หานลี่ทำการสอนการผสมดิน การปั้นขึ้นรูป แกะลวดลาย การเผาแลลงสี กว่าที่เหล่าศิษย์ทั้งหลายจะจดจำได้ก็ใช้เวลาไปสี่ชั่วยาม
" นับว่าพวกเ้ามีความเก่งกาจยิ่ง เพียงมินานพวกเ้าก็สามารถจำจดทุกสิ่งได้ " หานลี่เอ่ยออกมา
ศิษย์ผู้หนึ่งที่มีความคับข้องหมองใจั้แ่ได้ยินว่า จะได้ฝึกการปั้นตุ๊กตา เขาก็พาลอารมณ์เสียเป็อย่างมาก
" ผู้าุโขอรับ สิ่งนี้มิได้อยู่ในข้อตกลงที่อาจารย์ของข้าบอก ข้ามิอาจจะกระทำได้ " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา
" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ
" เ้าจะทำเช่นใด " หานลี่เอ่ยออกมา
" ข้าคิดว่าข้าจะกลับขอรับ " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา
" กลับ " เหล่าศิษย์ที่มาต่างร้องออกมา
พวกเขาทุกคนเพิ่งมาได้ยังมิถึงวันแต่ศิษย์ผู้นี้จะกลับแล้วอย่างน้อยควรอยู่สักห้าหรือหกวัน
" หากมิเช่นนั้นก็ควรที่จะเห็นแก่โอสถ์ แลสมบัติที่ผู้าุโมอบให้ " มู่หยงเจี่ยพึมพำ
" มันมิเร็วไปหน่อยรึ " เสียงศิษย์หญิงเอ่ยออกมา
" จะช้าจะเร็วก็ต้องกลับ มิสู้กลับวันนี้เสียเลย " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา
" ผู้าุโขอลา " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา พลางทะยานร่างออกจากโรงปั้นอย่างรวดเร็ว
" ผู้าุโขอรับ ต้องขออภัยด้วยขอรับ " มู่หยงเจี่ยเอ่ยออกมา
" มิเป็ไร " หานลี่ยกยิ้มออกมา
เขาครุ่นคิดว่าอย่างหนักในใจ ศิษย์เหล่านี้มิเคยพบพานความลำบากจึงมิสามารถจะทนได้
" พวกเ้าทุกคน จงจำไว้ว่าความลำบากนั้นจะเป็เครื่องกลั่นหลอมจิตใจของพวกเ้าให้แข็งแกร่ง " หานลี่เอ่ยออกมา
" หากเ้าทนผ่านมันไปได้ จิตใจของเ้าจะแข็งแกร่งแลสะอาด ยิ่งจิตพิสุทธิ์มากเท่าใด ก็ยิ่งััเต๋าได้มากเท่านั้น " หานลี่เอ่ยออกมา
" ราวกับมิใช่ผู้าุโหานลี่ " มู่หยงเจี่ยพึมพำ
มู่หยงเจี่ยเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่มก็ให้แปลกใจยิ่ง
" เริ่มกันเลย " หานลี่เอ่ยออกมา
เขาเดินตรวจดูการปั้นตุ๊กตาของเหล่าศิษย์อย่างละเอียด พลางพยักหน้า
ศิษย์ทุกคนนั้นจมจ่อมอยู่ในกระบวนของตน แต่ละคนนั้นใส่ความตั้งใจในกระบวนการอย่างพิถีพิถัน
จนการผลิตนั้นล่วงเลยไปจนรุ่งเช้า เหล่าศิษย์ยังมิได้หยุดพักเลยแม้นแต่น้อย
หานลี่หลังจากเสร็จธุระส่วนตัวแล้วจึงเดินมาดูที่โรงปั้น
เขาถึงกับเบิกตากว้างเมื่อพบว่า ร่างของเหล่าศิษย์ทั้งหลายต่างเปล่งแสงเซียนเรื่อเรืองทั่วร่าง
" นี่มันอะไรกัน " หานลี่พึมพำ
หานลี่มองยังร่างของเหล่าศิษย์ก็ได้แต่โง่งม ว่าเหตุใดเวลาที่ตนปั้นนั้นมิเป็เช่นนี้
ชายหนุ่มเดินตรวจดูงานปั้นของเหล่าศิษย์ เขาพยักหน้าช้าๆ
สองมือหยิบตุ๊กตากระเบื้องขึ้นมาดู พลางพยักหน้า
" งานละเอียดยิ่งนัก " หานลี่พึมพำ
" วิ้ง " พลันดวงตาของชายหนุ่มเปล่งแสงเซียนห้าสีฉายออกฉาบย้อมทั่วตุ๊กตากระเบื้อง
" ครืนนน " พลันมวลอากาศรายรอบบีบรัดอย่างหนักหน่วง
" อือ " เหล่าศิษย์พลันสะดุ้งเมื่อถูกมวลอากาศอัดกระแทก
" ก่อนนี้ตุ๊กตาที่เราปั้นมิมีพลังนี้นี่ แต่เพียงผู้าุโหานจับ กลับเปี่ยมไปด้วยพลัง " มู่หยงเจี่ยพึมพำ
" รึว่าผู้าุโหานจะเป็เซียนที่ลงมาจากแดนเซียน " มู่หยงเจี่ยพึมพำ
" พวกเ้าปั้นตุ๊กตากันมาทั้งคืนแล้ว มิพักกันเลยรึ " หานลี่เอ่ยออกมา
" มิได้พักเลยขอรับ " มู่หยงเจี่ยเอ่ยออกมา
" อย่าคร่ำเคร่งจนเกินไป ควรหย่อนลงบ้าง หนทางนั้นมิใช่ว่าจะสร้างวันเดียวเสร็จ " หานลี่เอ่ยออกมา
" ขอรับ " มู่หยงเจี่ยพยักหน้า
" พวกเ้าไปล้างหน้าล้างตา ข้าจะทำอาหารไว้รอ " หานลี่เอ่ยออกมา
" อาหาร " เหล่าศิษย์ต่างเหลียวมองซึ่งกัน
" ผู้าุโ พวกเราฝึกยุทธ มิ้าอาหารเ้าค่ะ " ศิษย์หญิงเอ่ยออกมา
" เชื่อข้าเถิด บางครากลับคืนสู่รากฐานความเป็มนุษย์บ้างก็ดี " หานลี่เอ่ยออกมา
" ขอรับ " มู่หยงเจี่ยพยักหน้า
" พวกเราไปล้างหน้าล้างตา แล้วค่อยมากินข้าว " มู่หยงเจี่ยเอ่ยออกมา
" อึ้ม " เหล่าศิษย์พยักหน้า แลลุกออกจากที่นั่งของตน
หานลี่เข้าครัวแลเร่งจัดการหุงหาอาหาร
หลังจากที่เหล่าศิษย์จัดแจงตนเองแล้วเสร็จ จึงได้มานั่งร่วมโต๊ะ
" เริ่ม " หานลี่เอ่ยออกมา แลลงมือกินอาหารอย่างอร่อย
เมื่ออิ่มหนำ เหล่าศิษย์มิคิดจะหยุดพักต่างก็เร่งเข้าโรงปั้นในทันใด
" คราแรกมิคิดว่าจะให้จอมยุทธน้อยเหล่านี้ต้องมาปั้นตุ๊กตาเช่นนี้ แต่ใครใช้ให้พวกเ้ามามากกัน " หานลี่พูดในใจ
ความ้าของหานลี่นั้น เพียง้าเพียงมู่หยงเจี่ยเอาไว้ดูแลร้าน แต่กลับกลายเป็ว่า สำนักจื่อเสียนมิอยากพลาดโอกาส จึงได้ส่งศิษย์สืบทอดของแต่ละยอดเขามา
วันเวลาเลยผ่านไปนานถึงสามเดือน
" ผู้าุโได้เวลาที่พวกข้าต้องกลับแล้ว " มู่หยงเจี่ยเอ่ยออกมา
" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ
" พวกเ้าอยู่ที่นี่สามเดือนเป็เช่นใดบ้าง " หานลี่เอ่ยถาม
" ยอดเยี่ยมขอรับ " ศิษย์ชายผู้หนึ่งเอ่ยออกมา
" ข้าสามารถขัดเกลาจิตใจของข้าให้พิสุทธิ์ยิ่งขึ้น ทั้งกายาของข้าแข็งแกร่งขึ้น " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา
" ผู้าุโ ข้าััได้ถึงสรรพสิ่งรายรอบตัวเ้าค่ะ "
" ผู้าุโ ข้าสามารถหยั่งรู้เต๋าขั้นพื้นฐานได้แล้วขอรับ "
แต่ละคนต่างบอกกล่าวถึงสิ่งที่ตนได้รับออกมา เห็นได้ชัดว่าทุกคนถูกขจัดมลทินออกไป จนทำให้จิตพิสุทธิ์ขึ้นจึงสามารถสำเร็จสิ่งต่างที่ตนปรารถนา
หานลี่แม้นภายนอกนั้นจะทำท่าทางทรงภูมิมากมายเพียงใด แต่ในใจยามนี้กลับรุ่มร้อนดั่งเพลิงผลาญ
เพราะศิษย์เหล่านี้ต่างก็ได้รับประโยชน์จากงานปั้นมากมาย ชนิดที่มิอาจหาได้จากที่ใด
ยิ่งเห็นเช่นนี้หานลี่ก็ยิ่งช้ำใจ เพราะตนเองอยู่กับมันทุกวัน แต่เหตุใดจึงมิได้รับสิ่งต่างๆเฉกเช่นศิษย์เหล่านี้
" ดี " หานลี่ฝืนยิ้มออกไป
" ตุ๊กตางานปั้นเหล่านี้ เป็ฝีมือของพวกเ้า จงเอาไปด้วยเถิด " หานลี่เอ่ยออกมา
" ขอรับ " มู่หยงเจี่ยเก็บตุ๊กตางานปั้นลงในแหวนมิติอย่างเบามือ
" เช่นนั้น ศิษย์ขอตัว " มู่หยงเจี่ยเอ่ยออกมา
" ไป " หานลี่พยักหน้า
" ฟิ้ว " เหล่าศิษย์เร่งทะยานร่างขึ้นสู่เวหาอย่างรวดเร็ว
" ฮื่อห์ " หานลี่ถอนหายใจออกมาอย่างแรง
" อยู่ร่วมกับผู้อื่นมาสามเดิน แต่พอเหลืออยู่คนเดียวกลับอ้างว้าง " หานลี่พึมพำ
หานลี่เดินออกมาหน้าร้านของตน พลางกวาดตามองทั่วถนน
" ลมโปรยโชยพัดใบไม้ปลิว สารทฤดูคืบคลานเข้า "
" จากกันวันนี้ไม่โศกา เพียงห่วงหาอาลัย "
หานลี่จมจ่อมอยู่ที่ม้านั่งหน้าร้านของตนจนพลบค่ำ
" ฮื่อห์ " เขาถอนหายใจออกมาอย่างแรง พลางหยัดกายลุกยืนแลเดินเข้าในร้าน
หานลี่ปิดประตูหน้าร้าน แลเดินเข้าไปจัดการอาหารของตน แลเข้านอนอย่างรวดเร็ว
" ข้าเกลียดรัตติการ " หานลี่พึมพำ
" หากอยู่ที่นี่ก็มีเพียงแค่นี้ แต่หากออกเดินทาง ข้าอาจพบพานว่าตัวข้าเป็ผู้ใด " หานลี่พึมพำ
" ต้องไปหาข้อมูลของเมืองหลวงแคว้นต้าฟู่สักหน่อย " หานลี่พึมพำ
แม้นหานลี่จะเคยเข้าเมืองเหลียงอยู่หลายครา แต่เขาก็มิอาจที่จะปักหลักอยู่ที่นั่นได้
หลังจากครุ่นคิดหลายสิ่งอย่าง
" ตูม " เสียงะเิดังขึ้นที่โรงปั้น
หานลี่ทะยานร่างออกจากเตียงแลเร่งไปยังโรงปั้นอย่างรวดเร็ว
" หือ " หานลี่ได้แต่แปลกใจตนเองที่สามารถมองเห็นในที่มืดได้
" รึว่าข้าจะบำเพ็ญเพียรได้แล้ว " หานลี่พึมพำ
เขาเร่งตรวจสอบยังจุดตันเถียนอย่างรวดเร็ว พลางส่ายหน้า
" ยังมิมีตันเถียน " หานลี่พึมพำ
" ไว้ก่อนเถิด " หานลี่พึมพำ แลเดินเข้าไปในโรงปั้น
" แม่เ้า " หานลี่มองเห็นสตรีนางหนึ่งนอนจมกองโลหิตของตน
" แม่นาง " หานลี่เดินเข้าหาอย่างช้าๆ สองตากวาดมองทั่วร่างบาง
" าแเต็มทั่วร่าง ทั้งโลหิตยังไหลมิหยุด ขืนปล่อยไว้เช่นนี้ตายแน่ " หานลี่พึมพำ
" ข้าจะรักษาเ้า " หานลี่พึมพำ พลางก้มลงแลอุ้มร่างสตรีปริศนาไปยังห้องพักอย่างรวดเร็ว
หานลี่วางสตรีปริศนาลง แลทำการฉีกชุดของนางออกอย่างรวดเร็ว
" ข้ามิได้มีเจตนาล่วงเกินเ้า เวลานี้ขัาเพียง้ารักษาเ้า มิได้คิดเป็อื่น " หานลี่เอ่ยออกมา
หานลี่นำน้ำสะอาดมา แลใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำแลเช็ดตามร่างของนาง
" อึก " หานลี่ลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อพบพานร่างบางที่เย้ายวน
" ใบหน้างดงามล้ำล่มเมือง ดวงตากลมโตราวจันทรา "
" ผิวพรรณเปล่งปลั่งขาวนวลเนียน อกตูมคู่สล้างอวบอิ่มยวนใจ "
" ช่างงดงามยิ่งนัก " หานลี่พึมพำ
749
![[จบ] เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นเศรษฐีนีในวันสิ้นโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316028_98690481.webp)
