ตอน 18 ดอกธนูปริศนา
"นั่นมันต้วนหุนเต๋อ "
"เหตุใดคนสกุลต้วนจึงไปอยู่ฝั่งของแคว้นเซี่ยล่ะ"
"หลีผิงเยว่เ้าอย่าแปลกใจไปเลยสกุลต้วนมิได้อยู่ข้างแคว้นสือเ้าของพ่อเ้าอีกต่อไปแล้ว"
" จงจำเอาไว้ว่าสกุลต้วนหักหลังแคว้นสือเ้าของพวกเ้า"
" ไม่คิดเลยว่าต้วนหุนเต๋อของข้าสหายที่แสนดีของข้า บัดนี้จะได้พบกันในสนามรบ เป็ศัตรู"
ต้วนหุนเต๋อะโออกมาจากหน้ากองทัพ
"หลีผิงเยว่....ที่ข้าเข้าร่วมทัพในครั้งนี้....มิใช่เพราะการใด...เพราะข้าอยากที่จะ่ชิงตัวเ้าให้มาเป็ภรรยาของข้ายังไงล่ะ"
"ข้ามิอาจปล่อยวางได้ "
"จะให้เ้าเป็ของชายอื่น"
"ต้วนหุนเต๋อที่เ้ากล่าวมาดูเกินจริงไปเสียหน่อย"
"ข้าเคยบอกกับเ้าหลายครั้งแล้วว่าข้ากับเ้าเป็สหายกันเท่านั้น อีกทั้งสิ่งที่เ้าบอกว่าจะแต่ง"
"ข้าไม่เคยรับปากเ้าสักครั้ง"
" หากเ้าหลงผิด หรือมีผู้ใดชักจูงอยู่เื้ัก็จงหยุดเถิด ข้าหลีผิงเยว่ ผู้นี้มองเ้าเป็สหายมาโดยตลอด"
"มิเคยคิดร้ายกับเ้า และสิ่งที่ข้ากำลังเตือนสติกำลังบอกเ้าในตอนนี้ ก็เป็ผลดีต่อเ้าทั้งนั้น"
"หากเ้าไม่ยอมถอยจะเป็เ้าเองนั่นแหละที่เจ็บตัว"
เฉียนจิ๋นเซี่ย เห็นหลีผิงเยว่พูดคุยกับต้วนหุนเต๋อนานเกินไปก็เกิดอาการหึงหวง พูดขึ้นมาเสียงดังน่าเกรงขามว่า
"พวกเ้าจะคุยกันอีกนานหรือไม่ ที่นี่เป็สนามรบไม่ใช่สนามเจรจา ทหารอย่ารอช้าจัดกระบวนทัพบุกศัตรูให้ราบ"
"ทหารส่งเสียงร้องเพลงปลุกขวัญกำลังใจทหารเป็อย่างดี"
เมื่อสิ้นเสียงพูดศัตรูก็พุ่งเข้ามาหากองทัพ
ทหารสองฝั่งเข้าฆ่าฟันกันอย่างมิรามือกระทั่งท่านแม่ทัพเล็กเข้ามารายงานเฉียนจิ๋นเซี่ย
"เอายังไงดี กองทัพของเรา ทหารอันน้อยนิดจะล้มหายตายจากไปหมด"
"ตอนนี้เรากำลังเสียเปรียบ "
"ดูสถานการณ์อีกหน่อยเถอะ อีกสักหน่อยหากสู้ไม่ไหวจริงๆ ข้าจะเร่งสั่งถอนทัพซะ"
"ตอนนี้เ้าไปสั่งให้ทหารแนวหลังเตรียมเข้ารบ"
" น้อมรับคำบัญชาของท่านชาย "
ถึงเวลาที่เฉียนจิ๋นเซี่ยควบม้าพุ่งเข้าหาต้วนหุนเต๋อปะทะกันอยู่ท่ามกลางสนามรบ
และแล้ววินาทีนั้นเองหลีผิงเยว่ เห็นว่าด้านหลังของเฉียนจิ๋นเซี่ยมีพลทหารหลายนายเล็งหอกและดาบ ใส่เขา
ผิงเยว่มิอาจทนดูได้ เร่งควบม้าเข้าไปปกป้องเหตุการณ์นั้นเองยิ่งทำให้ไฟแค้นในใจของต้วนหุนเต๋อถูกปลุกให้ลุกโชนขึ้นมา
"นี่เ้า...เ้า!!!ถึงขั้นเอากายมากำบังภัยให้เขาเลยหรือ"
" สิ่งที่เ้าทำกับเขาในตอนนี้ เหมือนครั้งที่เ้าเคยปกป้องข้าในคราวยังเด็ก"
"เ้ายังจำได้หรือไม่"
"ข้าจำได้ข้าไม่เคยลืม มันเป็เื่ราวดีๆสำหรับเราในอดีต "
"นั่นเป็เพียงอดีต"
"ไม่ใช่เพียงท่าน ต่อให้เป็ผู้อื่นข้าก็จะดีช่วย"
" ต่อให้ตรงหน้านี้มิใช่เฉียนจิ๋นเซี่ยเป็ตาเฒ่าขอทานผู้หนึ่ง"
"ข้าก็จะเอาร่างของข้ากำบังต่อสู้เพื่อปกป้องเขาให้ถึงที่สุด "
"สิ่งที่เ้ากำลังจะพูดหมายถึง....ข้าไม่เคยมีความหมายไม่เคยสำคัญอะไรกับเ้าเลยหรือ"
" เอาเถอะเแล้วแต่เ้าจะคิด"
"ข้าไม่อยากอธิบายกับเ้าให้มากความเกรงว่าข้าพูดอะไรไปก็ไม่เข้าหูเ้าสักอย่าง"
เฉียนจิ๋นเซี่ยต่อสู้กับต้วนหุนเต๋ออย่างดุเดือดและแล้วดูเหมือนว่ากองทัพของแคว้นเฉียนเหลียงกำลังที่จะพ่ายแพ้ลงไปแล้ว
เฉียนจิ๋นเซี่ย กวาดสายตาดูโดยรอบ ทหารของตนตายราบเป็หน้ากลองรู้สึกใมากรีบสั่งถอยทัพ พร้อมกับพูดว่า
"เอาล่ะ ต้วนหุนเต๋อ...ถือว่าข้ายังไม่ยอมแพ้"
"วันนี้ข้า ถอนทับไป ก็เพื่อที่จะไปตั้งหลักยังไม่ยอมเลิกรา ...เ้าอย่าเพิ่งนิ่งนอนใจ"
"ข้าหวังว่าเ้าจะนำคำพูดของข้าในวันนี้ไปบอกอ๋องเทียนเหยียนซะ!!! ว่าข้าไม่ปล่อยให้พวกเขาหยามเกียรติของข้าแน่"
"ข้าจะต้องกลับมา"
"ฮ่าๆๆ เฉียนจิ๋นเซี่ย..ยอมรับเสียเถิดว่าเ้ามิอาจสู้กองกำลังแคว้นเซี่ย กองทัพของเ้าอ่อนหัดเกินไป..."
"ข้า...ต้วนหุนเต๋อ ในวันนี้มีอำนาจอยู่ในมือได้สิทธิ์ในการควบคุมทหารทั้งหมด"
"จะเอาชีวิตเ้าในวันนี้ก็ย่อมได้แต่หากทำอย่างนั้นจะดูขี้ขลาด...ไม่สะใจของข้า"
" ข้าอยากเป็คนปักดาบลงกลางหัวใจเ้าด้วยตัวของข้าเอง"
"ต้วนหุนเต๋อเ้าดูจะเคียดแค้นข้าเกินไปหน่อย"
"ระหว่างข้ากับเ้ามิได้มีเื่บาดหมางอันใดกันถึงขั้นต้องเอาชีวิต"
"เ้าดูแลตัวเองให้ดี...อย่าให้ผู้อื่นครอบงำเอาได้"
"ฮ่าๆๆ เ้าอย่าทำมาเป็ดีกับข้าหน่อยเลย"
"เ้าเป็มารหัวใจของข้า แย่งนางไป"
"ระหว่างเ้ากับข้าญาตดีกันมิได้"
" ข้าพบกับนางก่อนเ้านางคู่ควรที่จะเป็ของข้า"
"นี่เ้าพบหน้าหน้านางเพียงแค่ไม่กี่ครั้งก็จะแย่งนางไปจากข้า"
" ฮ่าๆๆ เ้าเด็กน้อยไม่รู้ความเป็เ้าต่างหากที่มาทีหลังข้า ข้าพบกับนางั้แ่วันที่นางเป็ทารก"
" หากเ้าบอกว่าเ้ามาก่อนข้าเช่นนั้นเ้าก็คงไปรอพบนางั้แ่นางอยู่ในครรภ์ของมารดาแล้วล่ะ"
เฉียนจิ๋นเซี่ยพูดเย้ยยั้นก่อนที่จะหันหัวม้ากลับและแล้วในวินาทีนั้นเองกองทัพของแคว้นเฉียนเหลียงก็ถอยทัพไปแต่ก็มีลูกธนูปริศนา....พุ่งตรงเข้ามา
ดอกธนูปริศนาพุ่งเสียบลงกลางหลังของ หลีผิงเยว่นางตกลงจากอานม้า หมาป่าดำทั้ง 3 ตัว
ฉลาดเห็นร่างของนางร่วงลงจากม้าก็รีบเอาตัวเองไปรองรับร่างของนางไว้ไม่ให้กระแทกพื้นเฉียนจิ๋นเซี่ยเห็นเช่นนั้นหัวใจตกฮวบหล่นลงพื้น รีบดึงม้าดำทมิฬให้หยุดวิ่ง
ะโลงจากอานม้าด้วยความเร็ว โผกอดร่างของหลีผิงเยว่
ความจริงแล้วดอกธนูปริศนานั้นเป็เสนาบดีเฒ่าสวี่เสวียนจื่อสั่งให้มือสังหาร ยิงดอกธนูปลิดชีพนาง
เมื่อเสนาบดีเฒ่าสวี่เสวียนจื่อ...เห็นกับตาก็หัวเราะออกมา
"กำจัดนางแล้วแคว้นเฉียนเหลียงกับแคว้นสือเ้าก็มิอาจรวมเป็หนึ่งแผ่นดินได้อีก...ฮ่าๆๆ"
เสนาบดีเฒ่าสวี่เสวียนจื่อมองดูด้วยความสะใจ
"จิ๋นเซี่ยคอยดูซิว่าเ้าจะทนได้ถึงเมื่อไหร่เด็กน้อยอย่างเ้า ตามข้าไม่ทันหรอก"
ต้วนหุนเต๋อเห็นกับตาก็มิอาจทนได้ กรีดร้องเสียงดังออกมา
"ไม่!! ไม่นะ!!!! "
ควบม้าเร็วตรงเข้ามาหาเฉียนจิ๋นเซี่ยที่โอบกอดร่างของนางไว้
ต้วนหุนเต๋อโดดลงจากอานม้ากระชากเฉียนจิ๋นเซี่ยด้วยความรุนแรงซัดหมัดเข้าที่หน้าเฉียนจิ๋นเซี่ยหนึ่งครั้ง
"เ้ามันโง่เง่า ดูแลนางได้ไม่ดีพอยังพานางมาเสี่ยงอันตรายที่สนามรบแห่งนี้อีก"
ต้วนหุนเต๋อเห็นชัดว่าดอกธนูดอกนั้นมีสัญลักษณ์ของเสนาบดีเฒ่าอยู่...
"นี่มันดอกธนูของเสนาบดีเฒ่าสวี่เสวียนจื่อนี่... เหตุใดเสนาบดีเฒ่าสวี่เสวียนจื่อ...้าที่จะเอาชีวิตนางกันนะ"
เมื่อต้วนหุนเต๋อลงมือกับเฉียนจิ๋นเซี่ยแล้วเขาก็ตั้งใจที่จะอุ้มร่างของหลีผิงเยว่ไป แต่ไม่ทันได้เข้าใกล้ร่างของนาง หมาป่าดำที่แสนจะดุร้ายก็แยกเขี้ยวขู่คำรามกึกก้องจนเขารู้สึกหวาดกลัวหงายหลังตึง ล้มลงที่พื้น
เฉียนจิ๋นเซี่ยพูดขึ้นว่า
"อย่าทำให้ความพยายามของนางต้องเสียเปล่าเลย"
"หากเ้ากลับใจได้ เ้าก็รีบทำเสียเถิดอย่าห่วงเลย ข้าจะดูแลนางเอง "
เฉียนจิ๋นเซี่ยมองดูต้วนหุนเต๋อด้วยสายตาที่สังเวช หลังจากนั้นก็เข้าไปอุ้มร่างของหลีผิงเยว่ขึ้นม้ากลับไปรักษาตัวที่จวน ปล่อยให้หมาดำโอบล้อมต้วนหุนเต๋อเอาไว้ต้วนหุนเต๋อทำได้เพียงแค่มองเฉียนจิ๋นเซี่ยอุ้มร่างของนางจากไป
เขากำมือแน่นเอากำปั้นทุบดินอยู่อย่างนั้นหลายครั้ง
การพ่ายแพ้ถอยทัพในาครั้งนี้ทำให้เฉียนจิ๋นเซี่ยเกิดความกลัดกลุ้มเป็อย่างมากจนมิหลับมินอน
เอาแต่วางแผนกลศึก
"จะนำทัพทำศึกต่อไปย่อมกระทำการกระทันหันเร่งรีบอย่างเดิมไม่ได้"
"หากเช่นนั้นข้าจะเสียกำลังพลเสียเปล่าแน่"
"ครั้งนี้ได้ทำการวางแผนอยู่เป็อย่างดี "
.....ทั้งสองแคว้นสู้รบกันอยู่อย่างนั้น หลายปี....ไม่รู้แพ้ไม่รู้ชนะเฉียนจิ๋นเซี่ยเองก็มุ่งมั่นตั้งใจทุ่มเทให้กับการทำาอย่างเดียวกระทั่งลืมใส่ใจเื่งานแต่งงานของตน
1K
![DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614183901_85916115.webp)
