ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ในค่ำคืนที่ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังมีความสุข แต่มันกลับกลายเป็นเรื่องเศร้าสำหรับใครหลายคน โดยเฉพาะราชวงศ์ของสามอาณาจักรอันได้แก่ อาณาจักรแบล็กบาร์บิลอน อาณาจักรทาเทเนีย และอาณาจักรดีไวท์ เพราะตอนนี้เหล่านักฆ่าของสมาคมนักฆ่าอาณาจักรดีไวท์ ได้เคลื่อนตัวเขามายังพระราชวังอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะเกิดเสียงดังของปืนขึ้นเป็นนัดแรกหลังจากได้รับคำสั่งยืนยัน ปัง!!ปัง!!ปัง!!ปัง!!ปัง!!ปัง!!ปัง!! หลังจากนัดแรกผ่านไป อีกหลายนัดก็ตามมาในทันที ทั่วทั้งปราสาทของทั้งสามอาณาจักรในเมืองหลวงต่างก็โดนจู่โจมอย่างกะทันหัน เหล่าราชวงศ์ต่างก็วิ่งวุ่นไปทั่วทั้งปราสาททั้งหลัง องค์ชาย และกษัตริย์บางพระองค์ก็ต่างนำดาบของตัวเองออกมาป้องกัน แต่ดาบหรือจะสู้ปืน เหตุการณ์เหล่านี้มันเกิดขึ้นในเวลารวมทั้งหมดไม่ถึง 1 ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ“พวกเจ้า สมาคมนักฆ่าแห่งดีไวท์อย่างนั้นรึ.. คิดจะเปิดสงครามกับอาณาจักรข้าอย่างนั้นรึ” นั่นเป็นคำพูดของราชาแห่งทาเทเนียที่กำลังถูกมัดรวมตัวกับเหล่าบรรดาราชวงศ์คนอื่นๆ หัวหน้าปฏิบัติการลับของสมาคมนักฆ่าไม่ได้กล่าวอะไรออกมาสักคำ เขาเพียงรอคำสั่งเท่านั้น“ถึงข้าจะเสียชีพไป.. แต่เหล่าข้าราชบริพารของข้า จะทำการศึกกับพวกเจ้าต่ออย่างแน่นอน” กษัตริย์เอ่ยข่มขู่ออกไป เขาเชื่อว่าเหล่าขุนนางฝั่งเขาจะต้องหาทางทำอะไรสักอย่างกับเรื่องนี้ ทหารที่จงรักภัคดีก็ยังมีอีกหลายนาย พวกมันคงไม่อยู่เฉยๆอย่างแน่นอน แต่ความมั่นใจนั้นก็ต้องหายไปในทันที หลังจากที่หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการเลื่อนหน้ากากของตัวเองออกมา “ท่านแน่ใจอย่างนั้นรึองค์ราชา...” ชายคนนี้คือเสนาบดีขวาที่คุมทหารกว่าครึ่งของอาณาจักร พระราชาเบิกตากว้างมองไปอย่างไม่เชื่อสายตา และตั้งคำถามภายในจิตใจ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยความแค้นใจ“ทำไม!!... ทำไมกันล่ะ ทำไมเจ้าถึงทรยศราชวงศ์ที่เจ้ารับใช้ และให้คำสัตย์สาบานเอาไว้” พระราชายังกล่าวออกมาถามด้วยความไม่เข้าใจ มันทำให้เสนาบดีถึงกับของขึ้นเล็กน้อย เขาเดินเข้าไปตบราชาอย่างจัง ก่อนจะเอ่ยอย่างโมโห“มันเป็นเพราะว่าท่านทรยศพวกเราเหล่าขุนนางก่อนยังไงล่ะ ท่านเคยรู้บ้างหรือไม่ ว่าเหล่าขุนนางที่อยู่ฝ่ายท่าน และสนับสนุนท่านมาตลอด กลับต้องอยู่อย่างทรมาน และทุกข์ทน ... มันเป็นเพราะว่าท่านนั้นอ่อนแอเกินกว่าจะปกป้องครอบครัวของพวกข้าได้ ...” เสนาบดีที่เคยอยู่ฝ่ายเดียวกับพระราชากล่าวออกมา เขาเอาแต่โทษราชาที่พระองค์อ่อนแอ และไม่สามารถพึ่งพาได้“ถึงในตอนแรก ข้าจะไม่ชอบใจในสมาคมนักฆ่าแห่งดีไวท์เท่าไร แต่หลังจากการที่ถูกทรมานทั้งครอบครัว ข้าก็ได้ยกเลิกคำสาบานกับราชวงศ์ และเข้าร่วมกับพวกเขา.. ท่านรู้หรือไม่ ชีวิตการเป็นอยู่ของพวกข้านั้นดีกว่าที่เคยรับใช้ท่านเสียอีก นอกจากนั้นทหารที่คุ้มกันครอบครัวของเรา เพียงแค่หนึ่งคนก็สามารถสู้กับทหารของอาณาจักรทาเทเนียได้เป็นร้อยคน...” เขายังเอ่ยต่อไปถึงสิ่งที่เขาจะต้องเจอ และความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นหลังจากรับใช้สมาคม“ข้าจะบอกให้เอาบุญ.. ขุนนางที่ท่านกำลังหวังพึ่งเหล่านั้น ถ้ายังภัคดีต่อราชวงศ์ของท่านอยู่ ป่านนี้ได้เป็นผีเฝ้าทะเลกันไปหมดแล้ว...” และประโยคเหล่านี้มันก็ตอกย้ำราชาแห่งทาเทเนียเข้าไปใหญ่ และในเวลาต่อมาอาณาจักรทาเทเนียก็ไล่สิ่งที่เรียกว่าราชวงศ์อีกต่อไป ในอีกด้านหนึ่งอาณาจักรแบล็กบาร์บิลอน เหล่าราชวงศ์เองก็ถูกสังหารอย่างโหดร้าย อาณาจักรเหล่านักฆ่าได้เตรียมการอย่างดีมาตลอด กราเซียไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาด และสายเลือดของราชวงศ์นี้จะต้องหายไปจึงออกคำสั่งด้วยตัวของเขาเอง ส่วนอาณาจักรดีไวท์นั้นเขาให้ดิออนลูกชายคนเดียวของเขาไปจัดการ“เจ้าคงเป็น ดิออน บุตรของกราเซียซินะ... ข้ารอพวกเจ้าเหล่าสมาคมนักฆ่าอยู่นานแล้ว..” องค์ราชาแห่งดีไวท์ที่นั่งอยู่บนบังลังก์ของตัวเองก่อนจะเอ่ยออกไป สายลับของเขาเองก็มีประสิทธิภาพเช่นกันที่สามารถรับรู้ได้ว่าวันนี้จะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่“นับว่าท่านฉลาดอยู่ไม่น้อย... แต่คำสั่งก็ย่อมเป็นคำสั่ง.. ข้าต้องขอกล่าวอภัยกับชีวิตของท่าน และเหล่าราชวงศ์ล่วงหน้าด้วย..” ดิออนกล่าวออกมาพร้อมกับเล็งปืนของตัวเองไปทางพระราชา แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร พระราชาก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน“ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการจะล้มล้างราชวงศ์ให้สูญสิ้น แต่ข้าเองก็มีข้อเสนอที่จะเสนอแก่ผู้นำสมาคมโดยตรง.. ราชวงศ์ข้าจะยอมเป็นราชวงศ์ที่อยู่ภายใต้สมาคมนักฆ่าตลอดไป...” พระราชากล่าวออกมาอย่างไม่อายฟ้าดินเลย เขานั้นรู้ดีว่าไม่สามารถสู้กับเหล่านักฆ่าได้เลยสักคน ทหารของเขาก็มีความสามารถไม่ถึงครึ่ง ดิออนก็ยังยิ้ม และไม่ยอมเขากำลังเตรียมที่จะยิงอยู่ดีพระราชาไม่คิดเลยว่าราชวงศ์ดีไวท์จะจบลงตรงนี้ ด้วยความที่ทำอะไรไม่ได้อย่างน้อยๆรักษาชีวิตของภรรยา และลูกๆได้ ถึงมันจะเสียศักดิ์ศรีไปหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่ถึงอย่างนั้นกระสุนก็ได้ลั่นออกมาจากปลายกระบอกปืนของดิออนอยู่ดี ในเวลาที่กระสุนลอยในอากาศพร้อมกับเสียงที่ดังออกมอย่างน่ากลัว พระราชาได้หลับตาลงอย่างช้าๆ และคิดว่าคงจะไม่เป็นผลจึงยอมรับชะตากรรมของตัวเอง แต่ทันใดนั้นเอง กระสุนของรีออนก็ถูกอะไรบางอย่างดูดออกไป มันเป็นก้อนความมืดขนาดไม่ได้ใหญ่มาดูดเข้าไปภายใน จากนั้นก้อนกลมๆสีดำนั้นก็หายไป ปรากฏเป็นสตรีสองนางที่ยืนอยู่ระหว่างกลางของดิออน และพระราชา หญิงคนหนึ่งคือ ‘แนนซี่’ และอีกคนคือ ‘คาเวีย’ เจ้าแห่งความมืด ดิออนที่ได้เห็นทั้งสองยืนอยู่ตรงหน้าก็ต่างคุกเข่าลงไปในทันที “ข้าน้อยดิออน ทำความเคารพท่านแนนซี่ ทำความเคารพท่านคาเวียขอรับ...” ดิออน และนักฆ่าที่เหลือก็ต่างปรากฏตัวออกมาทำความเคารพ ท่ามกลางความมึนงงของพระราชา และทหารสายลับของพระองค์ แนนซี่ยกมือขึ้นร่ายเวทย์น้ำแข็งออกมา และปาไปทางหลังคา ก่อนที่เหล่าสายลับของพระราชาจะล่วงลงมาราวกับผักปลา“ตอนแรกก็กะว่าจะมีดูการสังหารหมู่สักหน่อย.. แต่แย่จังเลย ดันได้ยินเรื่องที่น่าสนใจพอดี... เจ้าน่ะ เจ้าจะยอมเอาราชวงศ์อันทรงเกียรติของตัวเองให้แปดเปื้อนอย่างนั้นรึ พวกราชาคนอื่นๆไม่เห็นจะเหมือนเจ้าเลยสักคน.. ข้าก็เลยสนใจนิดหน่อย ..ลองตอบมา คำตอบของเจ้าจะเป็นตัวชี้ผลราชวงศ์ของเจ้า” แนนซี่กล่าวออกมาอย่างธรรมดาๆ เหมือนไม่มีอะไรพิเศษ แต่ในจังหวะเดียวกันกับที่แนนซี่พูด คาเวียก็ใช้พลังของตัวเองกับราชาให้ลอยตัวมาคุกเข่าต่อหน้าท่านแนนซี่“ตัวข้าไม่คิดว่าศักดิ์ศรีของราชวงศ์มีค่ามากกว่าชีวิตที่ต้องดำเนินไปขอรับ... ท่านคือผู้นำสมาคมนักฆ่าอย่างนั้นรึขอรับ” พระราชาได้ทิ้งคำว่าราชาเอาไว้ข้างหลัง ก่อนจะตอบคำถามอย่างกับนายบ่าว และถามกลับแนนซี่ไป แต่แนนซี่กับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเดินไปทางประตูพร้อมกับคาเวีย จากนั้นเธอก็กล่าวออกมากับทุกคนๆที่อยู่ที่แห่งนี้ “ข้าต้องการให้ราชวงศ์นี้อยู่รอดต่อไป... ข้าจะรายงานถึงเหตุผลต่อท่านผู้นำด้วยตัวเอง.. พวกเจ้าก็กลับกันไปได้แล้ว ... แต่เพื่อความมั่นใจ จนกว่าจะได้ทำสัญญากับท่านผู้นำ.. จับตัวองค์หญิงไว้ก่อน ดิออนเจ้าต้องดูแลนางเป็นอย่างดีด้วย...” สิ้นสุดเสียงของแนนซี่ ร่างของทั้งแนนซี่ และคาเวียก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย....ดิออนและเหล่านักฆ่าก้มหัว และเอ่ยขานตอบรับทันที พวกเขารู้ดีว่าท่านแนนซี่นั้นเปรียบได้เหมือนมือขวาของท่านฌอน และความสามารถของเธอนั้นก็เป็นของจริง การที่ทำให้เธอไม่พอใจเป็นเรื่องที่ไม่ควรอย่างยิ่ง ก่อนที่ดิออนจะเดินไปหาพระราชา และเอ่ยขึ้นมา “ก็อย่างที่เจ้าได้ยินนั่นแหละ... นำตัวองค์หญิงมาให้กับเรา แน่นอนว่าข้าขอสาบานว่าจะดูแลนางอย่างดีที่สุด เท่าที่ข้าจะกระทำได้...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 103

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 103

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้