ท่านจอมมารพาเสี่ยวหง@ไปที่ตำหนักแม่เฒ่าหวังชุ่ย นางมารน้อยกลัวมากเพราะแม่เฒ่ารู้ตัวจริงของนาง
“อ้าว นึกยังไงถึงมาเยี่ยมข้าล่ะ ท่านจอมมาร” แม่เฒ่าหันไปยิ้มให้กับนางฟ้าในร่างของเสี่ยวหงแบบรู้ทัน
“ข้ามีเื่จะคุยกับท่านเป็การส่วนตัว” จอมมารกล่าวเสร็จก็รีบแก้มัดให้กับเสี่ยวหง@พร้อมกับสั่งว่า “เ้าจงไปเก็บสมุนไพรมาให้แม่เฒ่านะ และต้องกลับมาก่อนตะวันตกดิน ไม่งั้นข้าจะลงโทษเ้าให้หนัก และยิ่งถ้าเ้าหนี ข้าจะตามราวีเ้าถึงที่ จำไว้”
“ข้าทราบแล้ว” เสี่ยวหง@รับคำ
แม่เฒ่าจึงไปหยิบสมุนไพรมาให้เสี่ยวหง@เพื่อใช้เป็ตัวอย่าง นางมารน้อยจะได้ไม่เก็บมาผิด
เสี่ยวหง@รับสมุนไพรมาพร้อมกับส่งสายตาให้กับแม่เฒ่า เป็การบอกว่าห้ามบอกเื่การสลับร่างให้ท่านจอมมารรับรู้เด็ดขาด
แม่เฒ่าเข้าใจได้แต่พยักหน้าให้เท่านั้น
แต่ทว่าเสี่ยวหง@ก็ยังไม่วางใจ นางจึงแอบฟังทั้งสองคุยกัน จึงยังไม่ได้เก็บสมุนไพรตามคำสั่ง
จอมมารรอเสี่ยวหง@เดินออกไปก่อนแล้วจึงพูด “ข้าผิดไปแล้ว ที่ปล่อยให้นางฟ้าิเยี่ยหนีไปได้”
“งั้นก็แย่แล้วล่ะ นางคงร่วมมือกับองค์ชายหยางหู่ก่อการฏเป็แน่” แม่เฒ่ากล่าว
เสี่ยวหง@ที่แอบฟังอยู่ ถึงกับช็อคกับคำพูดของแม่เฒ่า ในใจคิดว่า “ว่าไงนะน้องสาวข้าร่วมมือกับองค์ชายหยางหู่ก่อการฏ ไม่จริง ข้าไม่เชื่อ น้องสาวข้าไม่ใช่นางฟ้าแบบนั้น” แล้วนางก็แอบฟังต่อ
“ข้าสงสารนางฟ้าหนานยี่ นางช่างไม่รู้เลยว่าสามีของนางกับน้องสาวต่างรักกัน ที่องค์ชายยอมแต่งงานกับนางฟ้าหนานยี่คงมีวัตถุประสงค์อะไรบางอย่างเป็แน่” ท่านจอมมารคาดการณ์
“มันก็แค่เื่คาดเดาน่ะ บางทีองค์ชายหยางหู่อาจรักนางจริงก็ได้” แม่เฒ่ากล่าว
“ก็ขอให้เป็เช่นนั้นก็แล้วกัน งั้นตอนนี้ข้าขอตัวก่อน ก่อนตะวันตกดินข้าจะกลับมารับตัวนางมารน้อยกลับ” ท่านจอมมารกล่าว
“ท่านไปเถอะ นางไม่ผิดคำพูดหรอก ยังไงนางก็กลับมา” แม่เฒ่ามั่นใจ
จอมมารพยักหน้าให้พร้อมกับเดินจากไป ส่วนแม่เฒ่าซึ่งรู้ดีว่าเสี่ยวหง@แอบฟังตนอยู่ แต่ก็ทำเป็ไม่รู้เื่ แล้วกลับเข้าไปบำเพ็ญเพียรต่อ
เสี่ยวหง@ถึงขั้นคุกเข่าเพราะผิดหวังในตัวน้องสาว นางไม่คิดว่าน้องสาวจะคิดก่อการใหญ่ถึงขั้นก่อการฏแบบนี้ ในใจคิดว่า “ข้าขอโทษท่านแม่ ข้าดูแลน้องสาวได้ไม่ดี ถึงปล่อยให้น้องสาวมักใหญ่ใฝ่สูงถึงเพียงนี้ และถ้าเป็เช่นนั้นจริง เสี่ยวหงตัวจริงก็เป็อันตรายล่ะสิ”
แต่ถึงกระนั้นเสี่ยวหง@ก็ไปเก็บสมุนไพรบนเขาตามคำสั่งของท่านจอมมาร
*******************************************
เมื่อถึงเวลานัดหมาย ท่านจอมมารกลับมาที่ตำหนักของแม่เฒ่าหวังชุ่ย แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของนางมารน้อย
“นี่มันหมายความว่ายังไง หรือว่านางหนีไปแล้ว” ท่านจอมมารโมโห
“ข้าเชื่อว่านางต้องกลับมา รอไปก่อนเถิดท่าน” แม่เฒ่าหวังชุ่ยกล่าวด้วยสีหน้าใจเย็น
“ช่างก่อเื่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียจริง นางนี่แหละที่เป็ผู้ปล่อยตัวิเยี่ยไป” ท่านจอมมารบ่น
“เอาน่า นางรู้เท่าไม่ถึงการณ์เท่านั้นเอง” แม่เฒ่ากล่าวเพราะรู้แก่ใจดีว่า นางมารน้อยตัวปลอมต้องรักน้องสาวเป็ธรรมดา
ท่านจอมมารยังคงนั่งรอพร้อมกับสนทนากับแม่เฒ่าไปพรางๆ
และแล้วเสี่ยวหง@ก็กลับมาด้วยสภาพหน้าตามอมแมม มีรอยเขม่าควันติดตามตัวไปหมด พร้อมกับถือสมุนไพรเต็มไม้เต็มมือ มากองให้กับแม่เฒ่า
“ข้าเก็บสมุนไพรตามคำสั่งของท่านแล้วนะ” เสี่ยวหง@กล่าว
“แล้วเ้าไปทำอะไรมา ถึงมีสภาพมอมแมมเช่นนี้” ท่านจอมมารสงสัย
“ข้า เอ่อ ไปช่วยชาวบ้านดับไฟป่ามา เลยกลับมาช้าแบบนี้” เสี่ยวหง@กล่าวตามจริง
“อะ เ้าจงนำสมุนไพรไปเก็บในห้องยา แล้วตามข้ากลับตำหนักเดี๋ยวนี้” ท่านจอมมารสั่ง
เสี่ยวหง@จึงรีบหอบสมุนไพรไปเก็บที่ห้องยาตามคำสั่งทันที พร้อมกับรีบวิ่งตามท่านจอมมารเดินกลับตำหนัก เพราะท่านจอมมารตัวสูง ขายาวมาก ท่านจึงเดินเร็วและนำหน้านางไปไกล
พอมาถึง ท่านจอมมารจึงว่า “เ้าไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ วันพรุ่งนี้ค่อยมารับโทษใหม่”
“ห๊า ยังไม่หมดอีกหรอท่าน แล้วข้าต้องถูกลงโทษนานแค่ไหน” เสี่ยวหง@คิดว่าตนจะถูกลงโทษเพียงวันเดียว
“จนกว่าข้าจะพอใจ ไปได้แล้ว ไม่งั้นวันนี้ข้าจะลงโทษเ้าต่อ” ท่านจอมมารกล่าว
“รับทราบเ้าค่ะ” เสี่ยวหง@กล่าวด้วยน้ำเสียงอันแ่เบา
เสี่ยวหง@ถึงขั้นส่ายหน้า เพราะไม่คิดว่าท่านจอมมารจะโหดร้ายกับนางถึงเพียงนี้ ในใจคิดว่า “ใช่สิ ข้าไม่ใช่สาวสวยแล้วนี่ แต่ยังไงท่านก็ควรปราณีกับข้าบ้างนะ ท่านจอมมาร”
*******************************************
วันถัดมา เสี่ยวหง@มาที่ตำหนักของท่านจอมมารตามคำสั่ง แต่ทว่ากลับไร้วี่แววของท่าน สักพักน้องสาวท่านจอมมารก็ออกมาทัก
“เ้ามาทำอะไรที่นี่น่ะ เสี่ยวหง” น้องสาวท่านจอมมารกล่าว
“ข้ามารับโทษจากท่านจอมมารค่ะ” เสี่ยวหง@กล่าวอย่างนอบน้อม
“เ้าก็ช่างก่อเื่เสียจริง วันนี้พี่ข้าไม่อยู่ที่นี่ ในวันที่มีคืนพระจันทร์เต็มดวง พี่ข้าจะไปบำเพ็ญเพียรบนเขา วันพรุ่งนี้ถึงจะกลับมา เ้าไปพักเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมารับโทษต่อ” น้องสาวท่านจอมมารกล่าว
“เ้าค่ะ “แต่ในใจคิดว่า “แล้วทำไมท่านจอมมารถึงไม่ยอมบอกข้าั้แ่เมื่อวานนะ” เสี่ยวหง@กำลังจะหันกลับไปที่พักตน แต่กลับเห็นหนานยี่@มาที่ตำหนักของท่านจอมมารเช่นกัน
“เ้ามาทำอะไรที่นี่ไม่ทราบหนานยี่ เ้าอภิเษกและมีสามีเป็ตัวเป็ตนแล้ว ยังจะมายุ่งเกี่ยวกับพี่ชายข้าอีก” น้องสาวท่านจอมมารไม่พอใจ
“ข้ามีธุระกับท่านจอมมารเท่านั้นเอง ไม่ได้จะก่อสัมพันธ์อย่างที่เ้าคิดเสียหน่อย” หนานยี่@กล่าวอย่างเอาเื่
“พี่ข้าไม่อยู่กลับไปซะ” น้องสาวท่านจอมมารกล่าวเสียงห้วน
“แล้วเมื่อไหร่จะกลับมาล่ะ ข้ามีเื่สำคัญจะคุยกับท่านจริงๆ” หนานยี่@กล่าว
“ไม่รู้” น้องสาวท่านจอมมารกล่าว
“วันพรุ่งนี้เ้าค่ะ” เสี่ยวหง@ยอมบอก
“เสี่ยวหง นี่เ้า” น้องสาวท่านจอมมารดุใส่เสี่ยวหง@
“ขออภัยค่ะ แต่ถึงปกปิดไป มันก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรนี่เ้าคะ” เสี่ยวหง@กล่าว
“ขอบใจมากเสี่ยวหง งั้นข้าจะพักที่นี่ เ้าช่วยไปจัดที่พักให้ข้าหน่อยนะเสี่ยวหง” หนานยี่@กล่าว
“เ้าค่ะ” เสี่ยวหง@รับคำ
“เ้ากล้าใช้ผู้อื่นแบบนี้ได้ยังไง นางไม่ใช่สาวใช้เสียหน่อย” น้องสาวท่านจอมมารกล่าว
“ข้าเชื่อว่า นางเต็มใจยอมรับใช้ข้า” หนานยี่@กล่าว
“นี่เ้า ถือว่าเป็นางฟ้านาง์สินะ” น้องสาวท่านจอมมารไม่พอใจ
“เอ่อ ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ข้าเต็มใจทำให้นางจริงๆ อย่ามีเื่กันเลยนะเ้าคะ” เสี่ยวหง@พยายามตัดบท เพราะไม่อยากให้ทั้งสองทะเลาะกัน
เสี่ยวหง@จึงเดินนำทางเพื่อให้หนานยี่@เดินตามออกมาทันที