บทที่ 2 ช่วยชีวิต (รีไรท์)
ณ อาคาริติ้ง
ภายในห้องรับรองของเม่ยอิงเอนเตอร์เทนเมนต์
ถังหว่าน เ้าของใบหน้างดงามกำลังเผยสีหน้าเ็าเล็กน้อย ชุดสูทเข้ารูปดูจะไม่สามารถซ่อนสัดส่วนโค้งเว้าอันสมบูรณ์แบบของเธอได้
“พี่หว่าน คุณเว่ยไม่ยินดีที่จะช่วยเขียนเพลง งั้นเราหาคนอื่นดีไหมคะ?” ซุนเิ ผู้ช่วยตัวน้อยถามขึ้นมาด้วยความเป็ห่วง
"ฉันคงต้องหาคนอื่นเท่านั้นแหละ"
ถังหว่านถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ ราวกับว่าเธอหมดความสนใจต่อภาพหิมะตกที่คนทั้งโลกชื่นชอบแล้ว
เว่ยซินหมินเป็นักแต่งแนวหน้าของประเทศ ทั้งยังเป็ปรมาจารย์ด้านดนตรีที่นักร้องนับไม่ถ้วนต่างให้ความเคารพนับถือ ลือกันว่าใครก็ตามที่ได้เพลงใหม่ของอาจารย์เว่ยไปจะต้องดังเป็พลุแตกแน่นอน
ใน่ไม่กี่ปีที่ผ่านมา ถังหว่านกลายเป็นักร้องที่ขึ้นอยู่ไปแนวหน้าของประเทศด้วยเพลงฮิตมากมาย
น่าเสียดายที่เธอไม่ได้ออกเพลงใหม่ใน่หกเดือนที่ผ่านมา เป็เหตุให้ชื่อเสียงของเธอลดลงเล็กน้อย ตรงกันข้าม คู่แข่งคนอื่นในบริษัทกลับปล่อยเพลงคุณภาพดีออกมาสองเพลงติดต่อกัน ทำให้พวกเขาแซงหน้าเธอไปแล้ว ทั้งยังได้รับทรัพยากรดี ๆ จากบริษัทมากยิ่งขึ้น
ติ๊ง!
เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของหญิงสาว
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูหมายเลขที่แสดงบน ID ผู้โทร และพบว่าเป็ครูใหญ่ของโรงเรียนที่ลูกสาวกำลังศึกษาอยู่
“สวัสดีค่ะคุณหลี่ ฉันถังหว่าน เหมียวเหมี่ยวกำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ?”
“คุณถัง คุณพอจะรีบมาที่โรงเรียนได้ไหม? มี...คนบ้ามาอ้างว่าเป็พ่อของเหมียวเหมี่ยว ไม่เพียงแต่ทำให้ผู้ดูแลความปลอดภัยของโรงเรียนเราาเ็เท่านั้นนะ แต่เขายังไปที่ห้องเรียนของเหมียวเหมี่ยวด้วย ตอนนี้สถานการณ์เร่งด่วนมากค่ะ” อาจารย์หลี่กล่าวอย่างเร่งรีบ
คนบ้า?
ใครกันที่กล้ามาอ้างว่าเป็พ่อของเหมียวเหมี่ยว?
ถังหว่านรู้สึกใทันทีที่ได้ยิน เธอหันหลังและรีบออกจากห้องรับรองไป
จะใช่เขาหรือเปล่า?
แต่มันเป็ไปไม่ได้!
คนคนนั้นอ้างเองว่านอกูเานั้นมีอันตรายอยู่มาก และเขาขอตายอยู่ในูเาชางหลางเสียดีกว่า มันจึงเป็ไปไม่ได้ที่คนคนนั้นจะลงมาจากูเา ถ้าอย่างนั้นแล้ว คนบ้าที่อาจารย์หลี่ว่ามานั้นเป็ใครกัน? เขา้าทำอะไรกับลูกสาวของเธอ?
ณ โรงเรียนอนุบาลนานาชาติเหิงปิน
ภายในห้องเรียน โจวอี้หยิบขวดกระเบื้องเคลือบออกจากกระเป๋า ก่อนจะเทยาเม็ดสีขาวขุ่นออกมายื่นให้ลูกสาวของเขาแล้วพูดว่า "เหมียวเหมี่ยวเป็หวัดมานานหรือยังลูก? พ่อมีน้ำตาลก้อนด้วยนะ ลองกินดูสิ รสชาติไม่แย่เสียทีเดียว"
“น้ำตาลแก้หวัดได้เหรอคะ?” ถังเหมียวเหมี่ยวไม่เชื่อ
“นี่คือขนมที่พ่อทำขึ้นเอง มันเรียกว่า 'ขนมรักษาโรค' ถ้ากินหนึ่งเม็ดก็สามารถทำให้ลูกมีสุขภาพแข็งแรงได้” ใบหน้าของโจวอี้เผยรอยยิ้มจริงใจออกมา รอยยิ้มนั้นอบอุ่นราวกับแสงแดดยามเช้า
“คุณลุงทำขนมยังไงเหรอคะ?” คำถามของถังเหมียวเหมี่ยวทำให้ดวงตาของเขาทอประกายระยิบระยับ ขณะที่เด็กหญิงหยิบเม็ดยาในมือของคนตรงหน้าขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
"พ่อ..."
คำพูดของโจวอี้ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเปิดประตู
เฉินเยว่ฉิน ผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลเป็ผู้ที่วิ่งเข้ามาในห้องเรียนคนแรก ตามมาด้วยครูและเด็ก ๆ ในโรงเรียนอนุบาลอีกหลายสิบคน แต่ละคนถือไม้กวาด ไม้ถูพื้น และ ‘อาวุธ’ อื่น ๆ มาด้วย
“เหมียวเหมี่ยว อย่ากินมันนะ มันมีพิษ!” เฉินเยว่ฉินะโลั่น
พิษ?
โจวอี้มองเฉินเยว่ฉินราวกับมองคนโง่คนหนึ่ง
นี่คือ ‘ยาบำรุง’ ที่เขาทำขึ้นเอง ใช้เวลาสามวันสามคืนในการสกัดจากยาสมุนไพรจีนอันล้ำค่า 36 ชนิด แต่ละเม็ดมีค่าและสามารถรักษาโรคทุกชนิด
โจวอี้หันกลับมาคว้าเม็ดยาในมือลูกสาวของเขา และทันทีที่เธออ้าปาก เขาก็โยนมันเข้าไปในปากของลูกสาวด้วยความแม่นยำ
ยาบำรุงสุขภาพซึ่งอยู่ในรูปเม็ดยาจีนโบราณพลันละลายในปากของเด็กหญิงตัวน้อย ทั้งยังมีกลิ่นหอมและรสหวานให้ได้กลิ่น
ลำคอของถังเหมียวเหมี่ยวขยับเล็กน้อย และเม็ดยาที่ค่อย ๆ ละลายก็ถูกเธอกลืนลงไป
“อ๊า! เหมียวเหมี่ยว...”
เฉินเยว่ฉินกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว เธอรีบวิ่งไปอยู่ตรงหน้าถังเหมียวเหมี่ยวโดยไม่สนใจคำขู่ของโจวอี้ แล้วดึงเด็กหญิงตัวน้อยเข้ามาในอ้อมแขนก่อนจะพูดว่า "ถุยออกมา คายมันออกมาเร็ว!”
"กลืนลงไปเรียบร้อยแล้วค่ะ!"
ถังเหมียวเหมี่ยวกะพริบตาปริบ ๆ และเลียริมฝีปากด้วยลิ้นเล็ก ๆ ของเธอ
มันทั้งหวานและอร่อยกว่าคิด
เฉินเยว่ฉินใจกระตุกอย่างรุนแรง เธอเอามือทาบอกโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะะโใส่โจวอี้ด้วยความไม่พอใจ
"คุณให้อะไรเหมียวเหมี่ยวกิน ไอ้สารเลว เธอยังเด็กอยู่นะ!"
ชายหนุ่มมองท่าทางโกรธเกรี้ยวของอีกฝ่าย รู้สึกละอายใจขึ้นมาในทันใด
เป็เพราะเขาเข้าใจโลก และเห็นได้ชัดว่าหญิงวัยกลางคนคนนี้เป็ห่วงลูกสาวเขา
แล้วยังร่างกายของเธอนั่นอีก...
“อาจารย์ท่านนี้ คุณกำลังป่วยอยู่ อย่าโกรธไปเลยครับ ผมไม่ได้คิดจะทำร้ายลูกสาวของผมนะ” โจวอี้กล่าว
“นี่คุณ!...”
เฉินเยว่ฉินอยากจะด่าอีกฝ่าย แต่หัวใจของเธอเริ่มบีบแน่น และการหายใจก็เริ่มลำบากมากขึ้น
เธอล้มลงกับพื้นโดยที่ยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ
"ผู้อำนวยการ!..."
“แย่แล้ว ผู้อำนวยการตายเพราะคำพูดของชายคนนี้!”
“อย่าพูดเหลวไหลนะ อาจารย์ใหญ่เป็โรคหัวใจ ช่วยกันค้นกระเป๋าว่ามียาแก้อาการหัวใจวายเฉียบพลันไหม!?”
กลุ่มครูชายหญิงรีบวิ่งเข้าไปหาเฉินเยว่ฉิน ก่อนจะพบว่าไม่มียาดังกล่าว
“โทร 120 เร็ว!” มีคนแนะนำขึ้นมา
“ใช่ ๆ 120!”
โจวอี้มองคนเหล่านี้ด้วยความแปลกใจ
ท่ามกลางความอลหม่านของพวกเขา ชายหนุ่มชี้ไปที่เฉินเยว่ฉินและถามว่า "เธอเป็ผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลของคุณงั้นเหรอ? เธอเป็คนที่มีตำแหน่งสูงสุดและมีเกียรติมากที่สุดใช่หรือเปล่า?"
“ใช่ เธอนั่นแหละ” ครูชายคนหนึ่งจ้องไปที่โจวอี้ด้วยความโกรธจัด
ดวงตาของโจวอี้วาววับราวกับว่าได้เห็นสมบัติล้ำค่า
เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หลีกทาง ผมเป็หมอจีน ผมจะรักษาเธอเอง”
“อย่ามาตลก ทั้งหมดเป็เพราะคุณทั้งนั้น อาจารย์เฉินถึงได้...”
“หุบปากแล้วออกไปซะ” โจวอี้ก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ คว้าคอเสื้อของครูชายสองคนแล้วโยนไปที่ประตูห้องเรียน
เพียงแค่โบกแขนอีกครั้ง คนอื่น ๆ ก็ถอยออกไป
วินาทีถัดมา เขารีบเอากล่องไม้และหยิบเข็มเงินออกมา แม้ว่าเธอจะสวมเสื้อผ้า แต่เขายังคงแทงจุดฝังเข็มลงบนร่างของเฉินเยว่ฉินอย่างแม่นยำ
จากนั้นก็หยิบยาออกมาอีกครั้ง แม้จะลังเลเล็กน้อย แต่เขาก็ใส่มันเข้าไปในปากของเฉินเยว่ฉิน พลางพึมพำว่า "ลูกสาวของฉันยังต้องเรียนที่นี่ เพื่อป้องกันไม่ให้เธอเป็อันตราย ยานี้ก็ไม่ควรเสียเปล่า!"
โจวอี้กดนิ้วลงบนจุดฝังเข็มของเฉินเยว่ฉิน และถูเบา ๆ ห้าวินาที จากนั้นเขาก็หยิบเข็มเงินเล่มสุดท้ายออกมา แล้วแทงเข้าไปในจุดฝังเข็มนั้นอีกครั้ง
บิด ยก และแทง
หลังจากทำซ้ำสามครั้ง เขาก็รีบดึงเข็มเงินทั้งหมดที่ปักร่างกายของเฉินเยว่ฉินออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กดกระตุ้นจุดดังกล่าวให้
ครู่ต่อมา เฉินเยว่ฉินก็ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา
สายตาของเธอเริ่มกลับมาโฟกัสภาพ จากนั้นก็ยันแขนลุกขึ้นนั่ง
หัวใจไม่เจ็บแล้ว?
อีกอย่าง ทำไมร่างกายรู้สึกสบายมาก?
เธอหันมองรอบตัวไปมาอย่างงุนงง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ก่อนหน้านี้
เฉินเยว่ฉินลุกขึ้นด้วยสายตาตื่นตัวและดูเป็ปฏิปักษ์กับโจวอี้ จากนั้นก็รีบวิ่งไปหาถังเหมียวเหมี่ยว และกอดเด็กหญิงไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง
“นี่ ผมช่วยคุณแล้วนะ มาคุยกันก่อนเถอะ หยุดจ้องผมเหมือนคนบ้าได้ไหม?” โจวอี้ส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น
หมายความว่ายังไงนะ?
เขาช่วยฉัน?
เฉินเยว่ฉินมองบรรดาครูที่อยู่ตรงประตูห้องเรียน และพบว่าสีหน้าของพวกเขาดูตกตะลึง
1K
