คริสศักราช 2035
ณ เกาะห่างไกลล้อมรอบด้วยทะเลเทียมที่แห่งนี้มีมหานครแห่งหนึ่งตั้งสถาบันวิจัยที่เรียกว่า ''ทินเดอร์กาเด้น'' หรือเรียกกันปากต่อปากว่า"สวนปฏิทิน" และปักหลักอยู่ในอาณาเขตของ 'เดอะฮีริส'
...เดอะฮีริส คือชื่อของอาณาเขตเซ็กเตอร์ที่ยี่สิบเก้า...
ที่เซ็กเตอร์ยี่สิบเก้า ถือเป็หนึ่งในโลกจำลองที่สร้างขึ้น โลกที่ถูกบรรจุด้วยผืนแผ่นดินเทียม น้ำทะเล จำลองแม้กระทั้ง หมู่บ้าน ป่าไม้ ทะเลทราย ทะเลสาบ และเมือง ทุกแห่งหนจะถูกแบ่งออกเป็อาณาเขต พื้นที่อยู่อาศัยที่เคยเป็ที่ดำรงอยู่ของมนุษยชาติ ถูกรังสรรค์ขึ้นด้วยฝีมืุ์ยุคปัจจุบันซึ่งเป็การท้าทายอำนาจและแหกกฎเกณฑ์ของพระเ้า
เกรงว่าพิภพและโลกหน้าคงจะไม่มีจริง ์ไม่อาจลงทัณฑ์เหล่ามนุษย์ผู้โง่เขลา จนกระทั้งวันหนึ่ง...
ที่ใจกลางอาคารทางเข้าหน้าตึกวิจัยB5 เกิดเสียงดังปะทุขึ้นเป็จังหวะๆ พร้อมซากปรักหักพังตามกันมา ปรากฏเงาสีเงินสั่นไหววูบวาบเริงระบำควบคู่กับเงาสีแดงร่างั์มหึมา
มีเสียงคนผู้หนึ่งดังขึ้นเพื่อเตือนเงาร่างสีเงินที่กำลังสบประมาท ''ระวังหอกเืนั่น!? ''...''ฮิ่ม..ไม่ต้องให้นายมาบอก!!!'' เธอสบถเล็กน้อย
ทว่าเธอกลับไม่ทันสังเกตถึงพื้นที่เต็มไปด้วยเืกำลังสั่นพ้องร้องเรียกหากัน
"ฮิ!"..เธอกัดฟันตวัดดาบยาวเล่มหนึ่งเป็แนวทะแยงขวางปล่อยออร่าสีเงินที่เคลือบตัวดาบและทั้งรอบตัวเธอออกไป เนื่องจากอีกฝ่ายกำลังถอยไปตั้งหลักเมื่อมันรับรู้ถึงความเสียเปรียบของอัตลักษณ์พลังจากตัวอาวุธของเธอ
'ออร่าเบลด' คือชื่อเรียกกระบวนท่าที่พึ่งคิดได้ของเธอ
คลื่นออร่าเบลดปะทะเข้ากับหอกสีแดงของเงาร่างสีแดงสดที่ปล่อยออกมาด้วยความดุร้าย หอกสีเืที่ถูกขว้างมาถูกคลื่นพลังงานสีเงินลบล้างออกไปและกลายเป็ของเหลวสีแดงสด กลายเป็หยดเืตาม 'ตรรกะ' เดิม จากนั้นคลื่นพลังกระแทกเงาร่างั์สีแดงเข้าติดกับผนัง
นี่คืออาวุธของเธอ' เคินเซอร์เลอร์ ไนค์ฟ' ซีรี่ย์ผลงานชิ้นแรกของเหล่าอัฉริยะแห่งยุค
ถ้าปัจจุบันไม่ได้เกิดวิกฤติ มันคงถูกกลั่นเป็ผลึกอยู่ในกล่องแพนโดเจียที่อัฉริยะนาม 'อาเกทา อาร์ โรเด็นเทีย' สร้างขึ้น
และที่เหนือกว่านั้นคือผู้ใช้งานอาวุธสุดแกร่ง ทหารคุ้มกันเ้าของฉายา สุนัขบ้าแห่งจักรวรรดิดิล่อน 'ร้อยโท เลน่า เฮเลน วี วอคเกอร์' ทหารสัญญาบัตรหน่วยออราวด์พีเดเตอร์
ทว่าเงาร่างสีแดงไม่ได้ปล่อยให้โอกาสของมันหลุดมือ
รูปลักษณ์ของเงาร่างสีแดงสดเผยออก... มันมีขนสีแดงสด หูยาวเรียว กึ่งุ์สัตว์ ใบหน้าเหมือนกระต่าย
มันรอคอยเวลานี้มานานเมื่อเลน่าปลดพลังคุ้มกันราวตัวเพื่อโจมตีออก
เลน่าที่ได้ปล่อยออร่าเบลดออก พลังลบล้างที่หุ้มกายเลยสลายออกไปด้วย
เ้ากระต่ายแดงในภายหลังจะถูกขนานนามว่าเป็ 'ริพพ์' นับเบอร์ [#001] ชื่อเรียก : [เรด แรทบิทท์]
สัตว์ประหลาดกินคน ระดับคาลามิตี้ เป็ตัวตนที่เป็ภัยพิบัติสำหรับมวลมนุษย์
"เลน่าาาาา...!!!" เสียงชายหนุ่มร้องะโดังขึ้น เป็จังหวะเดียวกับที่เลน่าปราศกันยันต์คุ้มภัย พื้นที่โดยรอบเธอนั้นเต็มไปด้วยเศษเืนองกระจายเป็ส่วนใหญ่
เรด แรทบิทท์ ประกบฝ่ามือทั้งสองข้างเข้าหากันดัง 'เป๊ะ' โดยมีหยดเืที่กระเซ็นกระจายตัวโดยรอบกำลังถูกดึงเข้าหาศูนย์กลางและจุดมุ่งหมายมีเธออยู่ 'หมืนหยาดโลหิตรวมศูนย์' ท่าที่เรด แรทบิทท์ ใช้หมายเพื่อพิฆาต
เลน่าเพื่อเอาตัวจากวิกฤติ นี่เป็บทเรียนสำคัญจากการประมาทศัตรูของเธอ และเธอไม่คาดคิดว่าสัตว์ประหลาดคลั่งตัวนี้จะใช้สมองเป็เหมือนกับมนุษย์ด้วย ถ้านี่คือขีดสุดของการวิวัฒน์ของเผ่าพันธ์ุ เ้ากระต่ายตรงหน้าเธอถือว่าทะลุมาตราวัดมาไกลเกินทั้งพลัง ความเร็ว และปัญญา
...ในห่วงโซ่อาหาร มนุษย์นั้นยืนอยู่บนจุดสูงสุด แต่ว่าตอนนี้ทุกสิ่งอย่างที่มหาสถาบันวิจัยแห่งนี้กำลังจะถูกเปลี่ยนไป ภายใต้ซากปรักหักพัง ความวอดวาย ณ ที่แห่งนี้ เป็ผลพวงจากความความพยายามของมนุษย์ที่จะฝืนชะตาลิขิต์ท้าทายขีดจำกัด
ผลของความไม่รู้จักพอ กลืนกินแม้กระทั้งตนเองและผู้อื่น ความพยายามที่มากเกินทั้งหมดถูกสะท้อนกลับ... กฏความสมดุล ความเท่าเทียม ซึ่งมันคล้ายกับการหายใจ ยิ่งสูดลมเข้าไปมากเท่าไหร่ก็ยิ่งปล่อยออกมามากเท่านั้น
เลน่าหลังหลุดจากการโจมตีของเรด แรทบิทท์ มาได้ รู้สึกถึงความร้อนแพร่ขยายมาจากแขนข้างซ้าย "...อั้ก! " เธอกระอักโลหิตพรูดออกจากปาก "..คะ คุณเลน่า มือคุณ.." ชายหนุ่มมองด้วยสายตาปวดร้าวเจ็บใจ เมื่อเห็นแขนข้างซ้ายทั้งแขนของเธอมีสภาพถูกเจาะจนพรุนจนเนื้อเสียหายไปหลายส่วนและเห็นจนถึงกระดูกเนื้อขาว
ความโกรธปนความเจ็บเข้าครอบงำ เธอตวัดดาบตัดแขนที่พิการออกแล้วใช้เศษเสื้อมัดห้ามเื " อ้ากกกก!! แกตาย! ไอ้สวะ..!!" เธอกรีดร้องพร้อมโทสะที่คุกรุ่นภายในใจ และกระโจนเข้าหาเ้ากระต่ายสีเื ที่ร่างฝังอยู่ในผนัง .'ปังง! ครืนนนนน!' ของตึกถล่ม ส่งเสียงอึกทึกโดยรอบ การอาละวาด.. ความบ้าคลั่ง..
" คุณเลน่า! อย่าวู่วามครับ! ยิ่งเสียงดัง... พวกมัน พวกสัตว์ประหลาดจะยิ่งมารวมตัวกันนะครับ" ชายหนุ่มส่งเสียงตัวเองออกด้วยสีหน้าสิ้นหวัง "ได้โปรดหยุดมือด้วย!!" เขาอยากเอาตัวรอดให้พ้นจากเกาะแห่งนี้ สำหรับตอนนี้ยึดความปลอดภัยเป็อับดับหนึ่ง และเด็กสาวที่หมดสติอีกคนที่เขาแบกไว้ข้างหลัง อีกหนึ่งชั่วโมงหน่วยค้นหาและกู้ภัยจะมาถึง การอยู่ให้ถึงตอนนั้นให้ได้เป็เหตุผลที่เขามอบอาวุธ 'เคินเซอร์เลอร์ ไนค์ฟ' ให้กับเ้าหล่อน เพื่อปกป้องตัวเขาและเด็กสาวที่สลบสไลอยู่
ถ้าเธอหลุดจากการควบคุมตอนนี้ เปอร์เซ็นความอันตรายต่อชีวิตของเขาจะมีเพิ่มมากขึ้น ถ้าเธอพลาดและปราชัยขึ้นมา คนเปราะบางที่อาจจะตายได้ทุกเมื่อแบบเขาจะเสียสิ้นทุกสิ่ง ความก้าวหน้า ความพยายาม ความขวนขวายในการทดลองต่างๆ ที่กำลังประสบความสำเร็จ ฝันที่สร้างและทำมาจะสลายเป็ควันฝุ่น
..เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด ภายใต้ความกดดันที่ต้องเผชิญในสถานการณ์ เธอกับเขาและอีกหนึ่งชีวิตเด็กสาวอีกคนที่แบกอยู่นั้น สำคัญกว่ามนุษย์ที่เหลือทุกคนทั้งเซ็กเตอร์ยี่สิบเก้า ถึงจะต้องทึ้งชีวิตทั้งหมดของ 'เดอะฮีรีส' ดวงนี้ไปเขาก็คิดว่าเขาทำเื่ถูกต้องสมควร
ต่อให้ต้องสังเวยใครอีก เขาก็ต้องปกป้องเธอไว้ให้ได้...
'โฮกกกกกก!' เสียงที่ดังจากทั่วสารทิศ 'ตึง! ตึงง!! ตูม...!!!' ชายหนุ่มกวาดตามองไปทั่วรอบตัวด้วยท่าตื่นตระหนก อุทานแย่แล้ว! ออกมาหลายคำในใจ เขาไม่สามารถหยุดความบ้าคลั่งทั้งหมดเหล่านั่นได้ คราวนี้คงมาถึงฆาตของเขาแล้ว ก่อนที่พื้นที่ทั่วๆ โดยรอบ ปรากฎซึ่งจุดดำเล็กหลายๆ จุดขึ้นพร้อมตามกันมาเป็โขลง เป็ร้อยเป็พัน ส่วนเลน่านั้นกำลังไล่ตามเรด แรทบิทท์ โดยทึ้งพวกเขาไว้ลำพัง
'กรอด' เสียงกัดฟันของเขาดังขึ้น ภายใจกู่ร้องร่ำ '...ทำไงดี! ทำยังไงดี!! ทำไงดี!!! ฉันควรทำยังไงดี.....!!!!?' เขาถอนหายใจ 'ช่วยบอกผมที @#$%!..'
ขณะนั้น เด็กสาวที่เขาแบบอยู่นั้นก็ลืมตาตื่นขึ้น 'กิ้ง' คลื่นพลังที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าได้กระเพื่อมออกจากตัวเด็กสาวโดยมีชายหนุ่มเป็จุดศูนย์กลาง... จำนวนรูปร่างเงาดำเลือนห่างหายไปจนเหมือนกับว่ามันไม่เคยดำรงอยู่ ณ ตอนนั้นั้แ่แรก
ก่อนจะััถึงความรู้สึกแปลกประหลาด ชายหนุ่มรู้สึกคลื่นไส้วิงเวียน ความทรงจำก่อนหน้าทั้งหมดหายไปและขาด่ ภาพที่เหลือตรงหน้ากลับกลายเลน่าก่อนที่เสียแขนข้างซ้าย และเด็กสาวที่เขากำลังแบกอยู่กำลังสลบสไลไม่ได้สติเหมือนเดิม ตัวเธอกำลังรวบรวมประกายออร่าจากทุกส่วนที่หุ้มทั่วร่างมาเพื่อโจมตีเพื่อปล่อยท่า 'ออร่า เบลด'
ตัวเขารู้คุ้นเคยเหมือนกำลังจะเกิด 'เดจาวู' ขึ้นมาอีกครั้ง "คุณเลน่า!! มันเป็กับดัก!!!" เลน่าทำหน้ากับว่าไม่มีทางซะหรอกเขาจะไปรู้ดีกว่าเธอได้ยังไงในเมื่อคนต่อสู้คือตัวเธอเอง ด้วยนิสัยหมาบ้า ที่กัดไม่ปล่อยจนกว่าอีกฝ่ายจะตายไปข้าง เหตุการณ์ได้กลับวนลูปเข้าสู่เหตุการณ์ดังเดิม เลน่าเสียแขนข้างซ้ายตามคาด และก่อนที่มันจะเป็แบบเมื่อกี้อีกครั้ง เขาจะไม่ยอมให้ตัวเองเข้าสู่สถานการณ์ที่ก่อให้เกิดความเสี่ยง
'ผมบอกแล้วไง! ถอยออกมาเดี่ยวนี้!!' เธอไม่ฟังทำท่าจะเข้าไปอาละวาด
.." ถ้าคุณไม่สงบจิตสงบไว้ละก็ ผมต้องขอริดคืนอาวุธที่ผมมอบให้คุณไป!!
" เธอชะงักตัว... พร้อมหันมาส่งสายตาเคียดแค้นใส่...
" ผมรู้...ว่าคุณหัวร้อน ทว่าตอนนี้ ความปลอดภัยของผม ต้องมาก่อน! ไม่งั้น... มวลมนุษย์ทั้งหมด ต้องคราวล่มสลาย..."
ด้วยนัยต์ตาที่บอกว่าคุณจะโยนทางรอดเพียงหนึ่งเดียวสำหรับมวลมนุษยชาติไปงั้นเหรอ!?
เป็คำขู่ที่แสนโอหัง ไม่อนุญาติให้บอกปัดหรือปฏิเสธใดๆ .."อีก หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น " เขาเอ่ยเสียงเย็น "ช่วยคุ้มกันพวกผมจนกว่าจะถึงตอนนั้น คุณจะไล่ล่ามันไป หรือจะเอาชีวิตไปทึ้งก็เป็เื่ของคุณ หรือจะฆ่าผมก็ตามใจของคุณ..." เธอถามว่าทำไม ...แม้ว่า เรด แรทบิทท์ จะหนีไปพ้นระยะสายตาของเธอแล้วก็ตาม เธอก็ยังไม่เก็บจิตสังหารของเธอลงไปอยู่ดี...
จากนั้น เหตุการณืก็เข้าสู่่เดิมอีกครั้ง จุดสีดำหลายๆจุดค่อยๆทยอยออกมา...การโจมตีแรกมาจากเงาดำคล้ายกับหมีด้วยการพ้น เบรธ "คลื่นฟ้าเยียกแข็ง" ...
เลน่ารับรู้โดยสัญชาตญาณ ถึงอุณหภูมิความหนาวเน็บ
"...!"
ภาพตรงหน้าคือ่เวลาที่ 'ดร.ควอทซ์ ซัสเซล' จะไม่มีวันลืมตราบชั่วชีวิตของเขา ...เทพธิดาการทำลาย...
...แม้จะใช้เวลานานและใช้เพียงแขนข้างเดียว แตุ่์ที่ทยอยออกท่ั่วสารทิศ ได้ตกตายลง
พวกมันไม่ใช่คู่มือของหมาบ้า 'เลน่า เฮเลน วี วอคเกอร์' ตัวนี้อย่างแน่นอน
...
.....
........
"แฮ่ก.. แฮ่ก.. อ๊ากกกกก... " เสียงร้องะโผิดหวังที่เหมืิอนสัตว์ร้าย ณ สุดปลายทางหน้าทางเข้าตึก ซากปรักหัก เศษปูนแตกร้าว รอยคมตัดมากมาย หยดเืที่สาดไปทั่วพร้อมกองชิ้นส่วนเนื้อที่ไม่สมประกอบจนถูกกองเป็ูเา "สักวัน...แกจะต้องตายด้วยมือฉัน...!! อ๊าาาาาาา...!!!!!" ไม่รู้ว่า เรด แรทบิทท์ จะได้ยินเสียงงคำรามดั่งอสูรร้ายของเธอรึไม่ มันได้สร้างตัวตนที่แสดงความเป็ปรปักษ์ อวตารแห่งความอาฆาตพยาบาทแก่เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของมันเข้าแล้ว...
...หน่วยออราวด์พีเดเตอร์ 15 คน เหลือรอดเพียง 1 คน...
โดยรอบมวลร่างุ์ที่กองพะเนินสุมจนเป็ูเาเริ่มละลายจนเหลือเพียงกระดูกและ อัญมณีเล็กๆหลายชิ้น
"อึก..อาจารย์..ขอโทษ.." ตามด้วยเสียงสะอึกสะอื้นของเธอดังออกมาเป็พักๆ .ซัสเซลจ้องมองมาด้วยความอาลัย เพื่อที่จะคุ้มครองเขา ชีวิตทหารคุ้มกันหน่วยออราวพีเดเตอร์ทั้ง 14 คนที่ได้เสียชีวิตไปนั้น ถูกพรากไปโดยง่ายดายและตายแบบไร้ค่า ถ้าเกิดเขาได้ไม่ตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน คงจะไม่มีการนำใช้อุปกรณ์จาก แพนโดเจีย เคออสติก (กล่องแห่งโกลาหล) กล่องบรรจุไว้ซึ่งรหัส 'เอนด์ ออฟ โค้ด' (รหัสแห่งจุดจบ)
เมื่อนำเอนด์ ออฟ โค้ด มารวมกับอุปกรณ์ ไม่ว่าจะรูปแบบไหนก็ตาม 'ตรรกะ' จะส่งผลอุปกรณ์นั้น กลายศาตราอาวุธที่เกิดจากการเล่นแร่แปรธาตุ แพนโดเจีย เคออสติก ใช้ในการต่อสู้กับริพพ์ ซึ่งลักษณะของเอนด์ ออฟ โค้ดนั้นจะแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล พูดง่ายๆ เหมือนการหยอดเหรียญเข้าเครื่องกดกาชา เราไม่อาจรู้ได้เลยว่า ของที่ออกจะเป็เกลือหรือเพรช ตามคุณสมบัติที่แตกต่างกันไป ซึ่งจะตามจากตัวอาวุธ
เมื่อก่อสร้างถือกำเนิดแล้ว ตัวอาวุธกับบุคคลจะถือว่าแยกจากกันโดยสมบูรณ์
...และที่แน่นอน 'มัน' ก็เช่นกัน เหล่าริพพ์ก็มีรหัสแห่งจุดจบเอนด์ ออฟ โค้ด พวกมันจะรวมคุณสมบัติความสามารถพิเศษเข้ากับร่างเนื้อจนถึงระดับเซลล์
ตึง ตึง ตึง! เสียงเคลื่อนกำลังพล ใกล้เข้ามา "วิชเชอร์วัน เรียก ฟามเมอร์ทรีๆ" พร้อมทวนคำเรียก ปรากฎเหล่าทหารกองรบชุดหนึ่งขึ้น กำลังเข้าใกล้พวกเขา
"ฟามเมอร์ทรี ทราบ กำลังเข้าใกล้เป้าหมาย ที่นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น!?" ทหารหนุ่มคนหนึ่งตกตะลึงจากสถานการณ์โดยรอบ เศษซากร่างมนุษย์และบางอย่างไม่เคยพบเห็นกระจัดกระจาย ความเลอะเทอะ อลหม่านเข้าปกคลุมจิตใจของพวกเขา..
"วิชเชอร์วัน ขอทวนคำสั่ง ทหารทุกนายนี่ไม่ใช่การฝึกฝน ขอย้ำๆ สถานการณ์ไม่ที่นี่ไม่ปกติ" หัวหน้าทหารกองนี้หันหน้าสงสัญญาณมือเพื่อนำกองกำลังเข้าใกล้เป้าหมายหลักตามที่ผฺู้บัญชาการมอบภารกิจเก็บและกู้ภัยที่เดอะฮีริส เซ็กเตอร์ยี่สิบเก้า "ทำการค้นหาเป้าหมาย และเคลื่อนย้ายโดยเร็ว"
"นี่! บราโว่วัน ย้ำ พบเป้าหมายแล้ว! ย้ำ..! พบเป้าหมายแล้ว! ทาง 6 นาฬิกา ปากทางเข้าตึก B5... " ทหารหนุ่มคนหนึ่งเอ่ย
" เหวอ..!!!"
ทันใดนั้น...ปรากฎตั๊กแตนสีดำตัวใหญ่ขึ้นวิ่งใกล้ทหารนายหนึ่ง 'กริ้สสสส' พร้อมพ่นน้ำสีดำข้นเหนียวใส่ นายทหารคนหนึ่งรีบะโหลบ แต่ไม่พ้นโดนเฉียดปลายเท้าเล็กน้อย ในใจคิดว่ารอดแบบวุดหวิด แต่ปลายเท้านายทหารเริ่มรู้สึกแสบร้อน
"อ๊าาาาา!!! ขะ...ขา มัน อ้ากกกก...!!!" ั้แ่ปลายเท้าขึ้นจนเกือบเข่าถูกน้ำลายตั๊กแตนกัดกร่อนจนเหลว
ทางด้านขวาก็ปรากฏเงาร่างผีเสื้อั์ นายทหารคนหนึ่งรีบหันปากกระบอกยิงสวนไปที่เ้ามอนสเตอร์ผีเสื้อั์ ทันทียิงออก เสี้ยววินาทีนั้นเอง "อั้กกก!!! อ้ากกกก!!!!' ตัวปืนแตกะเิใส่ทหารนายนั้นทันที
ทหารอีกนาย "เอาไปกิน!!" ขว้างะเิมือใส่มันแต่กลับถูกะเิที่ขว้างกระเด็นกลับมาตำแหน่งเดิมที่เขวี้ยงไป... "บริ้มมม....!!!"
"เห้ย !บ้าอะไรวะ!!" เสียงสบถก่นด่าดังตามทุกแห่งหน
'เข้าชาร์จ..! สแตนด์บาย..!! พร้อมรบเดี่ยวนี้!!!' เหล่าทหารวิ่งกรูมารวมกัน พร้อมยิงปืนใส่ตั๊กแตนสีดำ ทหารทุกนายเป็เหล่าคนที่ถูกฝึกกันมาอย่างเข้มข้นแต่กดดันะุนัดถูกเล็งเข้าจุดตาย แต่ทว่า...ลูกะุทุกนัดล้วนละลายกลายเป็ของเหลว จากนั้นเ้าตั๊กแตนสีดำพ้นน้ำลายกรดใส่เหล่าทหารหลายต่อหลายคน
ส่วนเ้าผีเสื้อมันไม่ทำอันตรายใดๆ มีแต่การโจมตีของพวกทหารที่โจมตีเข้าไปยังมัน แต่ก็ถูกสะท้อนกลับมาแบบชวนตะลึง
'ปัง ปัง ปัง..!!' ทหารทุกนายที่ไม่ได้โดนลูกหลงพร้อมกราดปืนใส่พวกมันอย่างบ้าคลั่ง
ลูกปืนที่ไปทางมอนสเตอร์ตั๊กแตนเหมือนชนเข้ากับกำแพงบาเรียที่มองไม่เห็นและะุละลายเป็ก้อนน้ำตะกั่ว ส่วนที่ไปทางเ้าผีเสื้อถูกย้อนกลับคืนใส่
"เพ้ย...! นี่มันยังไงยังแน่!"
ทหารทุกนายพบเห็นเื่ราวที่เป็เหมือนฝันร้ายกับศัตรูในสนามรบยังไม่มีความรู้สึกหวาดกลัวเท่านี้มาก่อน
เงาร่างสีเงินวูบไหว เคลื่อนที่เข้ามาใกล้ "หยุดยิง เ้าผีเสื้อเดี่ยวนี้!!" เสียงของซัสเซลดังขึ้นกลางมรสุม ทหารทุกนายหันกลับไปเพื่อที่จะก่นด่า " ทุกนาย! ทำตามที่เป้าหมาย... ดร.ควอทซ์ พูดซะ!!! "
เลน่าเคลื่อนตัวมาถึงบริเวณที่นายทหารที่ปลายเท้าได้รับน้ำลายกรดกัดกร่อนซึ่งตอนนี้มันลุมลามจนถึงเข่า 'ฉวัะ!!' เลน่าเพียงตวัดดาบเบาๆ ก็ตัดชิ้นส่วนที่โดนกัดกร่อนนั่นก่อน จึงสามารถหยุดการลุกลามของน้ำกรดสีดำทมิฬ และหันดาบตวัดลงตัดคอเ้าตั๊กแตน และตัวมอนสเตอร์ผีเสื้อั์ เลน่าเพียงกวาดใบดาบปล่อยคลื่นพลัง 'ออร่าเบลด' ปะทะเข้าใส่มันเพียงเหมือนกับการถอนหายใจด้วยสายตาดุร้าย ทหารหลายนายรู้สึกคลับคล้ายคลับคลานึกถึงบุคคลหนึ่งขึ้นมาได้
"...." นายทุกนายเหมือนกินเหล็กร้อนเข้าท้องกันไป บางนายกระอักปาก 'นะ..นั่น' สายตาเหมือนจ้องมองภูติผี
"คะ...ครูฝึก" นายทหารบางคนยังคงจดจำการฝึกคฤโหดของครูฝึกผู้หญิงคนนี้ได้
หัวหน้ากองจ้องมองมายังเธอเพราะเขารู้จักหล่อนเป็อย่างดีในฐานะรุ่นพี่หน่วย ออราวด์พีเดเตอร์ รุ่นที่4 พร้อมกับสลับไปยังดาบ "ร้อยโท...คุณ..." เลน่าหันหลัง " เลนาร์ท.. ฉันของส่งต่อภารกิจคุ้มกันดร.ควอทซ์ให้แก่นาย" เธอทำทีท่าว่าจะจากไป
"เดี่ยวก่อน.. เฮเลน ผมว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่สู้ดีนัก การแยกปฏิบัติการดูคงไม่ค่อยเหมาะ" เขารู้จักเธอปละเขามีท่าทางหวาดหวั่นต่อท่าทางที่เปลี่ยนไปของเธอเล็กน้อย "พวกเราควรร่วมมือกันก่อน"
"นายก็แค่พาคนไปส่งบ้าน เื่ง่ายแค่นี้ไม่ต้องใช้คนเยอะหรอกมั้ง"
เขารีบเอ่ยสนานาชักจูง"แล้วถ้าเกิดพวกฉันเจอพวกมันอีกละ ฉันจะเอาอะไรไปชนะพวกมันได้" "ผมยังต้องรายงานที่จาก[คนใน]อีก"
"พวกเขาตายหมดแล้ว...ฉันก็เหลืออยู่เพียงคนเดียว" เลนาร์ทตกตะลึง หน่วยออราวด์พีเดเตอร์เป็หน่วยคอมมานโดภารกิจรบขั้นสูง ทักษะ การตัดสินใจ และความอดทน พวกเขาจัดได้ว่าเหนือกว่าหน่วยรบใดๆ ในจักรวรรดิ
" แม้แต่อาจารย์ก็ด้วยงั้นเหรอ..." "..ฮิ่ม.." เสียงกัดฟํนลั่นออกเบาแสดงให้ถึงคำตอบของคำถาม...
"ถ้างั้นผมก็ยิ่งปล่อยคุณไปไม่ได้"
"คิดว่านายจะหยุดฉันได้รึไง..." เธอคำรามหัวเราะเสียงเย็น
ทว่าเลนาร์ทไม่เคยชนะการจัดอับดับแรงค์ความแข็งแกร่งในหน่วยออราวด์กับเลน่าสักครั้ง...! เขาด้อยว่าเธอ 7ส่วน แต่ความเ้าเล่ห์นั้นแม้นแต่เธอก็ยังแทบเทียบไม่ติดฝุ่น เพราะก่อนที่เธอสังเกตถึงปลายเข็มฉีดยาสงบ เธอก็รู้สึกถึงอาการวิงเวียน ชวนปวดหัวตามมา
"ไม่ต้องห่วง เฮเลน เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เื่ขอโทษทีหลังฉันถนัดเป็ที่สุด และมีเวลาขอโทษทั้งวี่ทั้งวัน "เขากล่าว" อั่ก...เลนาร์ท แก!!!" ร่างกายของเธอไม่ทำตามที่สมองสั่ง ดวงตาค่อยปิดลงอย่างช้าๆ แต่สีหน้ายังคงแสดงหยิ่งความไม่ยินยอม
สติของเธอจมอยู่ในภวังค์ การรับรู้ ระบบประสาทด้านชาเกือบกิ่งอัมพาต เธอค่อยล้มตัวลงโดยมี ร้อยตรีฮาว เลนาร์ทช่วยพยุงพร้อมกำชับอุปกรณ์สื่อสาร
"แจ้งทุกหน่วยที่อยู่ข้างนอกทั้งหมด ขอย้ำ เอสเอชวาย09 ภารกิจเก็บกู้สำเร็จ พบเป้าหมายแล้ว เตรียมตัวส่งของกลับ ถอยกำลังเดี่ยวนี้!!! จำนวนผู้รอดชีวิตที่เหลือแจ้งเป็ศูนย์"
ก่อนจะแจ้งภารกิจลุล่วง การเก็บกู้ชีวิตที่เหลือคงเป็ได้แค่ความฝัน ถ้าเกิดยังมีไอ้ตัวสัปประหลาดแบบที่พวกหน่วยเขาเจออีก พวกเขาคงไม่แม้นแต่สามารถยื้อไว้ได้ และคงต้องทึ้งชีวิตไว้ด้วย แต่เธอ...ทำได้ เลนาร์ทจ้องมองรุ่นพี่ของเขา
"คุณ...ช่วยเก็บหินอัญมณีของพวกสัปประหลาดไปด้วยได้ไหม!?..." ซัสเซลเคลื่อนตัวโดยยังแบกเด็กสาวคนหนึ่งไว้ที่หลัง
"มันจะมีประโยชน์เหรอศาสตราจารย์?" เขาไม่เข้าใจและสงสัยถึงความ้าของซัสเซล .."มีสิๆ ของพวกนั้น แม้แต่ชีวิตของพวกลูกน้องนายอาจจะไม่มีค่าพอเมื่อเทียบกับมันด้วยซ้ำ!!"
เลนาร์ทจ้องมองด้วยแววตาส่งจิตสังหาร 'คนนี้ๆเห็นอัญมณีพวกนั้นมีค่ามากว่าชีวิตคน!!' .." ก็ได้ศาสตราจารย์ หวังว่าคุณจะอธิบายเื่ราวครั้งนี้ให้ละเอียด เพราะว่าถ้าไม่คุรอาจจะต้องขึ้นศาลทหาร และผมหวังว่ามันจะคุ้มได้กับที่เสีย!!"
"อืม! ขอบใจ" ซัสเซลยิ้มติดมุมปากเบาๆ หลังจากนนี้เป็การวิวัฒน์ยังไงละ!!!
9K
