Chapter 5
เล่นกับไฟ
@คอนโดใจกลางกรุงของญดา
ไทเกอร์ตามฉันขึ้นมาจนถึงที่ห้อง ฉันบอกให้ไทเกอร์นั่งรอที่โซฟาเพราะตัวฉันเองนั้นจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าคงต้องหาชุดอ่อยๆยั่วๆบดๆหน่อยละ
คิดได้แบบนั้นฉันก็หยิบชุดคลุมสวมก่อนอาบน้ำซึ่งเป็เนื้อผ้าขนหนูสีขาวสะอาดตามาใส่ ผมยาวสีดำขลับถูกปล่อยจนยาวไปถึงกลางหลัง ใบหน้าสวยยังคงแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอาง
“โทษทีปล่อยให้รอนาน”
ฉันเดินออกไปทั้งที่สวมชุดนั้น...ไทเกอร์หันมามองแล้วเหมือนจะผงะไปนิดหน่อย
“ไม่นานหรอก”
“อาบกับกูมั้ย? ่นี้อากาศร้อนนะ”
ทำพูดไปงั้นทั้งที่ตอนนี้เปิดแอร์ยี่สิบองศา ใบหน้าหล่อร้ายของหนุ่มตี๋คลี่ยิ้มขึ้นมาเมื่อได้ยินฉันพูดชักชวนแบบนั้น
“ได้อ่อ? ให้กูอาบด้วยอะนะ”
ถึงจะทำพูด ทำเหมือนกับว่าขออนุญาต แต่ความเป็จริงไม่ใช่หรอกเพราะว่าไทเกอร์ตอนนี้ลุกจากโซฟาแล้วขึ้นมายืนประจัญหน้ากับฉัน
ร่างสูงกว่าร้อยแปดสิบห้าเิเกับหน้าตี๋ๆของผู้ชายที่ดูก็รู้ว่ามีเชื้อจีน ส่วนฉันที่สูงเพียงร้อยหกสิบ เิเ ได้แต่เงยหน้ามองตา ปริบปริบ
“อื้อ”
ทำใจกล้าแล้วดึงเชือกสีขาวที่มัดชุดคลุมเอาไว้ แล้วแหวก้าให้เห็นร่องอกนิดนึง อยากดูว่าไทเกอร์จะรู้สึกอะไรไหม...เพราะถ้าเทียบความสัมพันธ์แล้วเราก็เป็แค่เพื่อนกัน ครามเป็เพื่อนฉันยังไม่รู้สึกอะไร อยากจะรู้ว่ามันไม่รู้สึกจริงๆหรือว่าแค่แกล้งไม่รู้สึก ร่างกายฉันมันไม่น่าเย้ายวนขนาดนั้นเลยหรอ
“หึ บอกกูมาตามตรงดีกว่าว่ามึงคิดจะทำอะไรกันแน่”
“!?”
แน่ะ ว่าแล้วว่ามันต้องรู้ ก็ยังอย่างว่าแหละนะ... ในอดีตเคยเป็เพื่อนรักกัน มันรู้นิสัยฉันยังไง ฉันก็รู้นิสัยมันอย่างนั้น
“อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะญดา...ว่ามึงชอบไอ้คราม”
“... มึงรู้ได้ไง”
โดนจี้จุดเข้าอย่างนั้นฉันก็ถึงกับไปไม่เป็ นี่อาการของฉันภายนอกมันดูออกขนาดนั้นเลยเหรอ? งงมาก
“สายตามึงขนาดนี้ ทำไมกูจะดูไม่ออก”
“แล้วไง มึงไม่คิดว่ากูดูยั่วยวนน่าเอาบ้างเหรอ?”
ฉันยังคงเข้าประเด็นตรงนี้ อยากจะรู้จริงๆว่าฉันดูไม่เซ็กซี่ยั่วเย้าเลยรึไงกัน ทั้งที่พี่ซันแฟนเก่าอยากเอาฉันจะตาย
ใบหน้าหล่อตี๋ยิ้มกระตุกขึ้นมุมปาก ฉันรู้นิสัยมันดี...เอามั่วไปหมดั้แ่สมัยเรียนมัธยม
“ทำไมจะไม่น่าเอา หุ่นมึงน่าขยี้จะตาย”
พูดจบมันก็ถือวิสาสะเอื้อมมือหนามาดึงเชือกที่ฉันกำลังจะแกะออกทำให้ผ้าคลุมอาบน้ำหลุดลงไปกองที่พื้นเผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวที่ชัดเจนภายใต้ชุดชั้นในสีดำสุดยั่วเย้าที่ใส่ไปเรียนในวันนี้
“มึงนี่ก็... ซ่อนรูปกว่าที่กูคิดนะ”
ไทเกอร์ไม่อ้อมค้อมแต่ชมออกมาตรงๆ ซึ่งแน่นอนว่ามันทำให้ฉันเขินอายจนต้องหลบสายตา ถึงฉันจะแรง ภายนอกจะดูไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อย กร้านโลก หรือบางทีคนอื่นอาจจะมองว่าแรด...แต่ความจริงฉันยังไม่เคยเผยภายในให้ใครได้เชยชมเลยสักครั้ง
“ถ้ากูน่าขยี้จริง มึงก็ลองขยี้ดูสิ”
ฉันแอ่นอกเข้าหาไทเกอร์จนหน้าอกอวบอิ่มภายใต้บราเซียสีดำชนเข้ากับแผงอกกำยำที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ๊ตสีขาวแขนยาวนักศึกษา แขนเรียวไต่ขึ้นไปคล้องคอแกร่งเอาไว้แล้วสบตาไม่เขินอาย ซึ่งแน่นอนว่าเพื่อนรักตรงหน้าดูจะพอใจมากที่ฉันทำแบบนี้
“ไม่เจอกันนาน...มึงอ่อยเก่งขนาดนี้เลยเหรอวะญดา”
“ตอนนี้อาจแค่อ่อย แต่ถ้าอยากอร่อยมึงก็ลองชิมกูดู”
“หึ สมัยเรียนกูมองข้ามมึงไปได้ยังไงวะ”
ไทเกอร์คลี่ยิ้มแล้วก้มหน้าลงมาใช้จมูกไล้ที่แก้มนวลเนียน ฉัน ในตอนนี้รู้สึกสยิวกิ้วไปทั้งร่างกาย เพิ่งเคยจะรับรู้ความรู้สึกแบบนี้ ตอนสมัยเรียนมัธยมฉันอาจจะไม่ได้ดูยั่วยวนขนาดนี้เพราะว่าเรียนอยู่ที่บ้านกระโปรงนักเรียนก็ยาวเลยเข่าลงมา เสื้อนักเรียนก็ตัวหลวมโคร่ง ที่ต้องแต่งตัวแบบนั้นก็เพราะว่าอยู่กับครอบครัวและพ่อกับแม่ฉันค่อนข้างดุนิดนึง แต่เหล่าเพื่อนมัธยมก็รู้ถึงความแรดของฉันเพราะว่าไปแต่งหน้าที่โรงเรียนตอนเช้าตลอด ถุงเท้าข้อข้อสั้น ถึงโรงเรียนกระโปรงก็พับขึ้น เรียกได้ว่าเต็มสูตรความไม่เป็ระเบียบ (ภูมิใจมั้ยเนี่ยตัวเราT_T)
“คงเพราะว่ามึงมัวมองแต่คนอื่นละมั้ง”
ฉันไม่แปลกใจหรอก ไม่ใช่แค่ไทเกอร์ที่มองข้ามฉัน แต่ครามเองก็ด้วย เรียกได้ว่าเพื่อนที่สนิททั้งสองคนไม่เคยมีความคิดเชิงชู้สาวกับฉันเลยสักนิด คนที่เข้ามาจีบสมัยเรียนมัธยมก็มีแต่รุ่นพี่หรือว่าเพื่อนห้องอื่นไม่ก็เด็กผู้ชายโรงเรียนอื่น แต่ฉันก็ไม่คิดสานต่อกับใครสักคน จะไปมีใครได้ไง... ก็ใจฉันมันอยู่ที่คราม
“ก็เป็แค่อดีตน่า แต่ตอนนี้กูสนใจมึงกว่าเยอะเลย”
“หึ”
ฉันทำได้แค่แค่นขำในลำคอเพราะรู้สึกว่าพวกผู้ชายก็ชอบพูดแบบนี้กันหมดแค่เพราะอยากจะได้ ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่แปลกหรอกสิ่งที่แปลกคือครามต่างหาก...ครามทำไมต้องทำเหมือนรังเกียจฉันขนาดนั้นด้วย
“แล้วสรุป... จะให้กูอาบน้ำด้วยใช่ปะ?”
“...”
“กูถามมึงให้แน่ใจ เพราะคนอย่างไทเกอร์ไม่บังคับใคร”
ก็จริงของมัน ผู้หญิงแต่ละคนที่มันคบที่มันควงด้วยต่างก็เต็มใจและสมยอมกันทั้งนั้น
“กูเต็มใจ”
ในเมื่อครามไม่เคยคิดอยากได้ร่างกายของฉัน มันไม่เคยคิดกับฉันเกินเพื่อน คนที่ฉันรักไม่ได้้าฉันขนาดนั้น เพราะฉะนั้นร่างกายนี้ของฉันจะใช้กับใครก็ได้
ติ๊ด!
แอ๊ดดดด
“...”
เสียงคีย์การ์ดดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตู และคนที่มีคีย์การ์ดสำรองห้องฉันจะเป็ใครไปได้ล่ะนอกจาก...
“คราม!”
แววตาเ็าออกมาจากใบหน้าเมื่อเห็นว่าฉันยืนอยู่หน้าไทเกอร์โดยมีเพียงชุดชั้นในปกปิดเรือนกาย
ไทเกอร์หันไปมองทางประตูก็เพราะว่าคนที่เข้ามาคือครามอดีตเพื่อนรัก
“ไอ้ไท...ญดา”
ครามมองหน้าเราสองคนสลับไปมา ฉันใรีบหยิบชุดคลุมมาปกปิดเรือนกายเอาไว้
“ไงพวก ไม่เจอกันนาน”
ไทเกอร์หันไปมองหน้าคราม แล้วยิ้มขึ้นที่มุมปาก ส่วนฉันตอนนี้หน้าแทบจะเหลือสองนิ้วเพราะสายตาดุดันจากคราม เหมือนมันตำหนิฉันอยู่ในใจ
ทำไมล่ะ? ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยเนี่ย เราสองคนไม่ได้เป็อะไรกัน
“ไอ้ไทเกอร์ มึงมาอยู่ห้องญดาได้ยังไง!?“
น้ำเสียงแหบเริ่มดังขึ้นเรื่อยแล้วเดินมาประจันหน้าเราสองคน ส่วนชั้นที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างสองหนุ่มได้แต่ก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบตาใคร
“ก็ญดาชวนกูขึ้นมาเอง :)”
“จริงเหรอ?”
ครามหันมองหน้าฉัน ส่วนฉันก็ได้แต่ก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบตา
“กูถามว่าจริงเหรอ!”
ครามเริ่มขึ้นเสียงเมื่อฉันไม่ตอบ
“เออ แล้วทำไม? กูโตแล้วจะชวนใครขึ้นห้องก็ได้”
ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาแล้วเถียงออกไปแบบนั้น แต่ครามคงไม่ได้โกรธที่ฉันชวนใครขึ้นห้องหรอก ฉันว่ามันคงโกรธที่คนที่ฉันชวนมาเป็ไทเกอร์มากกว่า
“กูกับมึงมีเื่ต้องเคลียร์กันญดา”
“..หึ”
ไทเกอร์มองหน้าเราสองคนสลับกันไปมาแล้วแค่นขำในลำคอ มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คสีดำในชุดนักศึกษา
“ส่วนมึง...ออกจากห้องเพื่อนกูไปซะ”
“เพื่อนมึง? อย่าลืมสิ... ญดามันก็เพื่อนกู”
“มึงมันเป็อดีต ญดามันไม่มีทางเลือกมึง มันอยู่กับกู”
ครามพูดออกไปอย่างมั่นใจ ซึ่งมันก็จริงแหละ...ฉันอยู่กับครามมาโดยตลอด สนิทกับครามมาั้แ่อนุบาล เพราะฉะนั้นพอมันแตกกันฉันเลยเลือกอยู่กับคราม ส่วนไทเกอร์ฉันพึ่งมาสนิทกันตอนมอปลาย
“อยู่กับมึง แต่วันนี้ญดามันเลือกกูว่ะ ไม่งั้นกูคงไม่ได้เห็นทั้งตัวแบบนั้นหรอก”
สายตาเ้าเล่ห์ไล่มองฉันั้แ่หัวจรดเท้า นั่นยิ่งสร้างความโมโหให้กับคราม มันเดินไปประจันหน้ากับไทเกอร์แล้วรวมแรงหมัดอัดลงเข้าที่แก้มขวาจนไทเกอร์หน้าหัน
ผัวะ!
ไทเกอร์หันกลับมาประจันหน้ากับครามอีกครั้งแล้วอัดหมัดใส่แก้มซ้ายของคราม
“อย่าคิดว่ากูจะยอมมึง”
ผัวะ!
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
ฉันห้ามทั้งสองคนแล้วรีบไปจับแขนไทเกอร์เอาไว้ไม่ให้รัวหมัดไปมากกว่านี้ ครามหันหน้ามาแล้วยกมือขึ้นปาดเืที่ออกที่มุมปากก่อนจะเดินมากระชากข้อมือและฉันให้เดินตามมันไป
“มึงมากับกูญดา ส่วนมึงออกไปจากห้องเพื่อนกูซะ”
“หึ”
ฉันได้ยินเสียงแค่นหัวเราะในลำคอของไทเกอร์เป็ครั้งสุดท้ายก่อนที่จะโดนดึงออกมาจากคอนโดของตัวเองด้วยสภาพนั้น
ติ๊ด!
ความหยิบคีย์การ์ดของตัวเองมาเปิดห้องของมันแล้วพาฉันเข้ามาภายในห้องของครามที่ถูกตกแต่งไปด้วยสีดำสลับกับสีน้ำเงิน
“โอ๊ย! เจ็บนะ”
ฉันหันไปโวยวายเมื่อมันผลักฉันลงมากับพื้นห้องจนชุดคลุมแทบจะหลุดลุยแต่โชคดีที่ฉันจับเอาไว้ทัน
“แค่นี้ทำเจ็บ เดี๋ยวมึงได้เจ็บมากกว่านี้แน่”
5K
