“หยุดก่อน พวกแกมาทำอะไรกัน” ชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านสวนหลังใหญ่ถามเสียงดัง
“พี่ชาย พวกผมมาตามหาญาติน่ะครับ เขาชื่อหวังป๋อ ที่บ้านเขาเกิดเื่นิดหน่อย รบกวนพี่ชายเข้าไปบอกเขาให้ออกมาพบพวกเราทีได้ไหมครับ” ไฉ่เจี๋ยรีบพูดขึ้น “อ้อ...พี่ชาย วันนี้ญาติของผมใส่เสื้อสีฟ้ากางเกงสีดำนะครับ”
เมื่อเห็นว่าไฉ่เจี๋ยบอกรายละเอียดชัดเจน และคนที่ตามมาอีกสามคนก็เป็เพียงชาวบ้านหน้าตาซื่อๆ เท่านั้น ชายฉกรรจ์คนหนึ่งจึงเดินเข้าไปในบ่อนเพื่อตามหาคนตามข้อมูลที่ได้รับ
ไม่นานหวังป๋อก็เดินออกจากบ่อนมาด้วยท่าทางหงุดหงิด วันนี้เขาคิดว่าเขาไม่มีโชคเอาเสียเลย เงินที่มีในมือก็หมดไปแล้ว จะขอกู้เงินจากบ่อนเพิ่มก็ไม่ได้ เพราะของเก่าเขายังไม่ได้ใช้คืน พอผู้คุมบ่อนเดินเข้าไปตามเขาว่ามีคนมาหาเขาที่หน้าบ่อน เขาก็เดินออกมาอย่างหัวเสียและไม่คิดว่าคนที่มาหาเขานั้นจะเป็แม่และเมียของเขาเอง
“แม่!!!” หวังป๋อถามด้วยความใเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าบ่อน “แม่มาที่นี่ได้ยังไง”
“พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง พี่มาเล่นพนันจริงๆ หรือ? พี่ไม่ได้ไปทำธุรกิจอย่างที่พี่บอกฉันหรือ?” สะใภ้ใหญ่หวังถามอย่างไม่เชื่อ และเริ่มร้องไห้
“เ้าใหญ่ แกเล่นการพนันอยู่ที่นี่ตลอดเลยหรือ ไหนแกบอกฉันว่าแกจะออกไปหางานทำในเมือง แล้วแกมาทำอะไรอยู่ที่นี่” นางกัวหลิวซื่อถามด้วยความโกรธ ก่อนที่จะเดินเข้าไปตบหน้าลูกชายหลายที
หวังป๋อยืนตะลึงอยู่กับที่อย่างไม่เชื่อ จากตอนแรกที่ใเมื่อเห็นแม่ยืนอยู่หน้าบ่อน แต่ตอนนี้ความโกรธเข้ามาแทนที่ เสียพนันไปหมดยังไม่พอ เขายังมาถูกแม่ตบต่อหน้าผู้คนมากมาย เขาทั้งโกรธทั้งอาย จึงระงับโทสะเอาไว้ไม่ไหว
“ผมจะทำอะไรมันก็เื่ของผม ผมเล่นการพนันแล้วยังไง มันเป็ความสุขของผม มันเป็เงินของผม” หวังป๋อะโตอบแม่ของเขา
“เงินของแกอย่างนั้นหรือ แกเอาเงินมาจากไหน แกให้เมียแกแอบขโมยอาหารออกมาขายเพื่อเอาเงินมาเล่นการพนันอย่างนั้นใช่ไหม” นางกัวหลิวซื่อะโกลับ
“ขโมยอาหารอะไรกัน ผมแค่ยืมออกมาทำทุนเท่านั้น พอผมมีเงิน ผมจะเอาไปคืนแม่เอง อย่าว่าแต่อาหารเลย เงินผมก็จะคืนให้ แม่อย่าทำเื่เล็กให้เป็เื่ใหญ่ไปหน่อยเลยน่า”
“เื่เล็กหรือ แกคิดว่าที่แกขโมยอาหารเป็เื่เล็กอย่างนั้นหรือ แล้วยังเื่ที่แกมาเล่นการพนันอย่างนี้อีก มันจะเป็เื่เล็กไปได้ยังไง แกบอกฉันมา แกขโมยของในบ้านออกขายมานานเท่าไหร่แล้ว”
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มวุ่นวาย ชายฉกรรจ์คุมบ่อนก็เดินเข้ามาบอกหวังป๋อให้พาครอบครัวกลับไป เขาไม่อยากให้มีเื่ลุกลามใหญ่โต และขู่ว่าหากหวังป๋อพาคนในครอบครัวกลับไปไม่ได้ ต่อไปเขาจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาเล่นพนันในบ่อนอีก
“แม่กลับบ้านไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะอธิบายให้แม่ฟังทีหลัง” หวังป๋อหันไปพูดกับภรรยาอย่างไม่พอใจ “เธอพาแม่กลับบ้านไปก่อนเถอะ แล้วก็เลิกร้องไห้สักที ฉันเบื่อเธอเต็มทนแล้ว เื่แค่นี้ทำไมยังปิดบังไว้ไม่ได้”
“พี่จะมาโทษฉันได้ยังไง พี่มาเล่นการพนันอยู่ที่นี่โดยไม่สนใจฉันกับลูกเลยสักนิด” สะใภ้ใหญ่หวังยังร้องไห้ไม่หยุด
“เธอพูดอะไร เธอไม่พอใจอย่างนั้นหรือ เธออยากจะหย่ากับฉันไหมล่ะ ฉันก็เบื่อเธอเต็มทนแล้วเหมือนกัน ดูรูปร่างหน้าตาเธอตอนนี้สิ ไปที่ไหนฉันก็มีแต่อายคนอื่นเขา ว่ายังไง จะทำตามที่ฉันบอก ยอมกลับบ้านไปดีๆ หรืออยากจะให้ฉันหย่ากับเธอ”
“พี่ขู่ฉันหรือ ถ้าที่บ้านฉันรู้ พวกเขาต้องไม่ยอมง่ายๆ แน่” สะใภ้ใหญ่โต้กลับเสียงดัง
“พี่ชายกับน้องชายของเธอน่ะหรือ พวกเขาก็อยู่ที่นี่ เธออยากจะพูดอะไรกับพวกเขาสักหน่อยไหมล่ะ”
“พวกเขาอยู่ที่นี่ พวกเขามาเล่นพนันที่นี่เหมือนกันหรือ” สะใภ้ใหญ่หวังใ
“อยู่กันครบทุกคน เธอก็รู้ว่าพี่ชายกับน้องชายของเธอเป็คนยังไง เธอกล้ากับพวกเขาไหมล่ะ ถ้าเธอไม่อยากให้เื่นี้กลายเป็เื่ใหญ่เธอก็รีบกลับไปรอที่บ้าน” หวังป๋อพูดเสียงเด็ดขาด
สะใภ้ใหญ่ยังอยู่ในอาการใที่รู้ว่าพี่ชายและน้องชายของตัวเองก็เล่นพนันอยู่ที่นี่ เธอนิ่งไปและไม่ได้ตอบกลับสามีของเธอ นางกัวหลิวซื่อก็ใกับคำพูดของลูกชาย จึงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้ขยับไปไหนเช่นเดียวกัน หวังอี้ฉือจึงเดินเข้าไปบอกให้แม่กับพี่สะใภ้ของเขากลับบ้านกันก่อน
หวังป๋อเห็นคนทั้งหมดเดินจากไปแล้ว ก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา เขาจะต้องเอาเื่นี้ไปบอกพี่ชายและน้องชายของภรรยาเขา หลังจากนั้นเขาก็จะขอเงินสักก้อนมาทำทุน เพราะหวังป๋อรู้ดีว่าครอบครัวของภรรยาเขากลัวหัวหน้าครอบครัวขนาดไหน สองคนนั้นต้องไม่กล้าปฏิเสธเขาแน่ หวังป๋อหันหลังเดินกลับเข้าบ่อนไปอย่างอารมณ์ดี
ข่าวในหมู่บ้านแพร่กระจายไปเร็วมาก คนบ้านหวังได้แต่เก็บตัวอยู่ในบ้าน และเพื่อนบ้านยังจับกลุ่มพูดคุยถึงสถานการณ์บ้านหวังอย่างสนุกสนาน พร้อมทั้งบอกว่าหวังอี้ฉือและครอบครัวช่างโชคดีที่แยกบ้านออกมาได้ก่อน
“พี่เจี๋ย วันนี้ต้องขอบคุณพี่มากนะครับ”
“ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก แต่พี่ถามหน่อยเถอะ วันนี้นายตั้งใจจะจัดการกับเื่นี้ยังไง เื่ที่พี่ใหญ่หวังเข้าบ่อนนายก็ไม่รู้เื่นี้เหมือนกันไม่ใช่หรือ” ไฉ่เจี๋ยถามอย่างสงสัย
“ผมไม่รู้เื่ที่พี่ใหญ่แอบไปเล่นพนันจริงๆ แต่ผมรู้ว่าพี่ใหญ่เอาของไปขายที่ไหนน่ะครับ ผมเคยตามเขาไป”
“ถ้าอย่างนั้น วันนี้ยังไงความลับของพี่ใหญ่หวังก็ต้องถูกเปิดเผยอยู่ดีจริงไหม” ไฉ่เจี๋ยพูดอย่างอารมณ์ดี
7K
![ผีเสื้อขยับปีก[20+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1785235954_68735036.webp)
