“เืในตัวผม…มันไม่ได้แค่ไหล…มันพูดกับผม”
ผมนั่งนิ่งอยู่ในห้องแคบ ๆแสงไฟสลัวจากโคมไฟดวงเดียวที่ติดอยู่บนเพดานหัวใจยังเต้นรัวไม่หยุด แต่เสียงในหัวกลับดังขึ้น…มากกว่าเดิม
❝...หิว...ต้องกิน...ต้องมีพลัง...❞
ผมหันหน้าไปหาแขนตัวเองเลือดดำข้นเริ่มซึมผ่านเสื้อแขนยาวแล้วผมก็ได้ยินมัน…เสียงกระซิบที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากผมเสียงนั้นไม่ใช่เสียงมนุษย์มันดังก้องในหัวเหมือนความทรงจำเก่าที่ถูกฝังไว้ลึก ๆ
“ไรซ์...เ้าเป็ ‘NegatonBlood’ รุ่นที่เจ็ด...เืต้องสาปที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลาย”
“พวกเราคือความมืด…คือความอดตายที่ติดเชื้อ…แต่ก็เป็พลังที่ไม่อาจต้านทานได้”
ผมสั่นไปทั้งตัว“ทำไมเลือดของผมถึงพูดได้?”เสียงกระซิบตอบกลับ
“เพราะเราไม่ใช่แค่เื…แต่คือสิ่งมีชีวิตที่ถูกจองจำไว้ในเส้นเืของเ้า”
ผมตัดสินใจพูดกับเืในตัวเอง
“ถ้าแกคือพลัง...ทำไมแม่ถึงกลัวและฆ่ายายของผม?”
เสียงเืตอบด้วยความเ็า
“ยายเ้าเป็ผู้หญิงที่แข็งแกร่ง…แต่ก็อ่อนแอเกินไปสำหรับพลังของเรา”
“แม่ของเ้า…เธอเลือก‘ความรัก’ แทน ‘พลัง’ เธอพยายามเก็บเ้าไว้ในกรอบมนุษย์…แต่พลังที่อยู่ในตัวเ้ามัน้ามากกว่านั้น”
ผมรู้สึกถึงบางสิ่งที่แผ่ขยายในตัวเองความเจ็บปวด ความโกรธและความสิ้นหวังผสมกันกลายเป็นพลังมืดที่พร้อมจะระเบิดเลือดดำในเส้นเลือดเริ่มจับตัวเป็นเงาเหมือนร่างกายผมถูกกลืนกินจากภายใน“อย่าเกลียดเรา…ไรซ์”“เพราะเรา…คือส่วนหนึ่งของเจ้า”
ผมปิดหน้าต่างลงมองออกไปยังโลกที่เริ่มเปลี่ยนแปลงและรู้ว่าความสงบสุข…ไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว“ถ้าแกคือความมืดที่อยู่ในตัวผม…”“ผมจะใช้มัน...ทวงคืนทุกอย่างที่สูญเสียไป”
เสียงเืตอบกลับพร้อมกับความหวังและคำสาปในน้ำเสียง
“ดี…เช่นนั้น…เราจะเริ่มต้น...จากความมืด”
![สตรีมเมอร์สาว กินพิชิตอวกาศ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1649131803_78313704.webp)
33K
