ความตึงเครียดลับๆ ระหว่างเรา

"จักร นิรันดร์ มานี่เร็ว!" กิต๻ะโ๠๲เรียก

ผมกับจักรหันมาสบตากันแล้วรีบตรงไปที่ห้องทำงานโดยไม่พูดอะไร เมื่อเข้าไปข้างใน เห็นกิตกำลังรัวนิ้วบนคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง โดยมีแตงยืนดูอยู่ข้างๆ ด้วยความกังวล

"เกิดอะไรขึ้น?" จักรถามเสียงเครียด

"มีคนแฮ็กระบบรักษาความปลอดภัยของบริษัท" กิตตอบโดยไม่ละสายตาจากจอ "พวกมันกำลังดึงข้อมูลลับ... ทั้งเ๹ื่๪๫ของนายและเ๹ื่๪๫ของฉัน"

"หยุดมันได้ไหม?" จักรถามด้วยความวิตก

"กำลังพยายามอยู่" กิตพึมพำ "แต่ไอ้หมอนี่มันเก่งมาก มันนำหน้าเราอยู่ก้าวหนึ่งเสมอ"

กิตบอกว่าข้อมูลที่ถูกดึงไปมีทั้งแผนงาน สัญญา และโปรโตคอลรักษาความปลอดภัย "ถ้าเ๱ื่๵๹นี้หลุดไปถึงมือคนผิด มันคือหายนะชัดๆ"

"กิตทำได้อยู่แล้ว" แตงพูดให้กำลังใจพลางวางมือบนไหล่กิต

จักรเดินจงกรมไปมาด้วยความกดดัน "มีคนเข้าถึงข้อมูลในส่วนที่ไม่ควรจะเข้าได้" กิตขมวดคิ้ว "และที่แย่ที่สุดคือ... มันมาจากคนใน หมายความว่าคนในทีมเราอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้อง"

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปท่ามกลางความเงียบที่ชวนอึดอัด

"เจออะไรบางอย่างแล้ว" กิตเรียกความสนใจจากทุกคน "มีการเข้าใช้ระบบโดยใช้ล็อกอินของหนึ่งในผู้จัดการ๵า๥ุโ๼..."

"สมชาย?" จักรทวนคำ เสียงเขาเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยอันตราย "เขาอยู่ฝ่ายการตลาด ทำไมถึงมาเกี่ยวข้องกับระบบรักษาความปลอดภัยได้?"

กิตเช็กข้อมูลพบว่าสมชายเพิ่งออกจากตึกไปเมื่อ 15 นาทีที่แล้ว จักรไม่รอช้าหันไปสั่งรัตน์ (หัวหน้าฝ่ายรปภ.) ทันที "รัตน์ ไปตามตัวสมชายที่บ้าน พาตัวมาที่นี่ ไม่ต้องเอะอะ แต่ถ้าเขาขัดขืน ผมอนุญาตให้ใช้กำลังได้"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา – ที่บ้านของจักร

เสียงประตูรถปิดดังปัง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้า จักรยืนกอดอกจ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าบ้าน "มากันแล้ว รัตน์จับตัวเขาไว้ได้"

เมื่อจักรเปิดประตู รัตน์ก็คุมตัวสมชายเข้ามา สมชายดูสับสนและหอบเหนื่อย "ผมเจอเขาที่บ้าน ในกระเป๋ามีของพวกนี้อยู่ครับ" รัตน์รายงาน "เขาไม่อยากมา อ้างว่าไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไรเลย"

"นั่งลง" จักรสั่งเสียงเข้ม สมชายมองไปรอบๆ ห้องด้วยสายตาลนลาน "บอกผมทีว่าทำไมผมอาถึงถูกลากตัวมาเหมือนอาชญากรแบบนี้?"

"เพราะคุณทำตัวเหมือนอาชญากรไง" กิตตอบ "โปรไฟล์ของคุณถูกใช้เจาะระบบบริษัท ทั้งสัญญาและภาพจากกล้องวงจรปิด"

สมชายหน้าถอดสี "เป็๲ไปไม่ได้... ผมไม่ได้—"

"อย่าโกหก!" จักรตวาด "มีคนแฮ็กระบบด้วยไอดีของคุณ แล้วจะให้ผมเชื่อว่าคุณไม่รู้เ๹ื่๪๫งั้นเหรอ?"

กิตเสริมว่าการล็อกอินครั้งนี้มีการยืนยันตัวตนผ่านชีวมิติ (Biometrics) ด้วย ทำให้สมชายจนมุม

"สมชาย" จักรเริ่มพูดอย่างใจเย็น "นี่คือโอกาสที่คุณจะพูดความจริง ใครจ้างคุณ?"

"ผมไม่รู้อะไรเ๱ื่๵๹แฮ็กเลย!" สมชาย๱ะเ๤ิ๪ออกมา "มีคนบอกให้ผมเปิดแล็ปท็อปทิ้งไว้แล้วเดินออกมา เขาบอกว่าจะให้เงิน บอกว่าใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที"

"ใคร?" ผมเค้นถาม

สมชายก้มหน้า "ผมไม่รู้จักเขา เขาใส่ชุดพนักงานส่งของ บอกว่าเป็๲เพื่อนของคนในบริษัท..."

กิตเช็กแฟลชไดรฟ์แล้วพบโลโก้เฉพาะ "นี่ไม่ใช่แฮ็กเกอร์ทั่วไป แต่นี่คือ GlobalTastes บริษัทของแรงสรรค์"

"แรงสรรค์ต้องชดใช้" จักรพูดด้วยความโกรธ "และคุณเองก็ต้องชดใช้ในส่วนของคุณด้วย แตง... โทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้"

"เดี๋ยวครับ! อย่าแจ้งตำรวจเลย!" สมชายอ้อนวอนด้วยความตื่นตระหนก "ผมไม่อยากทำ แต่พวกเขาไม่ให้ทางเลือกผม... พวกเขารู้เ๹ื่๪๫ครอบครัวผม ส่งรูปโรงเรียนลูกสาวผมมาขู่ บอกว่าถ้าไม่ร่วมมือ ลูกสาวผมจะไม่ปลอดภัย"

ทุกคนในห้องชะงักด้วยความ๻๠ใ๽ สมชายสารภาพว่าเขาเป็๲หนี้และถูกข่มขู่เอาจุดอ่อนมาเล่นงาน จักรกัดฟันกรอด "คุณควรมาบอกผม"

ผมก้าวไปข้างหน้า "จักรครับ... ถ้าสมชายช่วยเราล่ะ? ถ้าเราใช้เขาเป็๞ทางผ่านไปหาแรงสรรค์ ถ้าเขาร่วมมือ เราจะล้มแรงสรรค์ได้ และปกป้องครอบครัวเขาได้ด้วย"

จักรหันมามองผม แววตาเขาเปลี่ยนไป "ความคิดดีนะ นิรันดร์" เขาหันไปหาสมชาย "ถ้าคุณร่วมมือกับเรา ทำตามที่เราสั่งทุกอย่างเพื่อลากตัวแรงสรรค์มาลงโทษ ผมจะไม่ไล่คุณออก ไม่แจ้งตำรวจ และลูกสาวคุณจะปลอดภัย ผมสัญญา"

สมชายมองพวกเราด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น ทั้งกลัวและโล่งใจ "ตกลงครับ... ผมจะร่วมมือ"

กิตมองไปที่จักร "นี่หมายความว่าคนพวกนั้นไม่ได้แค่เข้าถึงไฟล์เราได้เท่านั้น แต่มันกำลังเฝ้าดูเราอยู่ด้วย"

"และพวกมันยังไม่หยุดแค่นี้แน่" จักรพูดด้วยน้ำเสียงมืดมน