เทพอสูรมังกรไร้ขอบเขต

ตัดกลับมา ณ แดนเซียน บริเวณจุดพักนักของเผ่าเทพสวรรค์แห่งชีวิต

ในเวลานี้ผู้เป็นเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์อย่าง เหว่ยเสวียนจี กำลังนั่งตรวจสอบเหล่ามนุษย์ เทพ และปีศาจที่เข้าไปในแดนพฤกษชาติเพื่อแย่งชิงแข่งขัน โดยเป้าหมายของนางนั้นแน่นอนว่าย่อมเป็นเย่หยุนซีอย่างไม่ต้องสงสัย

"ไม่เจอ ไม่เจอเลย เด็กคนนั้นไม่ได้มางั้นหรือ" นางอุทานด้วยความร้อนใจ ดวงตาฉายแววโศกเศร้าระคนผิดหวัง มือข้างหนึ่งที่ถือปิ่นปักผมคริสตัลหักๆพังๆบัดนี้กำแน่นเสียจนโลหิตสีทองเริ่มหลั่งไหล

แต่ทว่าในวินาทีนั้นเอง จู่ๆเสียงๆหนึ่งที่ฟังดูคุ้นเคยก็พลันดังขึ้นในหัวของนาง

'หากเจ้าอยากพบเขาก็จงมาหาข้าที่บ้าน ไม่เช่นนั้นเจ้าจะไม่มีวันได้เจอเขาอีกต่อไป'

"กู่หลินเฉิน เจ้าคนไร้ยางอาย!!" เหว่ยเสวียนจีกลับกลายเป็นเดือดดาลขึ้นมาในทันทีเมื่อสดับวาจา จากนั้นนางจึงรีบกระชากมิติออกจากที่พำนักไปโดยไม่คิดรอช้า เสี้ยวพริบตาต่อมา นางก็มาถึงจุดหมายซึ่งเป็นบ้านหลังเล็กๆที่ตั้งอยู่บริเวณชายป่าใกล้ๆกับเขตพื้นที่ของเมืองมังกรบรรพกาล

"กู่หลินเฉิน ออกมาเดี๋ยวนี้ เอาตัวลูกข้าคืนมานะ" เหว่ยเสวียนจีตะโกนเสียงดังลั่น

"ลูกเจ้าคนเดียวหรือ เขาก็เป็นลูกข้าเหมือนกัน" ทันใดนั้น ที่บริเวณหลังคาบ้านปรากฏร่างของชายหนุ่มผมสีดำขลับหน้าตาหล่อเหลาเกินบรรยาย

ผู้เป็นเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์เมื่อได้ยินร่างกายก็ถึงกับสั่นสะท้าน "เจ้าคนสารเสว 150 ปีก่อน เจ้าหลอกข้าเรื่องนี้จะนับได้อย่างไรกัน?"

"หึ! เมื่อตอนนั้นพวกเราทั้งคู่ต่างปลอมตัวมาหาความสำราญที่โลกมนุษย์จะนับว่าข้าหลอกเจ้าอยู่ฝ่ายเดียวได้อย่างไร" กู่หลินเฉินส่ายศีรษะพลางตอบกลับไป ส่งผลให้เหว่ยเสวียนจีถึงกับพูดไม่ออก เพราะมันเป็นความจริงตามที่ชายหนุ่มพูดมา ถ้าหากจะเรียกว่าโชคชะตาเล่นตลกก็คงไม่ผิดนัก!

"จะ เจ้าไม่ต้องพูดมาก ตกลงจะส่งลูกคืนให้ข้าหรือไม่?"

"เห้อๆ เจ้าอย่าพึ่งใจร้อนไป ใครบอกกันล่ะว่าข้าจับเด็กแสบนั่นได้ ข้าก็แค่จับภรรยาและลูกๆของเขาเอาไว้มันก็เท่านั้น" กู่หลินเฉินโยนเข็มทิศสืบค้นสายเลือดไปมาพลางกล่าว

คำพูดนี้ ทำเอาหัวใจของเหว่ยเสวียนจีเต้นถี่กระชั้น "เจ้าเป็นบิดาภาษาอะไรกัน ถึงได้คิดจะใช้วิธีการเลวร้ายเช่นนี้บีบบังคับเขา"

"หึ! แล้วอย่างไรเล่า ก็ข้าเป็นเผ่าปีศาจนี่ อะไรที่ทำให้บรรลุเป้าหมายได้ ข้าย่อมทำ"

"อ่อๆ.......แล้วก็อีกอย่าง ข้าไม่ได้คิดที่จะบีบบังคับแค่ลูกเท่านั้น คนเป็นเมียอย่างเจ้า ข้าก็จะใช้วิธีการนี้เพื่อบีบบังคับ"

"ถ้าหากเจ้าไม่ไปกับข้า ตัวข้าก็จะไม่ปล่อยให้เจ้าได้พบเจอกับลูกและหลานอีกต่อไป" กล่าวอย่างหน้าซื่อตาใส กู่หลินเฉินนั่งไขว่ห้างเท้าคางอย่างกวนประสาท

"อึก! คนสารเลว นี่คือธาตุแท้ของเจ้าสินะ" คนงามอยากจะเข้าไปบีบคอชายหนุ่มให้ตายเสียตอนนี้

"ฮ่าๆๆ เจ้าคิดให้ดีๆ ข้าให้เวลาเจ้า 1 ชั่วยาม" ผู้เป็นมหาเทพปีศาจหัวเราะกล่าวอย่างขบขัน เทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ เหว่ยเสวียนจี เต็มไปด้วยความกดดัน แต่เพียงไม่กี่ลมหายใจเท่านั้นนางก็ตัดสินใจได้

"ตกลง ข้าจะไปกับเจ้า คนชั่วร้าย"

"โอ่ว ไม่คิดเลยว่าจะใช้เวลาน้อยเช่นนี้ แต่ก็เอาเถอะ ถึงอย่างไรผลลัพธ์ก็เป็นอย่างที่ข้าต้องการ" พูดจบ! ร่างของกู่หลินเฉินก็พลันมาปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของโฉมสะคราญ จากนั้นทำการผนึกพลังศักดิ์สิทธิ์เอาไว้เพื่อป้้องกันไม่ให้คนหลบหนี ก่อนที่จะโอบเอวนางมาแนบชิดกายพลางเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

"นี่เจ้า! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ?" เหว่ยเสวียนจีถลึงตาใส่อีกฝ่าย ร่างกายดิ้นรนสุดฤทธิ์ แต่ไม่อาจหลุดจะเงื้อมมือของสามีตัวร้าย

"หึ! ทำอย่างกับไม่เคยไปได้" กู่หลินเฉินยิ่งกอดนางแน่นเข้าไปใหญ่ ก่อนที่จะพานางหายตัวเข้าไปในอุปกรณ์มิติของเขา ภาพเบื้องหน้าคือหญิงสาวทั้งสี่คนที่บัดนี้กำลังกอดบุตรสาวและบุตรชายของตนเองเอาไว้

'นี่คือหลานๆและเหล่าลูกสะใภ้ของข้างั้นหรือ' เหว่ยเสวียนจีอุทานในใจ แต่หลังจากนั้นไม่นาน ดวงตาคู่งามก็พลันมีหยดน้ำใสๆหลั่งไหลออกมา

ยิ่งได้เห็นหน้าตาอันน่ารักน่าชังของหลานๆ มันยิ่งทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกินที่ไม่ได้เลี้ยงดูบุตรชายอย่างเย่หยุนซี

'ครั้งก่อนเพราะเผ่าพันธุ์ดูเหมือนจะมีภัย ข้าเลยตัดสินใจส่งเขามาที่โลกมนุษย์ ทว่ากลับพบเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝัน........ในเมื่อมีโอกาสให้แก้ตัวใหม่อีกครั้ง ข้าจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำเหมือนเก่าอีกโดยเด็ดขาด' นางปฏิญาณในใจอย่างตั้งมั่น ต่อให้จะเป็นการเลือกระหว่างครอบครัวกับเผ่าพันธุ์ ตัวนางในวันนี้ก็จะขอเลือกครอบครัวโดยไม่ลังเลใจ

เพราะนางติดค้างบุตรชายเอาไว้มากมายจริงๆนับตั้งแต่เขาเกิดมา และมันถึงเวลาแล้วที่ต้องชดเชยคืนบ้าง

"หึ! เจ้าก็อยู่ที่นี่ดูแลพวกนางไปก่อนก็แล้วกัน ข้าจะกลับพิภพปีศาจแล้ว" ทางด้านกู่หลินเฉินเมื่อเห็นท่าทีโฉมงามก็ยอมคลายอ้อมกอดให้แต่โดยดี ก่อนที่เขาจะหายตัวออกจากอุปกรณ์มิติในเวลาต่อมา