หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 77: ลมหายใจในเงามืด, รอยแค้นที่ยังมิเลือน

ณ ลานโล่งเล็กๆ ใน "โพรงหยกพรางเมฆ" (玉隐云洞) อันเป็นส่วนนอกของหุบเขาเร้นเมฆา (隐云谷) กลิ่นอายของโลหิตและไออสูรจางๆ ยังคงอบอวลอยู่จางๆ แม้สายลมเย็นยะเยือกจะพยายามพัดพามันให้เลือนหายไปกับม่านพฤกษา ซากของอสูรรากไม้เกล็ดศิลา (岩鳞根蟒) ระดับหลอมรวมปราณขั้นแปด บัดนี้เป็นเพียงกองเถ้าธุลีที่สงบนิ่ง

เจี้ยนหลิน (剑林) ยืนสง่าอยู่กลางลานนั้น ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอและลึกล้ำ อาภรณ์สีเทาหม่นที่ขาดวิ่นเล็กน้อยจากการต่อสู้ที่ผ่านมามิได้บั่นทอนท่วงทีอันมั่นคงของเด็กหนุ่มแม้แต่น้อย บาดแผลตามร่างกายที่ควรจะสร้างความเจ็บปวดกลับสมานตัวอย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ พลังปราณ (灵气) ในตันเถียน (丹田) ที่ควรจะร่อยหรอจากการปลดปล่อยพลังเพื่อสังหารอสูรที่แข็งแกร่งกว่าตนเองถึงสองระดับ บัดนี้กลับไหลเวียนอย่างราบรื่นและเปี่ยมพลัง ราวกับว่าการต่อสู้ที่ดุเดือดเมื่อครู่เป็นเพียงการ "อุ่นเครื่อง" เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น เส้นชีพจร (经脉) ที่กว้างใหญ่เกินสามัญสำนึกของเขานั้น คือขุมพลังอันไร้ขีดจำกัดที่ทำให้เขาสามารถยืนหยัดได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

เขาเหลือบมอง "แก่นอสูร" (妖丹) สีน้ำตาลเข้มขนาดเท่าไข่นกกระทาที่อยู่ในมือ แววตาเรียบเฉยมิได้แสดงความตื่นเต้นยินดีจนออกนอกหน้า เพียงแค่พยักหน้ารับรู้ถึง "ของที่ระลึก" ชิ้นนี้ ก่อนจะเก็บมันใส่ย่ามผ้าอย่างไม่ใส่ใจนัก 'แก่นอสูรระดับแปด...ก็นับว่าไม่เลว สำหรับการเริ่มต้นสำรวจหุบเขาแห่งนี้' ความคิดนั้นแฝงความ "เหน็บแนม" เล็กๆ ต่อโชคชะตาที่มักจะโยน "บททดสอบ" มาให้เขาอย่างต่อเนื่อง

สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าในตอนนี้คือ "ร่องรอย" ที่อยู่เบื้องหน้า...ร่องรอยของ "มนุษย์" ที่เขาเคยสัมผัสได้เมื่อหลายวันก่อน และดูเหมือนว่าพวกมันจะยังคงวนเวียนอยู่ในหุบเขาแห่งนี้ไม่จากไปไหน การ "หยิบยืม" ถุงผ้าปักลายบุปผามาจากสตรีผู้นั้นอย่าง "ไม่ค่อยจะสุภาพ" นักในวันนั้น ย่อมต้องสร้าง "รอยแค้น" ที่ยังมิเลือนอย่างแน่นอน

เขาก้มลงพิจารณาพื้นดินที่ชุ่มชื้นและอ่อนนุ่ม รอยเท้าหลายคู่ยังคงปรากฏให้เห็น แม้จะเลือนรางไปบ้างตามกาลเวลาและถูกใบไม้แห้งทับถม แต่ด้วย "สัมผัสแห่งพฤกษา" (草木之触) ที่เฉียบคมขึ้น เขาก็ยังคงสามารถ "อ่าน" ทิศทางและความเร่งรีบของพวกมันได้ 'พวกมัน...ดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปทางนั้น' เขาคิดพลางมองลึกเข้าไปในส่วนที่มืดครึ้มและรกทึบยิ่งขึ้นของหุบเขา

"ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกตัวอยู่ในอกเสื้อของเขา ค่อยๆ โผล่หัวเล็กๆ ที่มีเขาสั้นๆ หนึ่งคู่ออกมา มันใช้จมูกเล็กๆ ดมกลิ่นฟุดฟิดในอากาศ ก่อนจะส่งเสียง "คิกๆ" แผ่วเบา แล้วใช้หัวดุนไปที่อกของเจี้ยนหลินเบาๆ ไปในทิศทางเดียวกับที่รอยเท้านั้นมุ่งหน้าไป ราวกับจะ "เห็นด้วย" หรือ "กระตุ้น" ให้เขาติดตามไป

เจี้ยนหลินลูบหัว "ขาวน้อย" อย่างแผ่วเบา "เจ้ารู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างงั้นรึ?" แม้จะมิได้คำตอบเป็นคำพูด แต่เขาก็รู้สึกได้ถึง "ความเชื่อมโยง" บางอย่างกับสหายตัวน้อยนี้

เขาตัดสินใจที่จะ "ติดตาม" ร่องรอยเหล่านั้นไปอย่างระมัดระวัง มิใช่เพราะความคึกคะนองหรือความปรารถนาที่จะเผชิญหน้า แต่เพราะ "ความสงสัยใคร่รู้" และ "ความตระหนัก" ว่าการปล่อยให้ศัตรูที่อาจจะกำลังตามล่าเขาอยู่อย่างลับๆ นั้น ย่อมมิใช่ทางเลือกที่ชาญฉลาด เขาต้องการจะ "รู้เขารู้เรา" เพื่อที่จะสามารถ "ควบคุม" สถานการณ์ได้เมื่อถึงคราวจำเป็น

เด็กหนุ่มเริ่มเคลื่อนกายอย่างเงียบงัน "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) ถูกใช้ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทุกย่างก้าวของเขามิได้ "เหยียบ" ลงบนพื้นดินโดยตรง แต่คล้ายจะ "สัมผัส" และ "หลอมรวม" เข้ากับ "กระแสลม" (气流) ที่มองไม่เห็นรอบกาย พลังธาตุพฤกษา (草木之力) อันละเอียดอ่อนถูกส่งผ่านไปยังฝ่าเท้า สร้าง "ชั้นพลังงานชีวิต" บางเบาที่ช่วยให้การเคลื่อนไหวของเขานั้น "เบา" และ "ไหลลื่น" ดุจสายลมที่พัดผ่านใบไม้ในยามค่ำคืน ร่างของเขาเลื้อยไหลผ่านเงามืดของต้นไม้ใหญ่และพุ่มไม้หนาทึบ โดยแทบจะมิได้ทิ้งร่องรอยหรือสุ้มเสียงใดๆ ไว้เบื้องหลัง

ยิ่งลึกเข้าไปในหุบเขา บรรยากาศก็ยิ่ง "กดดัน" และ "ลึกลับ" มากยิ่งขึ้น เสียงของสรรพสัตว์ที่เคยได้ยินอยู่ไกลๆ บัดนี้กลับเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด มีเพียงเสียงลมที่พัดหวีดหวิวผ่านยอดไม้และเสียงใบไม้แห้งที่เสียดสีกันเท่านั้นที่ดังให้ได้ยินเป็นระยะ

ในขณะที่กำลังลัดเลาะไปตามแนวโขดหินที่ชื้นแฉะและปกคลุมไปด้วยตะไคร่เขียว (青苔) อยู่นั้น สองหูของเขาก็พลันจับ "เสียง" ที่ผิดปกติแว่วมาจากเบื้องหน้าไม่ไกลนัก! มันเป็นเสียง "ฝีเท้า" ของมนุษย์หลายคนที่กำลัง "หยุดพัก" หรือ "พูดคุย" กันอยู่!

หัวใจของเจี้ยนหลินพลัน "เต้นแรงขึ้น" เล็กน้อย! 'หรือว่า...จะเป็นพวกมัน!' เขารีบซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินใหญ่ที่ถูกเถาวัลย์ (藤蔓) เลื้อยพันอย่างหนาแน่น ค่อยๆ โผล่ศีรษะขึ้นมองอย่างระมัดระวังที่สุด

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้แววตาของเขาฉายประกาย "เย็นชา" ขึ้นเล็กน้อย...มันคือ "กลุ่มคนลึกลับ" กลุ่มเดิมที่เขาเคยเผชิญหน้าเมื่อหลายวันก่อนจริงๆ! พวกมันประมาณสามถึงสี่คนกำลังนั่งพักเหนื่อยอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ดูเหมือนจะกำลัง "ปรึกษาหารือ" เรื่องบางอย่างด้วยท่าทีที่เคร่งเครียด สภาพของพวกมันดูอิดโรยและมีร่องรอยการต่อสู้ปรากฏอยู่บ้างประปราย

เจี้ยนหลินยังคงซ่อนตัวนิ่ง สองหูพยายามจะ "สดับฟัง" บทสนทนาของพวกมันอย่างตั้งใจ "ลมหายใจ" ของเขาแผ่วเบาลงจนแทบจะไม่ได้ยิน...เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าพวกมันกำลังวางแผนอะไร และ "ถุงผ้าปักลายบุปผา" ที่เขาได้มานั้น มันมีความสำคัญอย่างไรต่อพวกมันกันแน่...

(จบตอนที่ 77)