เส้นทางเจ้าสำราญ

ตอนที่ 35 – เงารอยเท้าในยามค่ำ (ช่วงอายุ: 12 ปี, กลางฤดูใบไม้ร่วง)

หลังจากเหตุการณ์พบชายปริศนาในป่าไผ่ผ่านไปได้สามวัน เขายังคงนอนหลับไหลอยู่ในห้องแยกของเรือนผู้ใหญ่บ้าน โดยมีไป๋ซือกับเจียวเกอผลัดกันคอยดูแล ลุงเถียนเองก็มักมาเปลี่ยนผ้าพันแผล พร้อมเล่าเรื่องราวในยุทธภพให้เด็ก ๆ ฟังด้วยน้ำเสียงขรึม

หลี่เหวินไม่ได้นิ่งเฉย เขาเริ่มศึกษาสัญลักษณ์ของสำนักตงอวิ๋นเพิ่มเติม โดยสอบถามจากบิดา ซึ่งถึงแม้จะเงียบขรึมแต่ก็ยอมเปิดเผยว่า “ข้าเคยพบศิษย์ของตงอวิ๋นเมื่อยี่สิบปีก่อน... ฝีมือของพวกเขาไม่ด้อยไปกว่าสำนักใหญ่ใด ๆ”

เย็นวันหนึ่งระหว่างที่หลี่เหวินกำลังฝึกท่าพัดใหม่ ชายปริศนาก็ฟื้นขึ้น เขากระพริบตาช้า ๆ ก่อนหันมามองไป๋ซือที่กำลังต้มยาอย่างตั้งใจ

“ข้า...ยังมีชีวิตอยู่?”

“ใช่สิ! พี่ข้าฝึกหมัดจนควายยังสะดุ้ง หากไม่รอดก็แปลว่าท่านตายไปก่อนหน้านั้นแล้ว” ไป๋ซือแหย่เสียงกลั้วหัวเราะ แต่ชายผู้นั้นกลับนิ่งไป

หลี่เหวินเดินเข้ามา เอาผ้าห่มคลุมให้ชายผู้นั้นก่อนจะถาม “ท่านชื่ออะไร?”

“…ไป่หลง” เขาตอบเบา ๆ “ข้าเคยเป็นศิษย์สำนักตงอวิ๋นรุ่นที่สิบสอง ข้าถูกตามล่าหลังค้นพบบางสิ่ง…”

ไป่หลงไม่ได้พูดต่อ เขานิ่งคิดและมองแววตาหลี่เหวินอย่างพินิจ จากนั้นเอ่ยเบา ๆ “ข้าเห็นเจ้าเคลื่อนไหวในป่าไผ่… เจ้าฝึกฝนดาบเงาใช่หรือไม่?”

หลี่เหวินพยักหน้า “ข้าผสมท่าจากหลายวิชารวมเป็นของข้าเอง”

“สำนักข้า… เคยมีวิชาที่คล้ายเช่นนั้น แต่บัดนี้มีเพียงเงาในอดีต เจ้าอาจเป็นทางต่อของแสง…”

คืนนั้นทั้งสองสนทนาอย่างลึกซึ้ง หลี่เหวินได้เรียนรู้กระบวนท่าและหลักคิดของ ‘มรรคาไร้เงา’ วิชาประจำสำนักตงอวิ๋น บันทึกลงในสมุดของตนด้วยลายมือคัดอย่างประณีต

...

แต่ขณะหมู่บ้านดูสงบ แท้จริงกลับเริ่มมีเงาทมิฬเคลื่อนไหว ชายฉกรรจ์สวมชุดคลุมดำสามคนมาถึงเนินเขาด้านตะวันตก พวกเขายืนดูหมู่บ้านอวิ๋นซานจากระยะไกล

“เป้าหมายอยู่ที่นี่แน่… ไป่หลงหนีมาหลบที่นี่”

“มีสำนักอะไรปกป้องหมู่บ้านนี้หรือไม่?”

“ไม่มี...แต่ข่าวลือว่ามีผู้สืบสายของ ‘เงาดาบเหนือหุบเขา’ อยู่ที่นี่…”

เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้น “…เช่นนั้นยิ่งเหมาะจะล้างราก”

...

คืนถัดมา หลี่เหวินได้ยินเสียงเบา ๆ เหมือนเท้าเหยียบใบไม้ เขารีบปลุกเจียวเกอและไป๋ซือ ก่อนย่องออกมาด้านหลังเรือน ทันใดนั้น เขาเห็นเงาร่างพุ่งผ่านแนวไผ่ไปยังห้องที่ไป่หลงพักอยู่

ไม่รอช้า เขาส่งสัญญาณให้เจียวเกอเรียกผู้ใหญ่บ้าน และตนเองกระโจนตามร่างปริศนาเข้าไป

แสงจันทร์สาดลงบนร่างของชายชุดดำ เขาหันมา พร้อมตวัดมีดสั้นเข้าใส่ หลี่เหวินเบี่ยงตัวหลบพริบตาเดียว พัดไม้ในมือฟาดออกตามสัญชาตญาณ

เสียง ‘เพี๊ยะ!’ ดังขึ้น ชายชุดดำสะดุ้งถอยออกเล็กน้อย หลี่เหวินกระทืบพื้นใช้แรงส่งกาย หมุนตัวด้วย ‘หมัดเมฆาลงหุบเขา’ ฟาดเข้าใส่ชายผู้นั้นเต็มแรง

เขาล้มลง แต่ลุกขึ้นได้รวดเร็วอย่างกับสัตว์ร้าย “เด็กคนนี้…แข็งแกร่งผิดธรรมดา”

ทันใดนั้น ไฟในหมู่บ้านสว่างพรึ่บ หลายคนรวมตัวพร้อมคบไฟและอาวุธ พ่อของหลี่เหวินคว้าธนูออกมายืนข้างลูกชาย

“ใครส่งเจ้ามา?” เขาถามเสียงกร้าว

ชายชุดดำยิ้มเย็น “หุบเขาทมิฬ…คิดว่าเจ้าเลี่ยงมันพ้นหรือ?”

พ่อของหลี่เหวินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเปลี่ยนเป็นนิ่งลึก

“ดูเหมือนข้าต้องเล่าความหลังให้ลูกข้าฟังเสียที…”