“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

เสียงปะทะเมื่อครู่ยังสะท้อนในอากาศ แต่ความเงียบอันบิดเบี้ยวกลับคืบคลานมาแทนที่ พื้นดินแตกร้าวเป็นเส้นลึกนับไม่ถ้วน ฟากฟ้าปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีเลือด

ห้าศิษย์แห่งยุคสวรรค์โบราณยืนเรียงแถว ใบหน้าเย็นเยียบแม้ร่างกายจะบาดเจ็บเล็กน้อยจากการปะทะกับเฉินหยวน แต่แววตากลับเปี่ยมไปด้วยความแน่วแน่

“ถึงเวลาสิ้นสุดแล้ว เฉินหยวน” ชายเคราสีน้ำเงินก้าวออกมาหนึ่งก้าว นิ้วมือเขาวาดเส้นอาคมกลางอากาศ แสงสีฟ้าเข้มสลักเป็นรูนโบราณ

อีกสี่คนต่างสอดประสานพลังของตนลงไป—

ชายตาฟ้า หลั่งพลังเวลา ก่อให้ค่ายกลหยุดไหลของทุกสรรพสิ่ง

หญิงเงาดำ หลอมเงานับพันเป็นกำแพงกั้น

ชายตาทอง ปล่อยสายพลังแห่งความทรงจำ กวาดล้างสัญญาณของผู้ที่อยู่ภายใน

นักรบสายเลือดทอง ตรึงค่ายกลด้วยโลหิตสายเลือดแท้

เส้นสายทั้งหมดหลอมรวมกัน กลายเป็น ค่ายกลสังหารแห่งสวรรค์เก่า พลังโบราณปกคลุมทั้งหุบเขา ราวกับทั้งแดนถูกปิดผนึกเข้าสู่ห้วงกาลก่อนก่อกำเนิดโลก

เฉินหยวนรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมมา หายใจเพียงครั้งเดียวกลับรู้สึกเหมือนแบกภูผานับหมื่น “นี่คือ…กับดักที่พวกเจ้าซ่อนเร้นมานานงั้นหรือ”

ชายตาทองหัวเราะเย็น “มิใช่แค่กับดัก แต่คือจุดจบของสายเลือดเจ้าด้วย!”

ทันใดนั้น ค่ายกลเริ่มทำงาน—

เวลาในร่างเฉินหยวนถูกบีบอัด เลือดเนื้อแทบระเบิดออกมา

เงามืดพันธนาการดั่งโซ่เหล็ก

ความทรงจำเก่าถูกกรีดออกทีละชั้น ความจริงบางอย่างในใจเขาถูกเปิดเผย

พลังสายเลือดโบราณในตัวเขาถูกตรึงไม่ให้ปะทุ

เฉินหยวนทรุดลงบนเข่าข้างหนึ่ง เลือดหยดลงสู่พื้นหิน แววตาแดงก่ำ แต่กลับไม่ใช่ด้วยความสิ้นหวัง หากเต็มไปด้วยความดื้อรั้น

“พวกเจ้าจะปิดผนึกข้า…แต่สิ่งที่พวกเจ้าไม่เข้าใจคือ—”
เขากำดาบแน่น ดวงตาสัจธรรมเงาเริ่มหมุนวน รอยแตกสีดำแตกกระจายทั่วอากาศ

“ข้าสามารถเขียนรอยแตกใหม่ได้!”

แสงดาบฟ้าร่วงสาดลง ฟันใส่ค่ายกลตรงกลาง—
เสียงแตก ปังงงง! ดังก้อง รอยร้าวสีดำเริ่มขยาย

แต่ค่ายกลมิได้อ่อนแอ มันดูดซับพลังของเฉินหยวนกลับเข้าไป เปลี่ยนเป็นแรงสะท้อนถาโถมใส่ร่างเขา
ตุบ! เฉินหยวนกระเด็นออกไป เลือดกระอักเป็นสาย

หญิงเงาดำยิ้มเย็น “แม้เจ้าจะฉีกกฎแห่งฟ้าได้ แต่สิ่งที่เราสร้าง…คือกฎที่ฟ้าเก่าเองยังต้องเกรงกลัว”

เฉินหยวนยันตัวขึ้นอีกครั้ง แม้ร่างกายสั่นสะท้าน แต่สายตากลับยิ่งสว่างไสวกว่าเดิม

“ถ้าค่ายกลนี้สร้างจากกฎของฟ้าเก่า—งั้นข้าจะไม่ทำลายมัน…”
เขายกดาบขึ้นอีกครั้ง “…แต่ข้าจะ ลบความหมาย ของมันแทน!”

ดวงตาสัจธรรมเงาทั้งสองเบิกกว้าง รอยแตกใหม่ไม่ได้ผ่าค่ายกลออก แต่ค่อย ๆ กัดกินความหมายที่ค้ำจุนมันอยู่

ท้องฟ้าเหนือหุบเขาเริ่มสั่นสะท้านอีกครั้ง…
ศึกครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงการต่อสู้ของพลัง แต่คือการต่อสู้ระหว่าง ความหมายแห่งการมีอยู่ กับ เจตจำนงโบราณที่ไม่ยอมสลาย