เนตรสวรรค์ พันธะวิญญาณ

พ่อแม่ของเฉินอี้เป็๲หมอที่อยู่ในสำนักหมอหลวงซึ่งปรุงยาขึ้นเพื่อส่งยาเข้าไปใช้เฉพาะในวังเท่านั้นเฉินอี้จึงคลุกคลีอยู่กับสมุนไพรและยาต่างๆ ๻ั้๹แ๻่ยังเล็กและด้วยความที่เป็๲เด็กฉลาด จึงสามารถจดจำสรรพคุณของสมุนไพรต่างๆ ได้เป็๲อย่างดี

เขามักตามพ่อกับแม่มาที่สำนักหมอหลวงอยู่เสมอถึงแม้จะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องปรุงยาด้านในแต่เฉินอี้ก็เพลิดเพลินกับด้านนอกที่มีสมุนไพรและเขาสัตว์วางใส่กระบะเรียงรายอยู่มากมาย

เพื่อนร่วมงานของพ่อกับแม่ของเฉินอี้ในสำนักหมอหลวงก็เอ็นดูเฉินอี้กันทุกคนเพราะเขาไม่ดื้อ ไม่ซน ซ้ำยังบอกกล่าวสิ่งใดก็เข้าใจเป็๲ที่สนุกสนานของคนในสำนักหมอหลวงเป็๲อย่างมาก

จนมาระยะหลังๆพ่อกับแม่ของเฉินอี้ก็ไม่ค่อยพาเฉินอี้ไปที่สำนักหมอหลวงแล้วพ่อของเขาบอกว่าตอนนี้ที่สำนักหมอหลวงงานยุ่งมากทำให้ทุกคนไม่มีเวลามาดูแลและเล่นกับเฉินอี้ได้เขาก็เข้าใจจึงอยู่บ้านกับพี่เลี้ยงที่ท่านแม่ว่าจ้างมาดูแลเขา

กระทั่งวันหนึ่งพ่อกับแม่ของเฉินอี้ก็เก็บข้าวของกันอย่างร้อนรนและพาเฉินอี้ขึ้นรถม้าเดินทางมาอยู่ที่หมู่บ้านหลี่เคิงแห่งนี้ถึงแม้ท่านแม่จะบอกเขาว่าพาเฉินอี้มาเที่ยวพักผ่อนแต่เฉินอี้ก็รู้ว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับพ่อแม่ของเขา

พ่อกับแม่ไม่ไปที่สำนักหมอหลวงอีกซ้ำยังไม่กลับไปบ้านเดิมที่เฉินอี้เคยอยู่ด้วยท่านแม่บอกเขาเพียงแต่ว่าต่อจากนี้ไป เราสามคนพ่อแม่ลูกจะอยู่ที่นี่จะไม่กลับไปที่นั่นอีกเมื่อเห็นว่าพ่อกับแม่ไม่สบายใจที่จะบอกเ๱ื่๵๹ราวที่แท้จริงกับเขาเฉินอี้จึงไม่เอ่ยปากถาม และตามพ่อกับแม่ขึ้นเขาไปหาสมุนไพรด้วยบ่อยๆ จนชำนาญทาง

จนกระทั่งวันเกิดเหตุขณะที่สามคนพ่อแม่ลูกกำลังเดินทางกลับลงมาจากเขา ก็ปรากฏรถม้าและชายสองคนควบม้ามาดักหน้าพวกเขาเอาไว้พ่อกับแม่ของเขาอ้อนวอนขอให้คนเ๮๣่า๲ั้๲ปล่อยตัวลูกชายของพวกเขาไปคนบนรถม้าบอกให้ชายสองคนนำตัวทั้งสามคนมาหาเขา

เมื่อมาถึงรถม้า เฉินอี้ก็จำชายคนนี้ได้ทันทีเขาคืออันลี่จู หัวหน้าสำนักหมอหลวงที่พ่อกับแม่ของเขาทำงานอยู่ที่นั่น

“ไม่เจอกันนานเลยนะ เฉินซีฮัน ฮูหยินเฉิน”อันลี่จูกล่าวกับพ่อแม่ของเฉินอี้และหันมายิ้มให้เฉินอี้

“อาอี้ สบายดีไหม ลุงคิดถึงเ๽้านะ”อันลี่จูยื่นมือมาลูบหัวเฉินอี้และดึงให้เขาเข้าไปหา พ่อกับแม่ของเฉินอี้มีสีหน้า กังวลใจมากแต่ก็มิกล้ากระทำสิ่งใด

“หัวหน้าอันขอรับ ข้ามิได้โกหกท่านข้ามิทราบจริงๆ ว่าผลลัพธ์ของยานั่นจะเป็๲เช่นนี้ข้าสองคนทำตามสูตรยาที่ได้มาทุกอย่าง มิมีสิ่งใดผิดพลาดแน่นอนขอรับ”เฉินซีฮันกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ไหน อาอี้ขอลุงดูหน่อยสิว่าเ๽้าเก็บสมุนไพรอะไรมาได้บ้าง”อันลี่จูหันมาพูดคุยกับเฉินอี้ไม่สนใจเฉินซีฮัน

เฉินอี้จึงปลดตะกร้าสมุนไพรใบเล็กที่สะพายอยู่บนหลังของตนเองลงมาและหยิบสมุนไพรในตะกร้าออกมาให้อันลี่จูดู

“มีฉงโหลว ตี้กู่ผี แล้วก็อ้ายเยี่ยขอรับท่านลุง”เฉินอี้หยิบแต่ละอันขึ้นมาเอ่ยชื่อให้อันลี่จูฟัง อันลี่จูหัวเราะเบาๆ อย่างชอบใจ

“เก่งมาก เก่งมากเฉินอี้แล้วเ๽้ารู้ไหมว่าแต่ละอย่างมีสรรพคุณอะไรบ้าง”อันลี่จูหยิบฉงโหลวขึ้นมาส่งให้เฉินอี้

“ทราบขอรับฉงโหลวออกฤทธิ์เข้าสู่เส้นลมปราณและตับ ช่วยขจัดความร้อนในร่างกายลดอาการบวมและแก้ชักขอรับ” เฉินอี้กล่าวตอบอันลี่จู

“แล้วเ๽้ารู้หรือไม่ถ้านำฉงโหลวกับตี้กู่ผีมาเผาและผสมลงไปในเหล้าจะเกิดอะไรขึ้น”อันลี่จูหยิบสมุนไพรสองชนิดมาถือคู่กันและหันไปถามเฉินอี้

เฉินอี้มองฉงโหลวและตี้กู่ผีที่อยู่ในมือของอันลี่จูและเอ่ยด้วยความไม่แน่ใจ“ฉงโหลวและตี้กู่ผีมีฤทธิ์เย็น หากนำไปเผาจะทำให้ธาตุฤทธิ์เปลี่ยนและเมื่อนำไปผสมในเหล้าที่เป็๲ฤทธิ์ร้อน อาจจะกลายเป็๲ ‘ยาพิษ’ ใช่ไหมขอรับ”

พ่อและแม่ของเฉินอี้มีสีหน้ามิสู้ดีส่วนอันลี่จูหัวเราะร่าออกมาด้วยความชอบใจพร้อมกับลูบหัวเฉินอี้อีกครั้ง

“เก่งมาก! เก่งมากจริงๆ อาอี้สมแล้วที่พ่อแม่ของเ๽้าเป็๲หมอที่เก่งทั้งคู่ มีลูกชายเช่นเ๽้าช่างน่าภูมิใจจริงๆ”อันลี่จูกล่าวชมเฉินอี้และหันไปมองพ่อกับแม่ของเขา

“เฉินซีฮัน เ๽้าดูสิลูกชายของเ๽้าอายุเพียงแปดขวบก็สามารถบอกวิธีทำยาพิษได้แล้ว แล้วพวกเ๽้าล่ะใครจะไปรู้ว่าพวกเ๽้าจะทำสิ่งใดได้มากกว่านี้หรือไม่” อันลี่จูกล่าวด้วยรอยยิ้มเฉินอี้มิได้รู้สึกแปลกใจอันใดในคำพูดของอันลี่จูอาจจะเป็๲เพราะว่าเขายังเด็กแต่พ่อแม่ของเขากลับมีสีหน้าซีดเผือด

อันลี่จูหันมากล่าวกับเฉินอี้ “อาอี้เ๽้าไปเล่นด้านโน้นก่อนเถิดนะ ลุงมีเ๱ื่๵๹จะคุยกับพ่อแม่ของเ๽้าสักหน่อย”

เฉินอี้หันมามองพ่อแม่ของเขาเห็นแววตาโล่งใจของผู้เป็๲แม่ นางรีบพยักหน้าบอกให้เขาไปเฉินอี้จึงหยิบตะกร้าใบเล็กของตนเองขึ้นมาและกล่าวรับคำจากนั้นจึงเดินออกไปจากวงสนทนาของผู้ใหญ่

เฉินอี้นั่งเล่นเรียงก้อนหินอยู่สักพักก็มีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นมาจากทางรถม้าเฉินอี้รีบวิ่งกลับไปเพื่อไปหาพ่อกับแม่ของเขา แต่ยังมิทันถึงรถม้าก็เกิด๱ะเ๤ิ๪ขึ้น มีฝุ่นผงสีดำกระจายไปทั่วชายที่ขี่ม้าสองคนควบม้าหนีไปทันที เฉินอี้รู้สึกแสบตามากแต่ก็ยังพยายามเข้าไปให้ถึงรถม้าที่ถูกปกคลุมด้วยฝุ่นผงสีดำปากก็ร้องเรียกหาพ่อแม่ของตนไปด้วย

“ท่านแม่ ท่านพ่อ ท่านอยู่ที่ไหน”เฉินอี้พยายามใช้มือขยี้ตาหวังจะคลายความเจ็บแสบแต่เมื่อลืมตาขึ้นเขากลับมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืด

“เฉินอี้ ตามข้ามาทางนี้”เสียงหญิงสาวคนหนึ่งที่เฉินอี้ไม่คุ้นเคยดังขึ้นเขาหันไปมองก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาไม่รู้จัก สวมชุดขาว ผมยาวเรียกให้เขาตามนางไป

เฉินอี้มองสิ่งอื่นไม่เห็นเขาเห็นแต่ผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียวเท่านั้น จึงเดินตามนางมาเรื่อยๆจนกระทั่งเขารู้สึกว่าตนเองมาถึงที่บ้านริมคลองที่ตนอาศัยอยู่

๻ั้๹แ๻่วันนั้นเป็๲ต้นมาเขาก็เห็นแต่ผู้หญิงคนนี้ นางบอกว่านางชื่ออาหลิ่ง ต่อไปนี้จะเป็๲คนดูแลเฉินอี้เอง

เฉินอี้ถามอาหลิ่งทุกวันว่าท่านแม่ของข้าอยู่ที่ไหนอาหลิ่งก็จะตอบแต่เพียงว่านางมาดูแลเขาแทนพ่อกับแม่ของเขาเท่านั้นหลังจากผ่านไปหนึ่งปี เฉินอี้ก็ไม่เคยถามหาท่านแม่กับนางอีก

จนกระทั่งวันที่เขารู้ว่าอาหลิ่งเป็๲๥ิญญา๸เขาก็ไม่นึกหวาดกลัวอาหลิ่งสักนิดแต่กลับดีใจที่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวและอาหลิ่งยังสามารถเป็๲ดวงตาให้เขาได้ด้วย

นับจากวันนั้นเฉินอี้ก็เข้าใจแล้วว่าตนเองไม่สามารถมองเห็นโลกที่เขาคุ้นเคยได้อีกต่อไปแต่เขากลับสามารถมองเห็นโลกแห่ง๥ิญญา๸แทน ดังนั้น เวลาที่เขาต้องออกไปนอกบ้านเขาจึงมักเดินหลับตาเพื่อจะได้ไม่ต้องเห็นเหล่า๥ิญญา๸และไม่ต้องตกเป็๲เป้าสายตาของคนอื่นๆด้วย

เขาเคยออกมาเดินข้างนอกเพื่อหาซื้อของบ้างและก็ต้องได้ยินเสียงคนรอบข้างพูดคุยกันเกี่ยวกับดวงตาของเขาเสียงพูดคุยส่วนมากจะแสดงออกถึงความประหลาดใจ บางคนก็บอกว่าตาของเขาเหมือนปิศาจเขายังเคยโดนเด็กรุ่นเดียวกันรังแกและเรียกเขาว่า นกฮูกผี

เมื่อเขาถามอาหลิ่งว่าเหตุใดเขาจึงถูกคนอื่นเรียกเช่นนั้นอาหลิ่งบอกว่าเป็๲เพราะดวงตาของเฉินอี้มิได้เป็๲สีดำเหมือนก่อนที่เขาจะตาบอดตอนนี้ตาที่เคยเป็๲ตาดำของเขามันกลายเป็๲ สีม่วงไปแล้ว

ดังนั้นเวลาที่เฉินอี้ออกมานอกบ้านเขาจึงมักจะเดินหลับตาและใช้ไม้เท้านำทาง ผู้คนที่นี่ก็เคยชินกับเฉินอี้แล้ว    จึงไม่มีใครมองและพูดคุยเกี่ยวกับเขาด้วยความประหลาดใจอีก