อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 49: หนี้แค้นต้องชำระ

"ตูมมมมมมมมม!!!"

การปะทะกันครั้งสุดท้ายรุนแรงจนเวทีหินแกร่งทั้งผืนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!

ดรรชนีประหารอสูรของเย่เฉินที่อัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้าง ปะทะเข้ากับเกราะป้องกันพลังปราณที่บ้าคลั่งของเซียวอี้เฟิงอย่างจัง!

เกราะพลังปราณของขอบเขตทะเลวิญญาณนั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่งยวด มันสามารถต้านทานการโจมตีของเย่เฉินไว้ได้ในชั่วพริบตาแรก...

แต่พลังของดรรชนีประหารอสูรนั้นไม่ได้มีเพียงความรุนแรง...แต่มันคือพลังที่ถูกบีบอัดไว้ที่จุดๆ เดียว! มันคือพลังแห่งการ "ทะลุทะลวง"!

"แคร่ก...แคร่ก...เปรี้ยง!"

เกราะพลังปราณที่ดูเหมือนจะไร้เทียมทานนั้น...ปรากฏรอยร้าวขึ้น! ก่อนจะแตกสลายออกเป็นเศษพลังงานที่กระจายหายไปในอากาศ!

ดวงตาของเซียวอี้เฟิงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด! เขาไม่เคยคิดว่าเกราะป้องกันที่ทรงพลังที่สุดของตนเองจะถูกทำลายลงได้!

แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว...

ดรรชนีสีแดงเข้มอมดำของเย่เฉินที่พลังส่วนใหญ่สลายไปกับการทำลายเกราะป้องกันแล้วนั้น ยังคงมีพลังเหลือพอที่จะพุ่งต่อไปข้างหน้า...และจ้วงทะลุเข้าไปในกลางหน้าอกของเซียวอี้เฟิง!

"ฉึก!"

ทุกอย่างพลันเงียบสงัด...

เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง...

เซียวอี้เฟิงก้มลงมองปลายนิ้วที่ทะลุเข้ามาในอกของตนเองอย่างช้าๆ...มองเลือดที่กำลังไหลทะลักออกมา...ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อสายตา

พลังงานจากโอสถโลหิตอสูรในร่างของเขาค่อยๆ สลายไปอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขากลับสู่สภาพเดิม...แต่เป็นสภาพที่บาดเจ็บสาหัสและกำลังจะตาย

เขาโซซัดโซเซถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้นเวทีอย่างหมดแรง ชีวิตกำลังจะหลุดลอยออกจากร่าง

เย่เฉินเองก็อยู่ในสภาพที่ไม่สู้ดีนัก เขาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง การใช้ท่าไม้ตายเมื่อครู่ได้สูบพลังกายาโลหิตของเขาไปจนเกือบหมดสิ้น บาดแผลที่เอวของเขายังคงมีเลือดไหลซึมอยู่

แต่เขาก็ยังคงฝืนร่างกายเดินเข้าไปหาเซียวอี้เฟิงที่กำลังจะตายอย่างช้าๆ

"เจ้า...เจ้าเป็นใครกันแน่..." เซียวอี้เฟิงเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก ความแค้นและความสงสัยปรากฏขึ้นในแววตาที่ใกล้จะดับแสงของเขา

เย่เฉินย่อตัวลง...และกระซิบข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นจนถึงขั้วกระดูก...เสียงที่เซียวอี้เฟิงเพียงผู้เดียวที่ได้ยิน

"คนที่เจ้าเคยผลักตกสู่หุบเหว..."

"คนที่เจ้าเคยทำลายรากฐานพลัง..."

"คนที่เจ้าเรียกว่า...'ขยะ' "

ดวงตาของเซียวอี้เฟิงพลันเบิกกว้างขึ้นจนแทบจะถลนออกมา! เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้!

เย่เฉินโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีก...และกระซิบชื่อที่เปรียบเสมือนฝันร้ายที่สุดของเซียวอี้เฟิง

"ข้าคือ...เย่เฉิน"

วินาทีนั้น...โลกทั้งใบของเซียวอี้เฟิงก็พังทลายลง!

มันไม่ใช่ความตกใจ...แต่มันคือความสิ้นหวังและความเสียใจอย่างสุดแสนสาหัส! เขาไม่ได้แพ้ให้แก่ยอดฝีมือลึกลับที่ไหน...แต่เขาแพ้ให้แก่คนที่เขาดูถูกและเหยียบย่ำด้วยตนเอง! หากวันนั้นเขาเด็ดขาดกว่านี้อีกนิด...หากเขาตรวจสอบให้แน่ใจว่ามันตายแล้วจริงๆ...

แต่บัดนี้...ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว...

แววตาของเซียวอี้เฟิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเสียใจอย่างสุดซึ้ง...ก่อนที่แสงสุดท้ายจะดับวูบลงไป...ตายตาไม่หลับ

"ผู้ชนะ...คือ...ผู้อาวุโสเกียรติคุณแห่งตระกูลหลิน!"

เสียงประกาศของผู้ประกาศจากจวนเจ้าเมืองดังขึ้น ปลุกทุกคนจากภวังค์!

"โอ้!!!" ผู้ชมทั้งสนามระเบิดเสียงโห่ร้องออกมาดังสนั่น!

บนอัฒจันทร์...หลินเวยเวยหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความโล่งอกและยินดี

แต่บนอัฒจันทร์ของตระกูลเซียว...

"อี้เฟิงงงงงง! ลูกข้าาาาาาาาาา!"

เซียวจ้านคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ! ดวงตาของเขาแดงก่ำ! จิตสังหารอันบ้าคลั่งที่รุนแรงกว่าเฟยเทียนหลายเท่าตัวระเบิดออกมาจากร่างของเขา!

"ข้าจะฆ่าเจ้า!"

เขาทะยานร่างขึ้นจากอัฒจันทร์ เตรียมจะพุ่งลงไปสังหารเย่เฉินบนเวที!

แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันขยับตัว...เงาร่างของเหมิงชาน แม่ทัพผู้คุมกฎแห่งเจียหลิง ก็ได้มาปรากฏตัวขึ้นขวางหน้าเขาไว้!

"ประมุขเซียว! ศึกตัดสินชะตาได้สิ้นสุดลงแล้ว! ท่านคิดจะละเมิดกฎต่อหน้าคนทั้งเมืองรึ!"

เหมิงชานปลดปล่อยพลังของขอบเขตทะเลวิญญาณออกมาต้านทานไว้!

การเผชิญหน้าระลอกใหม่ได้ปะทุขึ้น! ศึกบนเวทีอาจจะจบลง...

แต่สงคราม...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!