เสี่ยวเถานำจดหมายมาให้จิ่งอัน หญิงสาวหยิบจดหมายมาอ่านพร้อมด้วยรอยยิ้ม เสี่ยวเถาที่มองดูอยู่ได้แต่งงกับท่าทางของจิ่งอัน
"มีเื่อันใดหรือเ้าคะคุณหนู"
"มีคนทำไหน้ำส้มแตกน่ะ หิหิ"
"ใครกันเ้าคะ"
จิ่งอันโบกจดหมายไปมา เสี่ยวเถามองในมือจิ่งอันก่อนจะหัวเราะตามเบา ๆ
"เป็เพราะเื่ที่คุณหนูรองตกน้ำใช่หรือไม่"
"คนฉลาดเช่นเขาคงจะปิดอะไรเขามิได้อย่างแน่นอน"
"เช่นนั้น"
"ข้าคงจะต้องแสดงละครสักหน่อยเสียแล้ว แต่เื่นี้คงจะทำให้เราต้องออกจากเรือนไปสักพัก"
จิ่งอันกระซิบบางอย่างแก่เสี่ยวเถา หญิงสาวพยักหน้ารับแม้จะไม่เข้าใจการกระทำของคุณหนูตนแต่เสี่ยวเถาก็เต็มใจที่จะทำทุกอย่างตามที่คุณหนู้า
"นายท่านขอรับ คุณหนูใหญ่ไม่สบายขอรับ"
เสียงพ่อบ้านแจ้งแก่เสนาบดีจิ่งที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่ในห้องหนังสือ ชายมากอายุเงยหน้าขึ้นจากตำราก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
"นางเป็อย่างไรบ้าง"
"คุณหนูใหญ่ตัวร้อนมากขอรับร้องไห้และเพ้อหาแต่ฮูหยินที่จากไป"
"ข้าจะไปดูนางเสียหน่อย"
ชายมากอายุรีบเดินไปยังเรือนบุตรีคนโตของตนในทันที
"คุณหนู ๆ ท่านหมอมาแล้ว คุณหนูอย่าเพิ่งเป็อะไรไปนะเ้าคะ"
เสี่ยวเถาเอ่ยอย่างกระวนกระวายใจ ท่านหมอเข้าตรวจดูหญิงสาวก่อนจะเดินออกมาด้านนอกที่ขณะนี้เสนาบดีจิ่งได้เดินมายืนรอฟังข่าวอยู่ในโถงเล็กของเรือนจิ่งอัน
"ท่านหมอบุตรีข้าเป็อย่างไรบ้าง"
"คุณหนูจับไข้ ข้าได้เขียนใบสั่งยาให้แล้ว คิดว่าต้มสักสองสามหม้อก็คงจะหาย"
"ขอบคุณท่านหมอมาก พ่อบ้านไปส่งท่านหมอ"
พ่อบ้านจวนจิ่งเดินไปส่งท่านหมอขึ้นรถ ชายมากอายุเดินเข้าไปดูบุตรสาวที่นอนเพ้ออยู่บนเตียง โดยมีหญิงรับใช้คนสนิทเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อยู่ด้านข้าง
"เกิดอะไรขึ้นกับคุณหนูเ้า"
"เรียนนายท่าน เมื่อคืนจู่ ๆ คุณหนูก็กรีดร้องกลางดึก บอกว่าฮูหยินมาหาเ้าค่ะ"
"แล้วทำไมนางถึงล้มป่วยลงได้"
"เื่นั้นบ่าวก็มิทราบเ้าค่ะ"
"ท่านพ่อ"
มือน้อยที่ร้อนรุ่มด้วยพิษไข้ของจิ่งอันแตะอยู่บนมือของเสนาบดีจิ่งที่นั่งอยู่ข้างเตียงของนาง
"ท่านพ่อลูกอยากขออนุญาตไปถือศีลที่วัดไร้ทุกข์สัก 5 วันได้หรือไม่เ้าค่ะ ลูกฝันถึงท่านแม่ ลูกอยากถือศีลเพื่อท่านแม่ อีกไม่นานลูกจะออกเรือนแล้วคงมิมีโอกาสได้ไปลูกจึงอยากถือโอกาสนี้ไปถือศีลที่วัดไร้ทุกข์"
"เ้ายังไม่หายป่วยและตอนนี้ก็ใกล้ถึงวันแต่งงานของน้องรองของเ้าแล้วด้วย"
"ลูกจะกลับมาให้ทันงานแต่งงานน้องรองอย่างแน่นอนเ้าค่ะ"
"ได้ เช่นนั้นเ้าเองก็ดูแลตัวเองให้ดี"
"ขอบคุณเ้าค่ะท่านพ่อ ทำให้ท่านพ่อต้องเป็ห่วงแล้ว"
ชายมากอายุลูบศีรษะบุตรสาวเบา ๆ ก่อนจะออกจากเรือนบุตรคนโตของนางไป 'ฮูหยิน อันอันรู้ความขึ้นมากกว่าก่อนนัก เสียดายที่เ้ามิได้อยู่ดูนางเติบโตจนออกเรือน' เมื่อเสนาบดีจิ่งผู้เป็บิดาจากไป หญิงสาวจึงบอกให้เสี่ยวเถาเตรียมตัวเก็บของเพื่อไปถือศีลยังวัดไร้ทุกข์ อนุเฟิงและอนุเป้าต่างส่งของมาเยี่ยมไข้หญิงสาวเพราะไม่สะดวกมาเนื่องจากทั้งสองกำลังเตรียมของสำหรับเพิ่มลงไปในสินเดิมให้ทั้งจิ่งอันและจิ่งรั่ว อนุเซิ่งเองก็มิได้สนใจที่จะมาเยี่ยมจิ่งอันแม้สักนิดเนื่องจากนางเองก็กำลังเตรียมสินเดิมไว้ให้บุตรสาวของนางเช่นกัน แต่ก็ส่งของมาเยี่ยมไข้อย่างเสียไม่ได้เพื่อมิให้ถูกตำหนิจากเสนาบดีจิ่งนางจึงจำเป็ต้องส่งของมาเยี่ยมไข้หญิงสาว
แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดสองเข้ามาในเรือนน้อยของจิ่งอัน หญิงสาวในอาภรณ์สีขาวขลิปม่วงที่เดินออกมาจากเรือนดูสวยสง่างามยิ่งนัก
"เสี่ยวเถา ของที่ให้จัดเตรียมเรียบร้อยแล้วหรือยัง"
"เรียบร้อยแล้วเ้าค่ะคุณหนู"
"เช่นนั้นเราไปคำนับท่านพ่อกันก่อนออกเดินทางกันเถอะ"
"เ้าค่ะ"
จิ่งอันและเสี่ยวเถาเดินไปยังเรือนหน้าเพื่อคำนับบิดาก่อนออกเดินทางไปยังวัดไร้ทุกข์ที่เป็วัดประจำของจวนตระกูลจิ่ง
"อันอัน เ้าจะออกเดินทางวันนี้แล้วหรือ อาการป่วยของเ้ายังมิสู้ดีมิใช่หรือ"
ชายมากอายุเอ่ยถามเมื่อบุตรสาวมาคำนับตนพร้อมทั้งแจ้งเื่ที่นางจะเดินทางไปยังวัดไร้ทุกข์ในเช้าวันนี้
"อาการของลูกดีขึ้นมากแล้วเ้าค่ะท่านพ่อ หากลูกไปช้ากว่านี้เกรงว่าจะกลับมาไม่ทันงานมงคลของน้องรอง"
"เช่นนั้นเ้าก็รักษาตัวเองด้วย"
"เ้าค่ะท่านพ่อ"
หญิงสาวคำนับบิดาก่อนจะเดินมาหน้าประตูจวนเพื่อขึ้นรถม้า บ่าวไพร่ที่ติดตามไปต่างพร้อมออกเดินทาง จิ่งอันสำรวจทุกอย่างด้วยสายตาก่อนจะพยักหน้าให้เสี่ยวเถาเบา ๆ
4K
