cosmic Emperor! สงครามจักรวาลสะท้านภพ

"มีพลังแห่งการดูดกลืนเหมือนกันงั้นสินะ ถ้าเช่นนั้นฉันมาดูกันว่าใครคือจ้าวแห่งการดูดกลืนที่แท้จริง"น้ำเสียงของไป๋ฉีอยู่ดีๆก็กลายเป็นเย่อหยิ่งขึ้นโดยฉับพลัน แววตามองมายังมังกรมารเก้าเศียรราวกับมองสิ่งมีชีวิตที่ดูต่ำชั้นกว่าอย่างไรอย่างนั้น

เสี่ยวไป๋ที่เห็นเธอก็เผยสีหน้าจริงจังออกมา "อย่างที่คิดร่างพลังนี้ส่งผมต่อบุคลิกภาพของนายท่านจริงๆ นายท่านจัดการมันให้ได้ก่อนหนึ่งนาทีด้วยนะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นร่างกายของท่านอาจจะรับพลังของมันไม่ไหว"

ตัดกลับไปยังไป๋ฉี เขาในตอนนี้วาดมือไปมาทำให้เกิดโซ่สีดำมาพันธนาการมังกรมารเก้าเศียรเอาไว้ แม้ว่ามันจะพยายามใช้พลังจิตบังคับเกล็ดตัดโซ่นั้นมากเพียงใดแต่ก็ตัดไม่ขาดอยู่ดี

"หึ ดิ้นรนสิดิ้นรนเข้าไป!"แววตาของไป๋ฉีกลายเป็นโหดเหี้ยม อำนาจดูดกลืนของหลุมดำบวกกับดำนาจดูดกลืนของมังกรกลืนดาราน่าสะพรึงกลัวยิ่ง

เมื่อมันถูกใช้ออกมาพลังนี้ก็กลืนกินพลังของมังกรมารเก้าเศียรอย่างบ้าคลั่ง ทว่าผ่านไปเพียงแค่ยี่สิบวินาทีเท่านั้นเลือดก็พลันไหลซึมออกมาจากทุกรูขุมขนของร่างกายของไป๋ฉี

ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะชายหนุ่มจะต้องแบกรับพลังของมังกรกลืนดาราไปพร้อมๆกับพลังของมังกรมารเก้าเศียรที่เขากลืนกินมา ซึ่งมันมีมากมายมหาศาลเกินบรรยาย

เมื่อได้รับพลังมากขนาดนี้ไป๋ฉีก็ไม่รอช้าเร่งใช้เขตแดนหน่วงเวลาสมบูรณ์ทับซ้อนเขตแดนราตรีนิรันดร์ ทำให้แม้มังกรมารจะอยากตอบโต้เขามากเพียงใดก็ตอบโต้ไม่ได้ เพราะได้ตกอยู่ในสภาวะของการหน่วงเวลา

"อั๊ก!"

ไป๋ฉีกระอักเลือดออกคำใหญ่ ทว่าแววตากลับยังคงดุดันและแฝงไปด้วยประกายแห่งความโหดเหี้ยมเช่นเดิม

"นายท่านฉลาดมากใช้เขตแดนหน่วงเวลาเพื่อระบายเอาพลังส่วนเกินออกไป"แม้เสี่ยวไป๋จะกล่าวชื่นชมแต่ก็อดเป็นห่วงนายท่านของเธอไม่ได้เพราะร่างกายของไป๋ฉีย่ำแย่ลงทุกทีแล้ว

ดังนั้นในตอนนี้ก็ต้องมาวัดกันดูว่ามังกรมารเก้าเศียรจะถูกดูดกลืนพลังจนหมดก่อนหรือไป๋ฉีจะสิ้นสภาพก่อนกัน

"เหลืออีกสามสิบวินาทีแล้วเจ้าค่ะนายท่าน"เสี่ยวไป๋กล่าวเตือน ร่างกายของไป๋ฉีเองก็เริ่มมีการปริแตกออกมาอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุดหย่อน ส่วนทางมังกรมารเก้าเศียรเองก็มีท่าทางอ่อนแรงเช่นเดียวกัน

"ฉันยังต้องหาทางรักษาคุณตากับเทพสงครามจื่อยวน ดังนั้นจะมาตายอยู่ตรงนี้ไม่ได้!!"ไป๋ฉีเค้นเสียงเย็นชา พลังแห่งความว่างเปล่าบีบอัดจนกลายเป็นสัญลักณ์รูปมังกรสีขาวสว่างไสว

"หรือนายท่านคิดจะผูกพันธะสัญญากับมัน!!.......ไม่ได้นะเจ้าค่ะ มันเสี่ยงเกินไป!"เสี่ยวไป๋ร้องเตือน ทว่าตอนนี้ไป๋ฉีก็หาได้สนใจไม่ ตัวเขาพุ่งทะยานเข้าไปแล้วซัดตราประทับแห่งความว่างเปล่าและจิตวิญญาณของตัวเองใส่มังกรมารเก้าเศียรในทันที

ที่เขาทำเช่นนี้ก็เพราะรู้ดีกว่าแม้จะหมดเวลาหนึ่งนาทีก็ไม่สามารถดูดกลืนพลังของมันได้หมด ดังนั้นจึงคิดเสี่ยงใช้วิธีนี้เพื่อที่จะกำราบมัน

ตราประทับและจิตวิญญาณของชายหนุ่มเข้าสู่ร่างของมังกรมาร เมื่อเขาลืมตาขึ้นก็พลันอยู่ในห้วงจิตวิญญาณอันมืดมิดของมันพร้อมกับดวงตาสิบแปดคู่ที่ตอนนี้กำลังจับจ้องมาที่ไป๋ฉีด้วยความอาฆาตแค้นยิ่ง

ชายหนุ่มเร่งพลังแห่งความว่างเปล่าสุดขีดทำให้แสงสีขาวชะโลมไปทั่วห้วงจิตวิญญาณของมัน สิ่งที่เขาเห็นคือหัวมังกรขนาดใหญ่ทั้งเก้าหัวที่บัดนี้อ่อนเเรงเต็มทีเพราะพลังส่วนใหญ่ของมันกำลังโดนไป๋ฉีดูดกลืนไปแล้วนั่นเอง

"สิบวินาทีสุดท้าย มาลองดูกันสักตั้ง"ไป๋ฉีถ่ายพลังใส่สัญลักษณ์มังกรสีขาวอย่างบ้าคลั่ง เมื่อพลังแห่งความว่างเปล่าของเขาแห้งเหือดลง มันก็ถูกเติมเต็มด้วยพลังที่ไป๋ฉีดูดกลืนเข้ามาและเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆซ้ำๆ

ซึ่งแน่นอนมังกรมารเก้าเศียรก็ไม่ยอมให้เขาควบคุมโดยง่าย แรงที่เหลือของมันก็ใช้พลังจิตในการต่อต้านพลังแห่งความว่างเปล่าเอาไว้ การปะทะกัน ณ ห้วงจิตวิญญาณของมังกรมารอึดใจสุดท้ายจึงเริ่มขึ้นมา

"ห้า สี่ สาม"เสี่ยวไป๋นับถอยหลัง นางหวังเป็นอย่างยิ่งว่าไป๋ฉีจะสามารถทำสำเร็จได้

ส่วนทางด้านของไป๋ฉีในเวลานี้รอยร้าวนั้นลุกลามไปทั่วร่างกายสายโลหิตหลั่งไหลออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง ทว่าดวงตายังเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่นจะเอาชนะให้จงได้

"ฉันจะไม่แพ้!"แม้จะไร้จิตวิญญาณปากของชายหนุ่มก็บ่นพึมพำออกมาเช่นนั้น ส่วนด้านในห้วงจิตวิญญาณของมังกรมารร่างจิตของไป๋ฉีก็เริ่มจะกลายเป็นละอองคล้ายจะไม่ค่อยเสถียรเสียเท่าไร

"สอง"

"หนึ่ง"

เสี่ยวไป๋นับอย่างเชื่องช้าในที่สุดเวลาสิบวินาทีสุดท้ายก็สิ้นสุดลงไป เขตแดนหน่วงเวลาสมบูรณ์ค่อยๆคลายออกพร้อมกับเขตแดนราตรีนิรันดร์

ไป๋ฉีที่ลอยอยู่บนอากาศเซไปเซมาราวกับไม่มีเรี้ยวแรงเหลืออีกต่อไป ส่วนภายในห้วงจิตวิญญาณของมังกรมารร่างจิตของไป๋ฉีก็เลือนลางเต็มที

'นี่ฉันมีพลังไม่พอจริงๆหรือ นี่ฉันกำลังจะตายใช่ไหม'ปากของเขาบ่นพึมพำออกมา สภาพแวดล้อมรอบกายมืดมิดลงทุกขณะ

แต่ทว่ายังไม่ทันที่มันจะกลายเป็นความมืดมิดไปเสียทั้งหมด จู่ๆก็มีแสงสีทองปรากฏออกมา ไป๋ฉีพยายามเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งมองไปยังทิศทางของแสงนั้นปรากฏว่า มันคือสัญลักษณ์ที่มีลักษณะคล้ายกับดวงตาสีทองวิจิตรงดงาม

"เจ้าหนูเก่งมากที่ทำได้ขนาดนี้ แต่เธอคงไม่อยากยอมแพ้ไปทั้งอย่างนี้หรอกใช่ไหม"เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากสัญลักษณ์นั้น

ดวงตาของไป๋ฉีที่แทบจะลืมไม่ขึ้นอยู่ดีๆก็พลันเบิกกว้าง "เสียงนี้มัน......พ่อหรือ!!"

ไป๋ฉีอุทาน ทว่าตราสัญลักษณ์นั้นก็ไม่ได้กล่าวตอบใดๆ แล้วมันก็พุ่งตรงไปยังหน้าผากของไป๋ฉีโดยไม่รอช้า

"วาบ!"

ตราสัญลักษณ์ดวงตาเมื่อเข้าสู่ร่างกายก็พลันผสานร่างที่แตกร้าวให้กลับมาดังเดิมในทันที ร่างจิตของไป๋ฉีที่อยู่ในห้วงจิตวิญญาณของมังกรมารเก้าเศียรก็เด่นชัดขึ้นอีกครั้งแต่จะมีข้อแตกต่างก็คือ ดวงตาของชายหนุ่มไม่ว่าจะเป็นร่างจริง หรือร่างจิตก็เปลี่ยนจากสีเทาไร้ชีวิตชีวากลายเป็นสีทองทอประกาย

"ใช่! ฉันจะแพ้ไม่ได้ และยังตายไม่ได้!"ไป๋ฉีตะโกนดังลั่น และอัดพลังแห่งความว่างเปล่าครั้งสุดท้ายเข้าไปในสัญลักษณ์

นี่คือพลังเฮือกสุดท้ายที่เขาดูดกลืนมาจากมังกรมารเก้าเศียรก่อนที่เขตแดนจะหายไป ดังนั้นนี่จึงเป็นการปะทะกันครั้งสุดท้ายระหว่างตัวเขาและมังกรมารเก้าเศียรเช่นเดียวกัน

"โฮก!!"

"ย๊าก!!!"

ทั้งสองส่งเสียงคำรามลั่น หลังจากที่ปะทะกันอยู่นานดวงตาของไป๋ฉีก็เปล่งแสงออกมาทำให้เขามองเห็นจุดที่พลังจิตของมันเบาบาง

ไป๋ฉีจึงใช้โอกาสนี้อัดพลังเข้าไปยังจุดนั้น ผลปรากฏว่าพลังจิตของมันถูกทำลายไปในพริบตาพร้อมไปพลังแห่งความว่างเปล่าที่พุ่งไปชะโลมร่างจิตของมังกรมาร

"แห๊กๆ!!สำ.....เร็จ!"ไป๋ฉีเอ่ยปากอย่างเหนื่อยหอบเพียงสองคำก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงหล่นลงไปบนพื้นดิน ด้านข้างคือร่างขนาดยักษ์ของมังกรมารเก้าเศียรที่ตอนนี้ก็นอนอย่างสิ้นสภาพเช่นเดียวกันหากสังเกตุดีๆจะเห็นว่าทุกหัวของมันมีสัญลักษณ์รูปดวงตาประทับเอาไว้

"กลับมา"น้ำเสียงที่แหบพร่าดังขึ้นมาจากปากของไป๋ฉีอีกครั้ง ร่างขนาดยักษณ์กลายเป็นแสงสีดำแล้วพุ่งเข้าไปยังร่างกายของชายหนุ่มอย่างง่ายดาย หลังจากนั้นไป๋ฉีก็สลบไปพร้อมกับบนหลังมือที่ตอนนี้มีสัญลักษณ์ดวงไฟสีดำปรากฏอยู่ในช่องว่างที่สองของวงล้อสัตว์อัญเชิญ