ผมเล่น ROV แต่ดันเทพเกินไป ไม่มีใครแบกผมได้ นอกจากตัวผมเอง

หลังคืนไลฟ์สดร่วมกับคุณแป้งปลากระป๋องและ RedDuck ชื่อของ KhinZ ก็แทบกลายเป็นกระแสไปทั่ววงการ Realm of Victory ภายในเวลาไม่กี่วัน เพราะคลิปจังหวะการเล่นต่าง ๆ ถูกตัดไปลงซ้ำแล้วซ้ำอีก ทั้งจังหวะหลบสกิลแบบเหลือเชื่อ การอ่านเกมล่วงหน้า รวมถึงช็อตยิงสวนที่หลายคนเริ่มเรียกว่า “Aim แบบเครื่องจักร” จนเพจเกมชื่อดังหลายแห่งเริ่มตั้งคำถามตรงกันว่า เด็กมหาวิทยาลัยคนนี้จะไปได้ไกลแค่ไหนกันแน่

เช้าวันจันทร์ ภาคินเดินเข้าคณะตามปกติ แต่ทันทีที่ขึ้นตึกเรียน เขาก็เริ่มรู้สึกได้ถึงสายตาคนรอบข้างที่มองมามากกว่าเดิม บางคนแอบยกโทรศัพท์ขึ้นถ่าย บางคนกระซิบกับเพื่อนข้าง ๆ ขณะที่รุ่นน้องหลายคนเริ่มส่งเสียงทักอย่างตื่นเต้น

“พี่ KhinZ ใช่ไหมครับ!”

“พี่เล่นโคตรเก่งเลย!”

“เมื่อคืนดูไลฟ์อยู่ครับ!”

ภาคินได้แต่ยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้ารับ เพราะถึงจะเริ่มชินขึ้นบ้าง แต่เขาก็ยังไม่ถนัดกับการเป็นจุดสนใจอยู่ดี

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ดังใหญ่แล้วนะมึง”

ภาคินหันกลับไป ก่อนจะเห็นแพรวา น้องสาวของเขา ยืนกอดอกมองอยู่ด้วยสีหน้ากวน ๆ ตามสไตล์เดิม

“เพื่อนหนูแชร์คลิปพี่กันทั้งห้องเลย” เธอพูดต่อพลางหัวเราะ “บางคนยังถามด้วยว่าพี่มีแฟนยัง”

“ไร้สาระ…” ภาคินตอบทันที

“อ้าว หล่อดัง เล่นเกมเก่งอีก คนก็ต้องถามสิ”

ก่อนที่ภาคินจะตอบอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เมื่อเปิดดู เขาก็เห็นข้อความจากธนา แมวมองของทีม Phoenix Rising

“คืนนี้มี Scrim ทีมใหญ่ สนใจมาลองไหม”

ภาคินอ่านข้อความเงียบ ๆ ก่อนหัวใจจะเริ่มเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

คำว่า Scrim หรือการซ้อมแบบทีมอาชีพ ไม่ใช่สิ่งที่ผู้เล่นทั่วไปจะได้สัมผัสง่าย ๆ โดยเฉพาะกับทีมระดับประเทศ

เย็นวันนั้น หลังเรียนเสร็จ ภาคินเดินทางไปยัง Gaming House ของ Phoenix Rising เป็นครั้งแรก อาคารสูงสี่ชั้นตั้งอยู่ในย่านธุรกิจของกรุงเทพ ภายนอกดูเรียบหรู แต่ภายในเต็มไปด้วยอุปกรณ์ระดับมืออาชีพ ทั้งห้องซ้อม ห้องวิเคราะห์เกม และมุมสตรีมขนาดใหญ่

ทันทีที่เดินเข้าไป เขาก็เห็นผู้เล่นหลายคนกำลังนั่งซ้อมกันอยู่ บางคนเปิดรีเพลย์ดู บางคนกำลังวิเคราะห์ดราฟฮีโร่อย่างจริงจัง บรรยากาศแตกต่างจากการเล่นกับเพื่อนที่มหาวิทยาลัยโดยสิ้นเชิง

“มาถึงแล้วเหรอ” ธนาเดินเข้ามารับพร้อมรอยยิ้ม “ตามมาเลย เดี๋ยวจะแนะนำทีมให้รู้จัก”

ภาคินเดินตามไปเงียบ ๆ ก่อนจะถูกพาเข้าไปในห้องซ้อมหลัก ซึ่งมีผู้เล่นตัวจริงของ Phoenix Rising นั่งอยู่ครบทีม

Ray เมจตัวหลักของทีมเงยหน้าขึ้นก่อนยิ้มเล็กน้อย “อ้าว KhinZ มาแล้วเหรอ”

ข้าง ๆ กัน ชายร่างใหญ่ตำแหน่งแท็งก์ของทีมก็หัวเราะเบา ๆ “นี่เหรอเด็กมหาลัยที่กำลังดัง”

“อย่าดูถูกล่ะ” Ray พูดทันที “คนนี้ของจริง”

ภาคินนั่งลงเงียบ ๆ ขณะที่หัวหน้าโค้ชเดินเข้ามาในห้องพร้อมแฟ้มข้อมูลในมือ

“วันนี้จะลองซ้อมสามเกม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “KhinZ เล่นแครี่เหมือนเดิม ส่วนอีกฝ่ายเป็นทีมระดับ Challenger Series”

ทันทีที่ได้ยินชื่อ ทุกคนในห้องเริ่มมีสีหน้าจริงจังขึ้น เพราะ Challenger Series คือระดับการแข่งขันกึ่งอาชีพที่ใกล้ลีกสูงสุดมากแล้ว

“ไม่กดดันใช่ไหม” Ray หันมาถามขำ ๆ

ภาคินนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบเรียบ ๆ ว่า

“ถ้าเป็นแค่เกม… ผมไม่ค่อยกดดันเท่าไรครับ”

คำตอบนั้นทำให้ผู้เล่นหลายคนหัวเราะออกมาเบา ๆ

แต่หลังเริ่มเกมได้ไม่นาน ทุกคนก็เริ่มหัวเราะไม่ออก

เพราะภาคินเล่นได้เหนือกว่าที่คิดไว้มาก

จังหวะยืนเลนของเขานิ่งอย่างน่ากลัว การฟาร์มแทบไม่พลาดแม้แต่น้อย และสิ่งที่ทำให้ทุกคนอึ้งที่สุดคือ “การอ่านแผนอีกฝ่าย” ที่แม่นจนเหมือนเห็นตำแหน่งศัตรูทั้งแผนที่

“อีกฝั่งจะ Dive เลนล่างในสิบวินาที” ภาคินพูดขึ้นเรียบ ๆ

ทุกคนรีบขยับตามทันที

และสิบวินาทีต่อมา อีกฝ่ายก็เปิด Dive จริง ๆ แบบไม่มีผิดพลาด

“เชี่ย…” แท็งก์ของทีมหลุดพูดเบา ๆ

ระหว่างเกมที่สอง Ray ถึงกับหันมามองภาคินด้วยสายตาแปลกใจ

“นายอ่านเกมยังไงวะเนี่ย”

ภาคินชะงักไปเล็กน้อย

เพราะเขาไม่สามารถบอกความจริงได้ว่า ตัวเองเคยผ่านสงครามจริงในโลก Realm of Victory มาแล้ว

“ดูจากจังหวะครับ” เขาตอบสั้น ๆ

แต่ในใจ เขารู้ดีว่า มันไม่ใช่แค่นั้น

ประสบการณ์การบัญชาการทหาร

การอ่านสนามรบ

การคาดเดาการเคลื่อนไหวของศัตรู

ทั้งหมดนั้นยังคงติดตัวเขามาจนถึงโลกนี้

หลังจบสามเกม Phoenix Rising ชนะทั้งหมด และแทบทุกเกม ภาคินคือคนที่ทำดาเมจสูงสุดของทีม

บรรยากาศในห้องซ้อมเงียบไปพักใหญ่ ก่อนหัวหน้าโค้ชจะพูดขึ้นช้า ๆ

“นายแน่ใจนะว่าไม่เคยเล่นโปรมาก่อน”

“ครับ” ภาคินตอบทันที

หัวหน้าโค้ชมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“งั้นนายอาจเป็นอัจฉริยะจริง ๆ ก็ได้”

คืนนั้น หลังซ้อมเสร็จ ผู้เล่นหลายคนเริ่มเดินเข้ามาคุยกับภาคินมากขึ้น ต่างจากตอนแรกที่ยังมองเขาเป็นแค่เด็กมหาวิทยาลัยธรรมดา

Ray เดินมานั่งข้าง ๆ พร้อมยื่นกระป๋องน้ำให้

“พูดตรง ๆ นะ” เขาพูดพลางหัวเราะ “ตอนแรกฉันคิดว่านายดังเพราะกระแส”

“แล้วตอนนี้ล่ะครับ”

Ray มองเขานิ่ง ๆ ก่อนตอบกลับ

“ตอนนี้ฉันคิดว่า… ถ้านายเข้าลีกจริง หลายทีมมีหนาวแน่”

ขณะเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของกรุงเทพ ภายในออฟฟิศของทีมอีสปอร์ตระดับประเทศอีกแห่ง หน้าจอขนาดใหญ่กำลังเปิดรีเพลย์ Scrim ของ Phoenix Rising อยู่เงียบ ๆ

ชายคนหนึ่งในชุดสูทมองจังหวะการเล่นของ KhinZ ด้วยสายตาสนใจ

“เด็กคนนี้…” เขาพูดขึ้นเบา ๆ “ถ้าปล่อยให้ Phoenix ได้ไป อนาคตจะลำบากแน่”

ผู้จัดการทีมอีกคนพยักหน้า “ตอนนี้หลายทีมเริ่มจับตามองแล้วครับ”

ชายในชุดสูทยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที

“ติดต่อไป เราจะดึงตัวเขามาก่อนเปิดฤดูกาลให้ได้”

และในเวลาเดียวกัน ภาคินที่ยังไม่รู้เลยว่า ตัวเองกำลังกลายเป็นเป้าหมายของหลายทีมระดับประเทศ ก็กำลังนั่งมองแสงไฟกรุงเทพผ่านกระจกของ Gaming House เงียบ ๆ

โลกของการแข่งขันที่เขาเคยเห็นแค่ผ่านหน้าจอ

ตอนนี้กำลังเปิดประตูต้อนรับเขาอย่างเต็มตัวแล้ว…