มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ชั่วพริบตา เขาก็ฆ่านินจาไปแล้ว 3 คน และการกระทำที่ไม่ธรรมดานี้ของเขา ที่ทั้งชำนาญและง่ายดายจนน่าตกใจ ราวกับจัดการเด็ก 3 ขวบ 3 คน

ตาของชิโยะเขม็งเกร็ง เธอรู้สึกว่าชายคนนั้นตรงหน้าเธอไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง กลยุทธ์ธรรมดาไม่อาจทำอะไรเขาได้

“ตั้งค่ายกล!”

“ไฮ่!”

ชิโยะโบกมือ เหล่านินจารอบๆ พากันเดินไปในวิถีทางที่ไม่ปกติอย่างเร่งรีบ

ไม่นาน นินจาเหล่านี้ก็ล้อมฉินเฉาไว้ โดยมีเขาอยู่ตรงกลาง และมือแต่ละคนถือโซ่ตะขอ เท้าของพวกเขาเหยียดออกด้านนอก ค่อยๆ ล้อมฉินเฉาไว้

เมื่อฉินเฉาคิดว่า นินจาพวกนี้ทำอะไรกันนั้น ชิโยะก็ดึงคาตานะของเธอออกมา ขณะที่ปากพึมพำ

“ทหารค่ายกลสู้ตรงหน้า! คาถาไฟ!” พร้อมกันนั้น ปากของเธอก็พ่นเปลวเพลิงเป็นสายลงบนดาบของเธอ เขาเห็นเพลิงพิโรธที่เผาไหม้บนคาตานะ ราวกับดาบเปลวเพลิง ซึ่งสะท้อนรูปร่างที่งดงามของชิโยะ

“ไปตายซะ!” จากนั้น ราวกับนกตัวใหญ่ ชิโยะก็กระโดดขึ้น พร้อมกับเหวี่ยงคาตานะติดไฟในมือเธอใส่หัวฉินเฉา

“เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ควรเล่นกับไฟนะ!” ฉินเฉายื่นมือออกไปจับคาตานะนั่นไว้ ป้องกันการฟาดฟันของคาตานะติดไฟ ชิโยะถอยกลับไป แรงที่เธอเพิ่งใช้แกว่งคาตานะนี้สามารถตัดเหล็กได้ และแม้แต่ทำให้มันเป็นรู

แต่ชายตรงหน้าเธอ กลับจับมันไว้ได้อย่างง่ายดาย

“ฮ่าห์!” ชิโยะไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมแพ้ง่ายๆ ร่างของเธอตกลงพื้น และเธอรีบแกว่งคาตานะของเธอแทงเข้าไปในจุดตายของฉินเฉา

แต่ฉินเฉากลับปิดตาอย่างสบายขณะที่ฮัมเพลง ราวกับมีตาเป็นของตัวเอง มือของเขาป้องกันคาตานะไว้อย่างง่ายดาย ราวกับกำแพง ทุกครั้งที่ชิโยะกวัดแกว่งคาตานะไปที่เขา แขนของเขาก็จะเหวี่ยงออกมากันและหยุดคาตานะติดไฟนี้ไว้ได้ทุกครั้ง

แต่สิ่งที่ทำให้ชิโยะประสาทเสียที่สุดคือ ขณะที่ทำสิ่งพวกนี้ ชายคนนี้กลับเอาแต่ฮัมเพลงลามก

“รีบใช้โคดาชิ อืม อืม อ้า! รีบตะโกน ยาเมเต๊ อืม อืม อ้า! ญี่ปุ่นน้อยไม่มีหน้า ใช้คาถาเปลือย! รีบใช้โคดาชิ อืม อืม อ้า! รีบตะโกน ยาเมเต๊ อืม อืม อ้า!”

เพลงเสื่อมๆ ที่ออกมาจากปากเขา ทำให้จมูกของชิโยะงอง้ำด้วยความโกรธ หัวใจของเธอปั่นป่วน การกวัดแกว่งคาตานะของเธอ จู่ๆ ก็สูญเสียความรอบคอบ และเปลวเพลิงแทบกระจายหายไป

“ฮ่าห์!” ในเวลานี้เอง ฉินเฉาก็เต้นไปพร้อมกับคาตานะสองเล่มของเขา บิดตัวไปมาตามจังหวะของเพลง ชิโยะเล็งเห็นโอกาส และรีบแทงเข้าที่หน้าอกฉินเฉาด้วยคาตานะของเธอ

ปากของฉินเฉาแขวนไว้ด้วยรอยยิ้ม คาตานะสองเล่มในมืดเขา ปัดป้องคาตานะเพลิงของชิโยะออกไปจากมือของเธอ คาตานะเล่มนั้นหมุนอยู่หลายครั้ง ก่อนที่ในที่สุดจะแทงเข้าไปตรงพื้นที่ที่อยู่ใกล้ๆ และภายหลังเพลิงได้ดับไป

ในขณะเดียวกัน ฉินเฉาก็ส่งลูกเตะออกไป เตะเข้าที่หน้าแข้งของชิโยะเบาๆ คุโนะอิจิคนนั้นส่ายไปมา และจู่ๆ ก็ล้มลงพื้น

ฉินเฉาปล่อยคาตานะของเขาอย่างราบรื่น และยื่นมือออกมากอดคุโนะอิจิคนนั้นไว้ในอ้อมแขนของเขา เมื่อเธอเป็นสาวญี่ปุ่น เขาจึงเต็มใจ ‘ต้อนรับ’ เธออย่างมาก และมือของเขาก็ไหลลื่นไปที่หน้าอกของเธอ

แน่นอนเลยว่า หน้าอกของเธอไม่ได้เล็กไปกว่าอู๋ซิ่น เต็มมือ นุ่มและแน่น

มืออีกข้างของเขากอดเอวเธอไว้ ตลอดหลายปีที่ฝึกนินจาทำให้เอวของเธอได้รูปเป็นพิเศษ ไม่มีไขมันส่วนเกิน และเขารู้สึกราวกับมันไร้กระดูก

“โธ่ถัง ฉันรู้ว่าเธอรักฉันมาก” ฉินเฉายังลูบคลำต่อไป ในขณะเดียวกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา “ดูเธอสิ รอไม่ไหวจนต้องโยนตัวเองเข้าสู่อ้อมแขนฉัน”

“ฮึ่ม!” ชิโยะปวดเมื่อยไปทั้งตัว พลางคิดว่านั่นมันสามารถกลายเป็นสระน้ำได้ เธอกัดริมฝีปาก และพึมพำคาถา “คาถาสลับร่าง!”

ปัง! กลุ่มควันสีขาวพุ่งขึ้นมาจากอ้อมแขนฉินเฉา แต่เมื่อเขามองไปที่อ้อมแขน เขากับพบว่าเขากำลังกอดท่อนไม้ในชุดนินจา

นี่มัน กลนี้ใช้ต่อสู้กับตัวหื่นกามได้ดีจริงๆ

ขณะที่ตัวชิโยะเองกระโดดขึ้นไปในอากาศและตกลงพื้นอย่างแผ่วเบา

“เริ่มค่ายกลได้ จับเขา!”

ชิโยะออกคำสั่ง เหล่านินจารอบๆ ฉินเฉาก็เคลื่อนไหว เขาเห็นตะขอลอยเข้ามาหาเขาอันแล้วอันเล่า มัดมือมัดเท้าเขา

มีนินจาหลายคนพุ่งตัวและกระโดดขณะที่ขว้างตะขอโซ่ยาวมาพันร่างของเขา

ฉินเฉาไม่ขยับและยืนอยู่เฉยๆ ปล่อยให้นินจาแสดงความสามารถของพวกเขา เขาอยากจะเห็นพวกหน้าไม่อายนี้ ว่าอยากจะทำอะไรกับเขา

ไม่นาน เหล่านินจาก็เสร็จสิ้นการกระทำ และร่างของฉินเฉาก็ถูกโซ่รัดไว้อย่างแน่นหนาไปทั้งตัว

นินจาแต่ละคนดึงโซ่ของพวกเขา ใช้พลังของพวกเขาจำกัดการเคลื่อนไหวของฉินเฉา

เมื่อเห็นฉินเฉาถูกมัดแล้ว ชิโยะขจัดความขุ่นเคืองใจของเธอออกไป และอดยิ้มอย่างพอใจไม่ได้

“คุณฉิน คุณดู คุณไม่สามารถหนีรอดจากเงื้อมมือพวกเราไปได้”

“โอ้ จริงเหรอ?” ฉินเฉายกคิ้ว “งั้น คุณชิโยะ คุณจะทำอะไรกับผม? ถูกมัดอยู่อย่างนี้มันค่อนข้างเร้าใจ เอาจริงๆ นะ ผมไม่ชอบถูกทรมาน และ S&M แต่ถ้าคุณชิโยะสนใจจะเล่นเกมพวกนี้ ผมสามารถเป็นนายบำเรอให้คุณได้นะ”

“คุณฉิน....” ชิโยะกัดฟันอย่างโกรธแค้น และกำหมัดแน่น ประหลาด เธอรู้สึกว่าร่างของเธอชาหนึบและปวด และมีความรู้สึกแปลกๆ ในอกของเธอ “ถ้าพูดเรื่องเหลวไหลฉันจะทำให้คุณตาย”

“คุณชิโยะ พวกเราชาวจีนเป็นพวกชอบพูด” ฉินเฉายิ้มและพูด “ถ้าผมต้องตายภายใต้ดอกโบตั๋น ผมก็ตายอย่างไม่เสียใจ ถ้าคุณชิโยะสามารถให้ผมขัดลำกล้องข้างในตัวคุณ แม้ว่าผมจะตาย ผมก็สามารถเข้าไปในยมโลกด้วยรอยยิ้มเต็มหน้าแล้ว”

“แก!” ความโกรธของชิโยะทะลุหลังคา ร่างเธอสั่น และพูด “คนจีนอวดดี แกอยากตายจริงๆ ใช่มั้ย?”

“คุณชิโยะ คำพูดนี้ไม่ดีเลยนะ” ฉินเฉาส่ายหัว และจากนั้นก็พูด “คนอวดดีไม่ใช่ผม แต่เป็นคุณ คุณคิดว่าโซ่พังๆ พวกนี้จะจับผมได้จริงๆ เหรอ?”

“ต่อหน้าความตาย ยังล้อเล่นอีก!” ชิโยะเยาะเย้ย “เรามีนินจานับสิบที่นี่ และรวมกับค่ายกลที่เราได้ร่ายไว้ มันสามารถจับได้กระทั่งช้าง ไม่ต้องพูดถึงมนุษย์ตัวเล็กๆ อย่างนายเลย ขอโทษที ฉันลืมไป นายเป็นพวกที่เรียกว่า ผู้ฝึกตนสินะ”

“จากน้ำเสียงของเธอ ดูเหมือนเธอจะดูถูกผู้ฝึกตนอยู่สินะ”

“ผู้ฝึกตนจะมาเทียบกับนินจาอย่างพวกเราได้ยังไง!” ชิโยะแสยะยิ้ม “นายแค่ร่ำเรียนคาถานินจา 5 ธาตุของเราอย่างผิวเผิน แต่ก็ยังกล้าเรียกตัวเองว่าผู้ฝึกตน น่าตลก! นายดู ตราบเท่าที่เหล่านินจาขยับมือ ผู้ฝึกตนอย่างนายมีแต่ตายอย่างเดียวเท่านั้น!”

พร้อมกันนั้น ชิโยะก็ดึงคาตานะของเธอขึ้นมาจากพื้น ดาบนั้นดูพิเศษ เมื่อเธอดึงมันขึ้นมา มันส่งเสียงราวกับมังกรคำรามออกมา

ชิโยะถือดาบไว้ในมือและชี้ไปที่ฉินเฉา และจากนั้นก็พูด “ตอนนี้ ฉันจะให้โอกาสนาย ทิ้งวิธีฝึกตนของนายไว้ซะ และฉันจะให้นายมีซากศพแบบสมบูรณ์”

“โอ้!” ฉินเฉาอดพูดออกมาไม่ได้ “นินจาที่ยิ่งใหญ่อย่างพวกเธอ อยากจะได้ของเก๊ของพวกเราอย่างงั้นเหรอ! อย่ามาทำให้ขำน่า ฉันกลัวว่า ถ้าฉันให้เธอ มันจะทำให้ตาเธอสกปรกเปล่าๆ”

“ฮึ่ม!” ชิโยะเดินเข้าไป และพาดคาตานะไว้กับคอของเขา และกดเข้าไปนิดหนึ่ง “หยุดแสดงท่าทางได้แล้ว อาณาจักรญี่ปุ่นที่ยิ่งใหญ่ของพวกเราไม่ใช่ขยะพวกนั้น แม้ว่ามันจะเป็นขยะ มันก็ยังใช้ได้ อย่าทำตัวลื่นไหลต่อหน้าฉัน ไม่อย่างงั้น...”

พร้อมกันนั้น คาตานะก็เลื่อนลงไป และวางไว้ที่กลางขาของฉินเฉา โคดาจินี้ที่เมื่อกี้ถูกไฟเผา ตอนนี้กลับเย็นเหยียบ ทำให้ฉินเฉาสั่นเบาๆ

“หึหึ ไม่อย่างนั้น ก่อนที่นายจะตาย ฉันจะทำให้นายกลายเป็นขันที ฉันได้ยินมาว่า มีกังฟูของจีนอย่างหนึ่งที่เรียกว่า วิชาทานตะวัน! บางที ถ้านายฝึกมัน นายอาจจะแข็งแกร่งขึ้นนิดหน่อย หึหึ...”

ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวจริงๆ

ความคิดนี้จู่ๆ ก็วาบผ่านในใจฉินเฉา เพราะว่าผู้หญิงคนนี้กำลังถือดาบจ่อของสำคัญของเขา หัวใจของฉินเฉาอดรู้สึกโมโหขึ้นมาไม่ได้

“สาวน้อย เธอเริ่มทำให้ฉันเคืองแล้วนะ”

“คนจีนไร้สมอง” ชิโยะพลิกคาตานะไปมา “ฉันอยากให้นายเรียนมัน ถ้านายยังพอจะฉลาดอยู่บ้าง ใครก็ตามที่ต่อต้านองค์กรมังกรดำของเขา ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกตน หรือ พวกสัปดน พวกมันทั้งหมดจะต้องตาย”

“ถ้าฉันบอกว่า ฉันไม่มีวิธีฝึกตนล่ะ?” น้ำเสียงของฉินเฉาเต็มไปด้วยความหยอกล้อ เหมือนพยายามยั่วชิโยะ

“นายกำลังทดสอบความอดทนของฉัน คนจีน!” เส้นเลือดบนหัวชิโยะเหมือนจะกระโดดออกมานิดหน่อย คาตานะของเธอขยับขึ้น ความหมายของการขู่นี้ชัดเจน

“ก็ได้ ฉันจะให้วิธีฝึกกับเธอ แต่ก่อนฉันตาย ขอฉันถามอะไรหน่อย?” จู่ๆ ฉินเฉาก็ถอนหายใจและถามออกมา

“ฉันไม่ชอบการต่อรอง” ชิโยะพูดอย่างเย็นชา

“งั้นก็ไม่มีวิธีอื่นล่ะ เอาเลย ทำให้ฉันเป็นขันทีเลย” ฉินเฉาหลับตาลงง่ายๆ

“นาย....” ชิโยะกัดฟัน “ก็ได้ ถามมา”

“บอกฉัน ใครสั่งเธอมาที่นี่ แล้วมีจุดประสงค์อะไร?”

“นายนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ นี่มันสองคำถาม” ชิโยะพูด

“คนใกล้ตายก็อยากจะรู้ทุกอย่างให้มันชัดเจน เพื่อที่จะได้ตายอย่างสงบ”

“ได้ ฉันจะบอกนาย!” ตาของชิโยะเต็มไปด้วยจิตสังหาร “แต่ชายชาวจีน ฉันเกลียดผู้ชายอวดฉลาดอย่างนาย ภายหลัง ฉันจะฆ่านายด้วยตัวเอง”

“ถ้าฉันสามารถตายในอ้อมแขนสาวงามได้ล่ะก็ ฉันก็คิดว่าฉันใช้ชีวิตได้อย่างเต็มที่แล้ว”

เมื่อได้ยินคำพูดคุกคามทางเพศจากฉินเฉา มันทำให้หัวใจชิโยะเต้นเร็วขึ้น ในค่ายฝึกนินจา ทุกคนต่างอยู่ในการแข่งขันเอาชีวิต พวกเราแยกกันไปฝึกตัวเองเพื่อที่จะได้มีชีวิตรอด ฉะนั้น ไอ้พวกคำพูดหวานๆ แบบนี้ ไม่เคยมีใครพูดกับชิโยะมาก่อน

รวมกับความหวาดกลัวต่อตัวตนของปู่ของชิโยะ ไม่มีใครกล้าไปไหนมาไหนกับเธอ แม้แต่หมาป่าห่มหนังมนุษย์อย่างยามาโมโตะ ดูเผินๆ แล้วจะทำตัวราวกับเป็นผู้ใหญ่ใจดี แต่ตามจริงกลับใช้เป็นโอกาสเพื่อเข้าใกล้เธอ

ชิโยะรู้สึกสับสนสุดขีด เธอรีบกัดริมฝีปากล่างแน่น จนกระทั่งเลือดออก เธอจึงสงบสติได้

“คนที่ส่งเรามาคือ ผู้นำของไคยามะ ขององค์กรมังกรดำ ยามาโมโตะที่ 78 จุดประสงค์เพื่อจับตัวเหลียวชาชา และใช้เธอข่มขู่เหลียวตงไค หลังจากผนวกกับจงกรุ๊ป และต้าฟากรุ๊ป องค์กรของเราก็จะกลายเป็นผู้ปกครองเขตพื้นที่ทางเหนือนี้”

“โอ้ ความทะเยอทะยานของยามาโมโตะที่ 78 นั่น ไม่เบาเลยจริงๆ” ฉินเฉาเดาะลิ้น “งั้น องค์กรมังกรดำของเธอได้รายงานให้กับเจ้านายแล้วใช่มั้ย?”

จบตอน