ความลับใต้เงาจันทร์

    บทเรียนนอกตารางสอน

            บานประตูไม้โอ๊คสลักป้ายชื่อ ‘อัครินทร์’ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ กอหญ้า ก้าวเท้าเข้าไปในห้องพักอาจารย์ส่วนตัวด้วยใจระทึก
    ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีหม่นเทาและไม้สีเข้ม มีโมเดลตึกวางเรียงราย แสงจากดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าทอดอาบเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ทาบทับร่างสูงที่กำลังยืนปลดกระดุมข้อมือเชิ้ตอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

    “มาแล้วเหรอครับ... ปิดประตูให้ด้วยนะกอหญ้า”

    คำสั่งนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจทำให้เธอทำตามอย่างว่าง่าย เสียง ‘คลิก’ ของกลอนประตูทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ

    “อาอัก... เอ่อ อาจารย์คะ ที่เรียกมาคือเ๹ื่๪๫ช่วยงานวิจัยเหรอคะ?” กอหญ้ายืนกุมมืออยู่หน้าโต๊ะ พยายามรักษาท่าทางให้เรียบร้อยที่สุด

    อัครินทร์ไม่ตอบทันที เขาขยับกายเข้าหาเธอช้าๆ จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมแนว Wood & Amber ที่จางลงตามกาลเวลา
    แต่กลับดูเซ็กซี่ขึ้นลอยมาปะทะจมูก เขาโน้มตัวลงมาจนระดับสายตาเท่ากัน มือหนาข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ด้านหลังเธอ อีกข้างค่อยๆ เอื้อมไปหยิบ ‘ปอยผม’ ที่ตกลงมาปรกหน้าผากเธอไปทัดหูให้

    “เรียกอาเหมือนเดิมเถอะครับ... ตอนนี้ไม่มีนักศึกษาคนอื่นแล้ว” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดขมับจนเธอขนลุกชัน
    “แล้วที่เรียกมาน่ะ ไม่ใช่แค่เ๹ื่๪๫งานวิจัยหรอก”

    “คะ...?”

    “อาแค่อยากถามว่า... สี่ปีที่ผ่านมา ที่อาคอยดูแล ที่อาคอยไปรับไปส่ง หนูไม่รู้จริงๆ เหรอครับว่าอาทำไปเพราะอะไร?”

    ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาไล้ลงมาตามกรอบหน้าสวย ก่อนจะหยุดนิ่งที่ปลายคางมนแล้วเชยขึ้นให้สบตากับเขา ดวงตาคู่คมที่เคยนิ่งขรึม
    บัดนี้กลับฉายแววโหยหาและ ‘เป็๲เ๽้าของ’ อย่างชัดเจนจนกอหญ้าแทบจะละลายลงตรงนั้น

    “อาอัก... หนู...”

    “หนูโตแล้วนะกอหญ้า โตพอที่อาจะไม่ต้อง ‘แกล้ง’ เป็๲แค่เพื่อนอาหนูอีกต่อไป”

    เขารุกคืบจนแผ่นหลังเธอแนบไปกับขอบโต๊ะไม้ อัครินทร์ใช้มืออีกข้างเชยคางเธอขึ้นช้าๆ ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่น
    เป่ารดริมฝีปากอิ่ม กอหญ้าหลับตาลงด้วยความประหม่าปนหวั่นไหว ในหัวมีแต่คำถามว่า... คุณอาที่แสนดีคนเดิมหายไปไหน?

    “งานวิจัยที่อาจะให้หนูช่วย... คือการเรียนรู้ที่จะอยู่กับอาให้ชิน” เขาพึมพำชิดริมฝีปาก “เริ่มจากคืนนี้... ช่วยอยู่ช่วยอา ‘ตรวจแบบ’ จนดึกหน่อยได้ไหมครับ?”

    ๱ั๣๵ั๱แ๵่๭เบาเหมือนขนนกแตะลงที่มุมปาก ทำเอาคนตัวเล็กแทบยืนไม่อยู่ มือบางเผลอขยำชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น เป็๞สัญญาณที่บอกว่า... ลูกแกะตัวนี้คงหนีหมาป่าเ๯้าเล่ห์ไปไหนไม่รอดเสียแล้ว

    ตอนนี้อาอักเริ่มถอดหน้ากาก "คุณอาใจดี" ออกแล้วนะครับ กอหญ้าจะรับมือกับบทเรียนนอกเวลาครั้งนี้ยังไง ต้องติดตามในตอนต่อไป!