ "สภาวะจิต" ผู้ใช้ต้องตัดขาดจากอารมณ์ความรู้สึกทั้งปวง ความโกรธ ความกลัว ความตื่นเต้น... สิ่งเหล่านี้คือสิ่งเจือปนที่จะทำให้กระบี่ทื่อลง

ภาพคำขู่ของเจี้ยนเฉิน ความกดดันจากเจ้าสำนักกู่เทียนฉิง หรือแม้แต่คำขอร้องขององค์หญิง... ภาพเหล่านี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขา และถูกเขาลบออกไปทีละภาพๆ

จนกระทั่งในจิตใจของเขาเหลือเพียงความว่างเปล่าสีขาวโพลน

วูม...

เจตจำนงกระบี่สังหารที่เคยเกรี้ยวกราด บัดนี้ถูกควบคุมและบีบอัดจนกลายเป็นจุดเล็กๆ ที่คมกริบที่สุดอยู่กลางหน้าผากของเขา มันไม่ได้แผ่ออกมาข่มขวัญใครพร่ำเพรื่ออีกแล้ว แต่มันพร้อมจะระเบิดออกเพื่อทำลายล้างเป้าหมายในชั่วพริบตา

"กระบี่คือข้า ข้าคือกระบี่"

หลิงเซียวหายใจเข้าออกช้าๆ จังหวะการหายใจของเขาสอดคล้องกับการเต้นของชีพจร และสอดคล้องกับการสั่นไหวของกระบี่บนตัก

พลังลมปราณแก่นทองคำรูปกระบี่ในตันเถียนหมุนวนอย่างนุ่มนวล ถ่ายเทพลังงานบริสุทธิ์ไปหล่อเลี้ยงทั่วร่างกาย ปรับสภาพกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นทุกส่วนให้อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์พร้อมที่สุด

เวลานี้ หลิงเซียวไม่ได้ดูเหมือนนักรบผู้กระหายเลือด แต่ดูเหมือนบัณฑิตผู้ทรงภูมิ หรือรูปสลักหินที่ดำรงอยู่มานับพันปี

รัศมีของเขาเข้าสู่สภาวะ "คืนสู่สามัญ"

ภายนอกห้องพัก ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีจากมืดมิดเป็นสีครามเข้ม และค่อยๆ สว่างขึ้นด้วยแสงแรกของรุ่งอรุณ

วันแห่งการตัดสินมาถึงแล้ว

หลิงเซียวลืมตาขึ้นช้าๆ

ดวงตาสีม่วงของเขาใสกระจ่างไร้ระลอกคลื่น แต่ลึกลงไปในนั้นกลับซ่อนประกายคมกล้าที่สามารถตัดผ่านสวรรค์ได้

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หยิบกระบี่วิญญาณขึ้นมาเหน็บที่เอว และลุกขึ้นยืน

ความพร้อมของเขา... ทะลุขีดจำกัดสูงสุดไปแล้ว

"ถึงเวลาไปปิดบัญชี"