เธอเงยหน้ามองรูปปั้นสูงหลายเมตรที่วางเรียงรายอยู่ในห้องโถงขนาดใหญ่ของมหาวิหารโซลิน่าอย่างตื่นตาตื่นใจไม่เพียงแค่รูปปั้นเท่านั้นที่สวยงามผนังห้องโถงก็ยังถูกแกะสลักอย่างประณีตและงดงามจนไม่รู้ว่าระหว่างงานแกะสลักกับรูปปั้นอันไหนจะสวยกว่ากัน
นี่มันงานระดับมาสเตอร์พีชชัดๆ
“ที่นี่คือห้องโถงสักการะส่วนรูปปั้นพวกนั้นคือจ้าวแคว้นต่าง ๆ ในเซเลสเทียร์”
“จ้าวแคว้น?”
“ใช่จ้าวแคว้นคือผู้ที่เป็เ้าของแคว้น ส่วนผู้นำแคว้นคือเหล่าทายาทของจ้าวแคว้นและทำหน้าที่ปกครองแคว้นสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน”
คำอธิบายของคุณตาทำเอาเธอกะพริบตาปริบๆ เพราะข้อมูลจำนวนมากถูกอัดเข้ามาในสมองจนเริ่มมึน
เอาเป็ว่า...จ้าวแคว้นก็คนที่กลายเป็รูปปั้นไปแล้ว ส่วนผู้นำแคว้นคือคนที่มีชีวิตอยู่จำแบบนี้ก็แล้วกัน ง่ายดี
เธอมองของในมือของคนที่เดินเข้าออกห้องนี้ไม่ขาดสายอย่างสนใจพวกเขาเอาของแปลก ๆ พวกนั้นมาทำไมกัน?
ของพวกนั้นถูกวางตรงหน้ารูปปั้นแล้วพวกเขาก็คุกเข่าลงและประสานมือตรงหน้าอก
“คาลมา เซเลสเทียร์”
เสียงสวดมนต์ของคนที่มาไหว้ประสานกันก้องจนเธออดที่จะขนลุกไม่ได้เมื่อััได้ถึงความศรัทธาของพวกเขามีต่อเหล่าจ้าวแคว้น
“ดาเรียหลานเอาพวกนี้ไปถวายองค์เทพีกับเหล่าจ้าวแคว้นเสียหน่อยซิ”
เธอรับของจากคุณตาอย่างงง ๆก่อนที่ท่านจะดันเธอให้เดินไปที่รูปปั้นที่อยู่ซ้ายสุดของรูปปั้นทั้งหมด
...จ้าวภูตป่าธาริออนแห่งแอชวูด...
หล่อชะมัด!นี่ขนาดว่าเป็รูปปั้นเธอยังรู้ได้เลยว่าตัวจริงของท่านต้องหล่อมากแน่ ๆและถ้าไม่บอกว่าท่านเป็ภูตป่าล่ะก็ เธอก็คงมองไม่ออกเพราะท่านเหมือนคนมากจริง ๆ
เธอวางเถาวัลย์ลงบนโต๊ะที่แล้วทำความเคารพก่อนที่จะหันไปมองรูปปั้นถัดไปที่สูงใหญ่จนเธอต้องแหงนหน้ามอง
...จ้าวัไฟอิกนาร์แห่งโซลวาร์น...
ถึงว่าทำไมตัวถึงใหญ่นักที่แท้ท่านเป็ันี่เอง อืม...คนนี้ก็หล่อแต่หล่อคม
เอ๊ะ!ทำไมท่านถึงมีรูปร่างคล้ายคนเลยล่ะ นอกจากตัวใหญ่กว่าคนอื่น ๆแล้วก็ไม่เห็นจะเหมือนัตรงไหน ท่านจะแปลงร่างได้หรือเปล่านะ?
‘ได้!’เสียงห้าวดุดันที่แวบเข้ามาในสมองทำเอาเธอสะดุ้งจนต้องรีบวางหินสีแดงเข้มและเดินไปยังรูปปั้นตรงกลางทันที
...เทพีเซเลน่าแห่งแอสตราเวล...
หญิงสาวสวยในชุดเทพีโรมันที่มีมงกุฎอันเล็กๆ อยู่บนผมทำให้เธอยิ่งสวยงามมากขึ้นไปอีก
ท่านคือเ้าของมหาวิหารแห่งนี้ซินะเธอเงยหน้าแล้วส่งยิ้มให้ท่านก่อนที่จะถวายดอกไม้ให้
...จ้าวภูตหิมะไอเซนแห่งฟรอสต์รีช...
สวย!โครงหน้าแบบนี้ทั้งหล่อและสวยในคนเดียวกัน หน้าตาแบบนี้เป็พระเอกซีรีส์ได้สบาย ๆเลย
เธอเงยหน้าจ้องท่านตรง ๆอย่างพิจารณาแล้วจึงวางผลึกสีฟ้าใสรวมไปกับคนอื่น ๆ และหันไปหารูปปั้นสุดท้าย
...จ้าวเอลฟ์มิติแห่งเวสต์วินด์...
เอลฟ์หรอ?เธอเพ่งมองไปที่หูของท่านจ้าวที่มีปลายแหลมเหมือนกันนิยานที่เธอเคยอ่านมา
อืม...เอลฟ์จริง ๆด้วยหูแหลมเชียว แต่ว่าหน้าท่านออกจะแปลกกว่าคนอื่นอยู่นะ ดูไปดูมาท่านเหมือนพระเอกซีรี่ย์เกาหลีมากกว่าจะเป็คนตะวันตกนะ
เธอวางต้นหญ้าแล้วเดินกลับไปคุกเข่าตรงหน้าองค์เทพีเซเลน่า
“คาลมา เซเลสเทียร์”
ทันทีที่สิ้นเสียงเธอสายลมเย็น ๆ ก็พัดผ่านเธอจนเธอรู้เหมือนว่า...
พวกท่านกำลังอวยพรให้เธอ?!
อาณาจักรเซเลสเทียร์คือการรวมตัวกันของแคว้นแอชวูดโซลวาร์น แอสตราเวล เวสต์วิด์และฟรอสต์รีชผ่านการทำภาคีเซเลสเทียร์เพื่อต่อสู้กับการรุกรานของปีศาจ
การรวมตัวนี้มีมาเกือบสองพันปีแล้วและสืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบันแต่นั่นทำให้เธอแปลกใจมากเพราะเพิ่งเคยได้ยินภาคีที่สามารถดำรงอยู่มาได้นานขนาดนี้
สิ่งสำคัญที่ทำให้ภาคียังคงดำรงอยู่คือบัญญัติเซเลสเทียร์บัญญัติที่ผูกพันห้าตระกูลผู้นำแคว้นของแต่ละแคว้นเข้าด้วยกันอย่างแยบยลจนทำอาณาจักรเซเลสเทียร์ยังไงอยู่มาได้จนถึงทุกวัน
เธอคุยกับคุณตาเกือบสองชั่วโมงเพื่อทำความเข้าใจสิ่งที่เธอกำลังเจอคำเตือนและสายตาเ็ปของชายชราที่มองมายังเธอก่อนหน้านี้ทำให้เธอต้องครุ่นคิดอย่างหนัก
‘ดาเรียตาอยากให้หลานคิดให้ดีก่อน การรับบัญญัตินั้นเป็เื่สำคัญมากหลานจะต้องเข้าใจอย่างถ่องแท้ก่อนว่าบัญญัตินี้คืออะไรเพราะมันจะผูกพันหลานไปทั้งชีวิต’
บัญญัติเซเลสเทียร์คือข้อตกลงที่ใช้ผูกสัมพันธ์ระหว่างห้าแคว้นผ่านการแต่งงานกันของเหล่าทายาทสายตรงจากแต่ละแคว้นโดยทายาทพวกนั้นจะต้องทำหน้าที่ในการปกป้อง รักษาและดูแลเซเลสเทียร์ไปตลอดชีวิต
แถมยังมีอีกข้อตกลงอีกข้อคือเหล่าทายาทจะต้องทำก็คือการให้กำเนิดทายาทที่จะกลายเป็ผู้นำแคว้นของแต่ละแคว้นในอนาคต
พูดง่าย ๆก็คือเธอจะต้องแต่งงานกับทายาทของอีกสี่แคว้นโดยที่ไม่สามารถหย่าขาดได้และต้องมีลูกกับพวกเขาแม้ว่าจะรักหรือไม่รักก็ตาม!
แต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็มีหน้าที่ดูแลและการรักษาผลประโยชน์ของแคว้นตัวเองด้วย
ทำไมมันยุ่งเหยิงขนาดนี่ว่ะ!
เฮ้อ!แค่การใช้ชีวิตคู่โดยไม่มีความรักก็ยากอยู่แล้วแล้วนี่เธอยังต้องมาคอยระวังไม่ให้เกิดการกระทบกระทั่งภายในครอบครัวที่อาจจะส่งผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นอีก
นี่มัน งานช้างเลยนะนั้น!
ทั้งหมดนี้เป็เพียงข้อกำหนดหลักคร่าวๆ และยังไม่รวมรายละเอียดปลีกย่อย อีกมากมายที่คุณตายังไม่เอ่ยถึง
หลังจากที่เดินตามคุณตาวิคเตอร์อยู่พักใหญ่เธอก็เดินมาถึงทางเล็ก ๆ ที่ทอดยาวลึกเข้าไปและมืดจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
เธอกะพริบตาอยู่ชั่วครู่เพื่อเรียกสติให้กลับมาก่อนที่จะจับจ้องไปทางกระแสพลังสีม่วงที่โยงใยเต็มไปทั่วโถงทางเดินเพราะรับรู้ได้ถึงความสุดแสนอันตรายของกระแสพลังนั้น
พรึบ...
กระแสพลังนั้นถูกแก้ในเวลาเพียงไม่กี่นาทีและแสงจากคบเพลิงที่มีเพียงไม่กี่อันก็ติดพรึบขึ้นมาจนทำให้เธอเห็นสิ่งตรงหน้าชัดเจนขึ้น
โถงทางเดินแคบ ๆนี้มีห้องอยู่เต็มสองฝั่งห้องทั้งหมดถูกปิดทึบจนเธอมองไม่เห็นเลยว่ามีใครหรืออะไรอยู่ในห้องนั้นบ้าง
คุณตาวิคเตอร์พาเธอเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนสุดทาง ก่อนที่ท่านจะหยุดที่ประตูหนาหนักบานหนึ่งและเปิดประตูบานนั้นออก
เธอถลาเข้าไปเกราะลูกกรงเหล็กทันทีเมื่อเห็นว่ายายนั่งอยู่ในห้องมืดๆ ที่มีเพียงแสงสว่างจากช่องเล็ก ๆ เหนือหัวแสงจากคบเพลิงหน้าห้องนั่นทำให้เธอพอจะเห็นว่าห้องนั่นหน้าตาเป็อย่างไร
“ยายค่ะ ยายเป็ยังไงบ้าง”เธอกำลูกกรงแน่นพลางมองคุณยายอย่างเป็ห่วงเธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณยายของเธอต้องมาอยู่ในที่แบบนี้ “คุณตาค่ะ ทำไม...”
“ดาเรีย ยายไม่เป็อะไรหนูไม่ต้องเป็ห่วง” คุณยายนาเวียทำได้เพียงหยุดยืนอยู่หน้าเธอเท่านั้น
“ทำไมถึงเป็แบบนี้ค่ะ”เธอกวาดตามองร่างของคุณยายอย่างสำรวจ
แม้คลายใจลงไปบ้างที่คุณยายยังคงแข็งแรงดีและไม่มีร่องรอยอาการาเ็ใดๆ แต่รอยสักรูปดวงตาข้างเดียวสีดำที่ข้อมือขวาของคุณยายนั้นก็ทำให้เธอต้องกัดริมฝีปากแน่น
นั่น...คงเป็ตราประทับปีศาจซินะ
“ดาเรียหลานคงใมากซินะที่ยายหายไปโดยไม่ได้บอกหลานแบบนั้น”
คุณยายนาเวียส่งยิ้มมาให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นพลางดึงชายแขนเสื้อปิดตรานั้นไว้ให้พ้นจากสายตาเธอ
“ขอโทษด้วยนะ ดาเรียหลานคงใมากที่ยายหายตัวไปโดยที่ไม่บอกกล่าวแบบนั้น”คุณยายนาเวียส่งยิ้มมาให้เธอเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เธอน้ำตาคลอเมื่อเห็นสายตาอบอุ่นของท่านความรู้สึกจุกอกพุ่งขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามได้คุณยายของเธอไม่เคยแสดงความเ็ปให้เธอเห็นเลยสักนิด
แม้ว่าท่านจะอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากแค่ไหนก็ตาม
“ตาแก่นี้ก็ช่างกระไรเจอหน้ากันครั้งแรกก็เล่าเื่ไม่เป็เื่ให้หลานฟังจนทำให้หลานร้องไห้ซะแล้ว”คุณยายนาเวียหันไปส่งสายตาดุไปให้คุณตาที่ยืนอยู่ข้างเธอ
“ยายค่ะ อดทนหน่อยนะไม่ว่ายังไง หนูก็จะล้างคำสาปบ้า ๆ นั้นให้ได้”
“ดาเรีย ชีวิตหนูเป็ของหนูยายอยากให้หนูเลือกชีวิตของหนูเองมากกว่าเอาเื่ของยายไปเป็เงื่อนไขแบบนั้น”สายตาของคุณยายนั่นบ่งบอกถึงความไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอกำลังจะทำ
“หนูเข้าใจสิ่งที่ยายพูดนะแต่นี่คือสิ่งที่หนูเลือกตอนนี้สิ่งที่หนู้ามีเพียงอย่างเดียวคือการที่ครอบครัวของเราได้กลับมาอยู่อย่างพร้อมหน้า!”
เขาหันไปสบตาภรรยาแวบนึงดวงตาสีเขียวอ่อนมองเขากลับแล้วหลุบตาลง
“แต่ตาอยากให้หลานคิดเื่นี้ใหม่อีกครั้งเพราะการรับบัญญัตินั่นไม่ได้หมายความว่าหลานจะได้พลังศักดิ์สิทธิ์ในทันทีและถ้าหลานทำอีกหนึ่งเงื่อนไขไม่สำเร็จ หลานก็จะไม่ได้รับพลังใด ๆ เลย”
“เงื่อนไขอะไรคะ”
“เงื่อนไขที่ว่า...พลังศักดิ์สิทธิ์จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อออโรริน่าและการ์ดิออนรักกันด้วยใจจริงเท่านั้น”
เธอเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงมีการแต่งงานการเมืองที่ไหนบ้างที่คนโดนบังคับแต่งงานจะรักกันได้จริง ๆ!
“เพราะแบบนี้ตาจึงอยากให้หลานคิดให้ดี ก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไรลงไป”เสียงอ่อนโยนของคุณตาทำให้เธอหลบตาลงพลางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
เป้าหมายของเธอคือการล้างคำสาปให้คุณยายดังนั้นต่อให้เงื่อนไขยากกว่านี้ร้อยเท่า
เธอก็จะยอมเสี่ยง!
“หนูตัดสินใจดีแล้วค่ะ”เธอยิ้มให้คุณตาคุณยาย “เพราะหนูจะไม่ยอมให้ตัวเองต้องเสียใจเด็ดขาด!”
แววตาที่แสดงถึงความมั่นใจของเธอทำให้สีหน้าของคุณตาคุณยายดีขึ้นและผ่อนคลายความตึงเครียดลงรอยยิ้มบาง ๆ ของทั้งคู่ก็คลี่ออกมา
“มั่นใจขนาดนั้นเชียว?”น้ำเสียงลังเลของคุณยายทำให้เธอเริ่มทำหน้ามุ่ย
“แน่นอน เห็นแบบนี้นี่หนูเป็ตัวท็อปของคณะเลยนะ”
“ตัวท็อปจริงหรือ ยายไม่เห็นมีคนมาจีบเราสักคน”คุณยายทำหน้าอ่อนใจ
“ยายอ่ะ ใครว่าไม่มีหนูแค่ไม่สนใจพวกเขาเองต่างหาก...เชอะ!”
“ฮ่าฮ่าฮ่าสมแล้วที่เป็ลูกของรีอา และไม่ยอมแพ้ต่ออะไรง่าย ๆ”คุณตาวิคเตอร์ลูบหัวเธออย่างเอ็นดู
“เอาเถอะ...”แม้คุณยายถอนหายใจแต่ก็ยังคงยิ้มกว้างจนน่าหมั่นไส้ “ถ้าหนูคิดดีแล้วตากับยายก็พร้อมจะสนับสนุน ขอให้หนูรู้เอาไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตากับยายจะอยู่เคียงข้างหนูเสมอ”
ความเชื่อมั่นของยายทำให้เธอน้ำตาซึมแม้ไม่รู้ว่าเธอจะทำสำเร็จไหม... แต่นี่เป็เพียงความหวังเดียวที่เหลืออยู่ดังนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
เธอจะไม่ยอมแพ้จนกว่ามันจะสำเร็จอย่างแน่นอน!
เธอมองประตูห้องโถงบานใหญ่ของมหาวิหารโซลิน่าด้วยหัวใจที่เต้นแรงหากเธอเดินผ่านประตูนี้เข้าไปเธอจะไม่สามารถย้อนกลับไปเป็ดาเรียน่าคนธรรมดาได้อีก
ประตูบานใหญ่ที่ถูกแกะสลักอย่างงดงามค่อยๆ เปิดออกและเผยให้เห็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งด้วยดอกไม้สีขาวชมพูและม่วงตามจุดต่าง ๆ ทั่วห้อง
สีของดอกไม้เ่าั้ตัดกับลายฉลุอ่อนช้อยของมหาวิหารโบราณอย่างน่าดูชมแถมมันยังทำให้บรรยากาศในงานดูอ่อนหวานและงดงามราวกับอยู่ในเทพนิยาย
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆก่อนที่จะก้าวเดินไปตามพรมแดนอย่างมั่นคง
ชุดราตรีสีขาวเปิดไหล่ยาวลากไปตามทางเดินที่ปูด้วยพรมสีแดงตัวชุดปักลายด้วยไหมสีทองอย่างสวยงามแถมยังส่งแสงระยิบระยับในทุกย่างก้าว
เธอเดินตรงไปข้างหน้าพร้อมด้วยรอยยิ้มบางๆจนกระทั่งไปหยุดอยู่บนเวทีเล็กที่ตั้งอยู่ด้านหน้ารูปปั้นเทพีเซเลน่าที่ตั้งอยู่เพียงองค์เดียว
เธอคุกเข่าลงตรงหน้ารูปปั้นและหลับตาลงก่อนที่จะยกสองมือขึ้นประสานไว้ระหว่างอกแล้วเสียงของคุณตาก็ดังขึ้น
“ข้าแต่เทพีผู้ทรงศักดิ์ได้โปรดประทานพรแด่ผู้ที่จะมาเป็บุตรีแห่งท่าน” คุณตาวิคเตอร์ชูคทาซาร์อันเป็คทาประจำตัวของหัวหน้านักบุญแห่งมหาวิหารโซลิน่าขึ้นเหนือหัว
ฉับพลัน น้ำจากน้ำพุอีฟที่ชาวเซเลสเทียร์ถทอว่าเป็น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ก็ลอยขึ้นกลางอากาศและแตกกระจายกลายเป็ละอองเล็กๆสีรุ้งสวยงามเมื่อโดนแสงแดดที่ส่องเข้ามาจากกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหลังรูปปั้น
ละอองน้ำตกลงใส่ร่างบางที่นั่งคุกเข่าอยู่กลางเวทีและส่งแสงระยิบระยับราวกับจะบอกว่าเทพีเซเลน่าได้ตอบรับและประทานพรแก่บุตรีของท่านแล้ว
พรึบ...
แสงสีทองที่สว่างขึ้นตรงหน้าออโรริน่าคนใหม่นั่นทำให้คนฮือฮาไปทั่วทุกสายตาในห้องจับจ้องไปที่แสงสีทองที่ค่อย ๆจางหายไปแล้วมีคทางดงามปรากฏขึ้นมาแทนที่
ส่วนหัวคทาทำจากเพชรสีเหลืองอำพันที่แกะสลักเป็ดวงอาทิตย์ส่วนตัวด้ามทำจากเงินแกะสลักเป็ลวดลายประจำราชวงศ์เซนทาร่า
คทาลักซ์คทาประจำตัวออโรริน่า...
ดวงตากลมโตที่บัดนี้กลายเป็สีเงินเหลือบม่วงค่อยๆ ลืมขึ้นมองสิ่งตรงหน้าแล้วยื่นมือไปหยิบคทานั้นมาถือไว้
บัดนี้เ้าหญิงดาเรียน่ามิได้เป็เพียงเ้าหญิงแห่งแอสตราเวลอีกแล้วแต่เธอได้กลายเป็บุตรีขององค์เทพีเซเลน่า
...ออโรริน่าแห่งเซเลสเทียร์...
เส้นทางแห่งที่ไม่อาจหวนกลับได้เริ่มต้นขึ้นแล้วทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ก็คือเธอต้องทำให้เหล่าการ์ดิออนรักเธอให้ได้ หากไม่อาจล้างคำสาปปีศาจได้ทันเวลา...
ตำแหน่งออโรริน่าจะบีบให้เธอต้องสังหารคุณยายด้วยมือของเธอเอง!
159
