มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“จงซัง หน้าคุณดูน่าเกลียดนะ”

เมืองตงชวน ร้านอาหารญี่ปุ่นระดับสูง ห้องทานอาหารที่ปลูกสวนไผ่ต้นเล็กๆ ไว้ ห้อง VIP สไตล์ญี่ปุ่นหลายห้องถูกสร้างไว้สองฟาก

หนึ่งในห้องเหล่านั้น จงเหลียงกัวสีหน้ามืดครึ้มนั่งอยู่ข้างในพร้อมกับกำลังจิบสาเก ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา เป็นชายญี่ปุ่นไว้หนวดในชุดประจำชาติญี่ปุ่นท่อนบนสีขาวท่อนล่างสีดำ

ข้างๆ เขา มีหญิงสาวในชุดกิโมโนพร้อมแต่งหน้าแบบเกอิชาอย่างงดงาม คอยรินสาเกให้กับพวกเขาทั้งสองคน

นอกห้อง มีบ่อน้ำเล็กๆ ซึ่งข้างบนบ่อน้ำมีท่อไม้ไผ่คอยกระดกไปตามน้ำที่ไหลผ่าน ส่งเสียงป๊อกแป๊กออกมา

คนที่กำลังถามคือชายญี่ปุ่น ดูเผินๆ เหมือนเขากำลังแสดงความสนใจ แต่ลึกลงไปในดวงตาของเขา จริงๆ แล้วเขาแสดงสิ่งที่ต่างออกไป

“คุณยามาโมโตะ...” ในจิตใจของจงเหลียงกัวนั้นเจ็บปวดอย่างรุนแรง กลืนสาเกที่อยู่ในจอกลงท้องไปจอกแล้วจอกเล่า “นี่เป็นเรื่องของธุรกิจ ถ้าผมพูดไป ผมกลัวว่าคุณยามาโมโตะจะหัวเราะ”

“จงซังเห็นผมเป็นคนนอกอย่างงั้นเหรอ” ยามาโมโตะคนนั้นพูด โบกมือ เกอิชาที่อยู่ข้างๆ รีบคำนับ ก้มเอวและขยับถอยออกไป

“เราเป็นเพื่อนกัน อย่าพูดเหมือนกับผมเป็นคนนอก” ยามาโมโตะหยิบขวดสาเกและรินใส่จอกให้จงเหลียงกัวด้วยตัวเอง จงเหลียงกัวคนนั้นก็ประจบ มือที่กำลังถือจอกก็ยื่นออกมาพร้อมพูดขอบคุณซ้ำไปซ้ำมา

“คุณยามาโมโตะ คุณช่างเป็นคนดีจริงๆ” จงเหลียงกัวพูดอย่างเกรงใจ และหยิบสาเกมารินให้เขากลับ “คุณดูแลธุรกิจขนาดใหญ่ในญี่ปุ่น แต่ในรายชื่อผู้นำของกลุ่มมังกรดำ ต่างก็เป็นบุคคลที่งานยุ่ง แต่คุณก็ยังเป็นห่วงผม ทำให้ผมรู้สึกอายจริงๆ”

“จงซัง เราเป็นเพื่อนกัน คุณไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนั้น คุณช่วยพวกเราทำหลายสิ่ง และราคายุทโธปกรณ์พวกนั้นยังมากมาย เรื่องของคุณคือเรื่องของผม ยามาโมโตะที่ 78 คนนี้ ผมจะทำเป็นปิดหูปิดตาไม่รู้เรื่องได้ยังไง!”

“เอาล่ะ งั้น เมื่อคุณยามาโมโตะพูดอย่างนั้น ผมก็จะไม่ซ่อนมันอีกต่อไป” จงเหลียงกัวก็หยิบจอกเล็ก และดื่มสาเกที่อยู่ในจอกหมดภายในอึกเดียว

“เหล้าดี!” จงเหลียงกัวดื่มเหล้าไม่เก่ง แต่ยังทำเป็นพูดชมเชย

“ดีแล้ว ที่จงซังชอบมัน” ยามาโมโตะที่ 78 คนนั้น ลูบหนวดและพูดอย่างภูมิใจ “นี่คือ ‘สาเกมาสุมิ’ ที่ผมนำมาจากบ้าน มีหลายคนที่ไม่สามารถดื่มมันได้ จงซังเป็นเพื่อนของผม ดังนั้นคุณจึงได้รับสิทธิพิเศษให้ดื่มมันได้”

“เป็นเกียรติของผมจริงๆ! เป็นเกียรติจริงๆ!” จงเหลียงกัวรีบพูด

“จงซังเรามาเริ่มเรื่องธุระของเราดีกว่า อย่าพูดเรื่องเหล้าต่อเลย อย่างแรกมาพูดเรื่องของคุณก่อน”

“เรื่องมันยาว...” จงเหลียงกัวถอนใจ “คุณยามาโมโตะก็รู้ว่าตระกูลจงของผมทำธุรกิจค้าอาวุธสงคราม แต่ในเมืองตงชวน หรือทั่วทั้งเขตภาคเหนือนี้ มีภัยคุกคาม บริษัทตระกูลเหลียว ต้าฟากรุ๊ป ตอนนี้พวกเขากำลังจับตามองการค้าขายอาวุธ และจะต้องพยายามขับไล่ผมออกจากธุรกิจนี้แน่นอน ตระกูลเหลียวนี้มีทรัพย์สินมาก พวกเขาสามารถใช้เล่นได้ แต่คุณยามาโมโตะ ถ้าคุณทำธุรกิจกับพวกเขา ราคาแน่นอนว่าต้องสูงขึ้นอย่างมาก เพราะว่าพวกเขาจะยึดเอาธุรกิจนี้ไว้คนเดียวถ้าเป็นไปได้ ทำให้คุณไม่สามารถหาของจากที่อื่นได้นอกจากพวกเขา”

“ช่างเป็นคนที่ใช้อำนาจบาตรใหญ่จริงๆ” อารมณ์ของยามาโมโตะที่ 78 เปลี่ยน และพึมพำ “งั้น จงซัง คุณไม่ได้ตอบโต้อะไรเลยเหรอ?”

“ทำแล้ว! ผมทำไปแล้ว!” จงเหลียงกัวรีบพูด “ตระกูลเหลียวมีลูกสาวคนหนึ่งชื่อว่าเหลียวชาชา เธอเป็นคู่หมั้นของผม แต่เพราะคนอื่นหาว่าพวกเราจน พวกเขาจึงทำลายข้อตกลง ตราบเท่าที่ผมสามารถจับเหลียวชาชาได้ ผมก็จะสามารถควบคุมตระกูลเหลียวทั้งตระกูลได้!”

“งั้นทำไมจงซังไม่ทำ?” ยามาโมโตะที่ 78 พูด และยื่นสาเกอีกจอกให้จงเหลียงกัว

“แน่นอน ว่าผมทำแล้ว” จงเหลียวกัวหดหู่ใจ หมดสภาพของนายน้อยที่ร่ำรวย “ไม่ว่าจะส่งคนของผม หรือเชิญผู้ฝึกตนในราคาสูง ทั้งหมดก็ถูกจัดการด้วยบอดี้การ์ดของเหลียวชาชา แม่ง ผู้ฝึกตนอะไรกัน ผมคิดว่ามันก็แค่พวกหลอกลวง”

“หึหึ ผู้ฝึกตนไม่มีอะไรก็แค่ตัวตลก” ยามาโมโตะที่ 78 แสยะยิ้ม “จงซัง คุณกลับมาจากร่ำเรียนจากเมืองนอกเมืองนา จากสถาบันระดับสูง แต่ทำไมคุณถึงไปเชื่อในเรื่องเหลวไหลพวกนั้น”

“ใช่ คุณยามาโมโตะสั่งสอนได้ถูกแล้ว”

“จงซัง คุณอาจจะรู้อยู่แล้ว ว่าเทคนิคของพวกผู้ฝึกตนพวกนั้นไม่มีอะไร แต่กลับเป็นเทคนิคหยินหยางที่เรียนรู้มาอย่างผิวเผินจากประเทศของเรา รู้เทคนิคเพียงแค่นิดๆ หน่อยๆ พวกเขากลับกล้าเรียกตัวเองว่าผู้ฝึกตน” ยามาโมโตะที่ 78 ลูบหนวดของเขา และพูดต่อ “ครั้งนี้ที่คุณถูกหลอก ถือว่าเป็นบทเรียนของจงซังไปก็แล้วกัน อย่างไรก็ตาม เมื่อเราเป็นเพื่อนกัน ผมจะช่วยจงซังแก้ปัญหาเรื่องนี้เอง”

“คุณยามาโมโตะเต็มใจจะช่วยผมจริงๆ?” เมื่อได้ยินคำนี้ จงเหลียงกัวตื่นเต้นอย่างมาก ราวกับงูที่เลื้อยในฤดูใบไม้ผลิ สายตาของเขาเป็นประกายชั่วร้าย ยามาโมโตะที่ 78 คนนี้ ในหอผู้นำของกลุ่มมังกรดำของญี่ปุ่น มีผู้ใต้บังคับบัญชามากความสามารถอยู่ในมือจำนวนมาก ถ้าได้รับความช่วยเหลือจากคุณยามาโมโตะ ในการจัดการกับตระกูลเหลียวก็ง่ายราวกับหายใจ

“หรือว่าจงซังไม่เชื่อผมอย่างงั้นเหรอ?” ยามาโมโตะนั่งตัวตรงราวกับศิลาหน้าหลุมศพ และถามอย่างเฉียบคม

“ไม่ ไม่ คุณยามาโมโตะเข้าใจผิดแล้ว ผมคิดว่าคุณยามาโมโตะมีงานยุ่งอยู่ ถ้าคุณต้องเสียเวลามาช่วยผม ผมคงจะรู้สึกเสียใจอย่างมาก”

“จงซังเกรงใจไปแล้ว!” ยามาโมโตะดื่มเหล้า และพูดพร้อมรอยยิ้ม “จงซัง เราเป็นผู้ร่วมธุรกิจกัน ในทางส่วนตัว จงซังเป็นเพื่อนของผม ไม่ว่าจะทางธุรกิจ หรือความสัมพันธ์ส่วนตัว เรื่องนี้ ผมต้องช่วยคุณแน่นอน”

“โอ้ งั้นผมต้องขอบคุณจริงๆ!” จงเหลียงกัวรีบรินสาเกให้กับยามาโมโตะ “ด้วยความช่วยเหลือของคุณยามาโมโตะ ผมจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีกต่อไป!”

“จงซังวางใจได้ ผมมาที่นี่พร้อมกับเกะนินมากมาย แม้ว่าเกะนินพวกนี้จะมีความสามารถไม่เท่าไหร่ แต่ต่อสู้กับพวกที่เรียกว่าผู้ฝึกตนนี้ มันง่ายมาก ตอนนี้ผมจะส่งพวกเขาให้จงซัง ผมต้องการจะฟังข่าวดีจากจงซัง”

“แน่นอน แน่นอน! มา คุณยามาโมโตะ ผมจงเหลียงกัวขอดื่มให้คุณ!”

จงเหลียงกัวตื่นเต้น มือที่กำลังถือจอกของเขาอยู่สั่น

ยามาโมโตะที่ 78 ดื่มเหล้าเป็นเพื่อนเขา แต่ในสายตาของเขามีประกายแห่งการดูถูกอย่างลึกล้ำ ‘หึ คนจีนรู้จักแต่ต่อยตี เมื่อแกจับเหลียวชาชาได้ เกะนินของฉันจะหักหลังแกทันที ในตอนนี้ ตระกูลจง และตระกูลเหลียว จะกลายมาเป็นทรัพย์สมบัติของอาณาจักรญี่ปุ่นที่ยิ่งใหญ่!’

ผิวหน้า ยามาโมโตะยังแสดงรอยยิ้มใจกว้างเหมือนเดิม ทั้งสองคนยังดื่มกันต่ออีกหลายจอก ยามาโมโตะเห็นจงเหลียงกัวที่ดูเหมือนจะเมาแล้ว ดังนั้น เขาจึงพูด

“จงซังสามารถพักต่อที่นี่ได้ ผมมีเรื่องต้องไปจัดการ ผมคงต้องขอตัวสักครู่”

พร้อมกันนั้น เขาก็โบกมือ เกอิชาคนเมื่อกี้ ก็รีบเข้ามาจากข้างหลังประตูและนั่งในอ้อมแขนของจงเหลียงกัว

“ผมจะไม่ขัดขวางเวลาดีๆ ของจงซังอีกต่อไป ค่อยๆ ลิ้มลองมัน ไว้เจอกันใหม่คราวหน้า”

“ดี ดี คุณยามาโมโตะ ไปทำเรื่องของคุณตามสบาย....”

เมื่อยามาโมโตะออกจากห้องและปิดประตู ในห้องทันใดนั้นก็มีเสียงครางพร้อมกับเสียงหายใจที่หนักหน่วงออกมา

เขาแสยะยิ้ม จิตสังหารรอบร่างของเขากลายเป็นเข้มข้น

“ชิโยะ” เขายืนอยู่หน้าประตูและเรียกออกมาเบาๆ

“ท่านยามาโมโตะ!” พร้อมกับ ‘ซึ่ม’ จากข้างหลังเขา ทันใดนั้นก็มีร่างในชุดนินจาสีน้ำเงินเข้มโผล่ออกมา

“ชิโยะ ชายจีนนี้เป็นความรับผิดชอบของเธอ ช่วยเขาทำงานให้สำเร็จ พยายามทำงานร่วมกับเขา”

“ค่ะ...” แม้ว่านินจาคนนี้จะพันหน้าอกของเธอ แต่ก็ยากที่จะพันมันทั้งหมด พวกมันยังคงแสดงออกมาให้เห็นเหมือนก่อน รวมกับน้ำเสียงที่แสดงออกมาของเธอ มันจึงเผยเพศของเธอออกมา

“หลังจากเสร็จงานแล้ว ฆ่าเขาซะ อย่าให้เหลือร่องรอย”

“ค่ะ!”

“อีกอย่างหนึ่ง ชิโยะ...” ยามาโมโตะมองกลับไปที่คุโนะอิจิที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างหลังเขา แม้ว่าหน้าของเขาจะสวมท่าทางผู้ใหญ่ใจดีที่มองดูเด็ก แต่ลึกๆ แล้วดวงตาของเขาฉายประกายชั่วร้ายบางอย่าง “เธอโกรธที่ฉันพาเธอมาที่ประเทศจีนเหรอ?”

“ชิโยะไม่กล้า!” คุโนะอิจิตอบกลับอย่างเย็นชา น้ำเสียงของเธอไร้ซึ่งอารมณ์

“ฉันรู้ ปากเธอพูดไม่กล้า แต่ในใจยังมีบางอย่างอยู่”

ยามาโมโตะพูดอย่างใจดี “เมื่อจะเป็นหัวหน้าคนถัดไปของตระกูลโกเซน เธอต้องมาที่จีนก่อน อย่างที่เธอรู้ ประเทศนี้ควรเป็นของอาณาจักรญี่ปุ่นที่ยิ่งใหญ่ของเรา เธอต้องเข้าใจประเทศนี้ คนจีนเป็นพวกต่ำต้อย เธอต้องรู้จุดอ่อนของพวกมัน จากนั้นเราก็จะสามารถเอาดินแดนของเรากลับคืนมาจากคนจีนได้!”

“ค่ะ!” ชิโยะ ยังคงพูดแค่คำเดียวเหมือนเดิม

“อา ชิโยะ...” ยามาโมโตะที่ 78 ราวกับลุงน่ารักที่กำลังดูแลหลานสาวของเขา ถามว่า “เธอชอบอยู่ที่นี่มั้ย? เธอคิดถึงปู่ของเธองั้นเหรอ หัวหน้าตระกูลโกเซน?”

“ขอบคุณ สำหรับความเป็นห่วงค่ะท่านยามาโมโตะ ชิโยะชอบอยู่ที่นี่” แม้ว่าเสียงที่ได้ยินจะเป็นเสียงที่มีความสุข แต่คำพูดกลับเย็นชา ราวกับว่าคนที่ยืนข้างหน้าเธอไม่ใช่ผู้อาวุโสของชิโยะ แต่เป็นศัตรูของเธอ

“ชิโยะ เธอต้องทำงานนี้ให้สำเร็จ” ยามาโมโตะยื่นมือออกมาลูบหัวคุโนะอิจิ แสดงราวกับผู้อาวุโสที่เต็มไปด้วยความรัก “ผู้เฒ่าโกเซนบอกฉันให้ช่วยดูแลเธอเป็นพิเศษ เวลานี้ งานนี้สำคัญมาก ถ้าเธอทำได้ดี เธอจะมีคุณสมบัติที่จะกลับไปฝึกที่หมู่บ้านชิโนบิ”

“ค่ะ!” ชิโยะ ตอบด้วยน้ำเสียงสงบ

“อีกอย่างหนึ่ง ชิโยะ เมื่อเธอมาถึงที่ประเทศจีนนี้แล้ว เธอยังไม่เคยลิ้มลองอาหารท้องถิ่นเลย อาหารของคนจีนนี่ เยี่ยมจริงๆ คืนนี้ไปดื่มเป็นเพื่อนลุงหน่อย”

“ขอบคุณสำหรับความห่วงใยของท่านยามาโมโตะ” ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังเสื้อผ้าสีทึบแสดงร่องรอยของความรังเกียจ และพูด “ชิโยะยังต้องฝึกอีก และไม่สามารถไปเป็นเพื่อนท่านยามาโมโตะ โปรดอภัยด้วย”

“อย่าให้ตัวเองเหนื่อยเกินไปล่ะ” ยามาโมโตะที่ 78 ลูบหนวดตัวเอง และพูด “พักผ่อนให้เพียงพอ ถ้าร่างกายของเธอเป็นอะไรขึ้นมา ฉันคงไม่สามารถอธิบายกับผู้เฒ่าโกเซนได้”

“การฝึกฝนอย่างต่อเนื่องจะลับคมพลังจิตของเราเหล่านินจา!” ชิโยะยังคงแสดงท่าทางไม่แตกต่างจากเดิม ทำให้ในที่สุดยามาโมโตะก็โกรธขึ้นมา

“ดีมาก เธอไปได้แล้ว อย่าลืมงานของเธอล่ะ!” ใบหน้าใจดีของยามาโมโตะที่ 78 หายไป หน้าของเขากลายเป็นยืดยาวราวกับภูเขาจางไป่

“ค่ะ!”

คุโนะอิจิที่เรียกว่าชิโยะตอบกลับด้วยการพยักหน้าหนึ่งครั้ง และจากนั้นก็กลายเป็นเงาหายไป

สวนไม้ไผ่ค่อยๆ ขยับไปตามแรงลม ขณะที่ไผ่ที่อยู่บนสระยังคงส่งเสียง “กะ-กะ” จากในห้องเสียงครางต่ำของผู้ชายและหญิงยังคงดังมาให้ได้ยิน

“ฮึ่ม โกเซน ชิโยะ...เธอไม่สามารถหนีไปจากเงื้อมมือฉันได้หรอก!” ยามาโมโตะแสยะยิ้ม ดวงตาของเขากลายเป็นเย็นชา พร้อมกับค่อยๆ เดินออกไปจากสวนไผ่

จบตอน