ถึงกระนั้นคุณหนูใหญ่ผู้นี้ก็ช่างงามหยาดเยิ้มจะพูดว่าล่มเมืองล่มแผ่นดินก็ไม่เกินจริงแม้แต่น้อยอีกทั้งมีเสน่ห์เย้ายวนใจยิ่งกว่ามารดาของนางเสียด้วยซ้ำเหมือนปีศาจจิ้งจอกสาวไม่มีผิด
ณ สวนจิ้งซินที่ห้อมล้อมด้วยบ่าวไพร่ทั้งเด็กและเฒ่าอวี๋ซื่อพูดบางอย่างต่อหน้านายหญิงไป๋ด้วยความนอบน้อมใช้ผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกบัวเช็ดคราบน้ำตาที่หัวตาเป็ครั้งคราวส่วนไป๋ชิงโหรวนั้นยืนเคียงข้างอวี๋ซื่ออย่างสงบเสงี่ยมพูดสัพเพเหระบ้างให้เป็ส่วนหนึ่งของบทสนทนา
ไป๋เซียงจู๋เห็นดังนี้แล้วถึงกับฉีกยิ้มหยันคนทั้งห้องนี้กำลังฟ้องท่านยายของนางหรือ
ฮูหยินเฒ่าไป๋ยกถ้วยชาหยกลายกล้วยไม้ขึ้นอย่างเนิบนาบนั่งฟังเงียบๆ เหมือนไม่ได้ใส่ใจโดยสิ้นเชิงทว่าในดวงตาปราดเปรื่องคู่นั้นกลับแผ่ความเยือกเย็น
“ท่านแม่ลูกคิดว่าในเมื่อจู๋เอ๋อร์กลับมาแล้ว อุตส่าห์รอดพ้นภยันตรายทั้งหลายมาถึงสูญเสียความบริสุทธิ์ไป อย่างน้อยก็ดีกว่าสูญเสียชีวิตนะเ้าคะ” อวี๋ซื่อพูดอย่างระมัดระวัง ใบหน้าเปี่ยมความกรุณาราวกับว่าเห็นแก่ไป๋เซียงจู๋สุดหัวใจ
“เ้าหมายความว่าจู๋เอ๋อร์ไม่ได้ตกผาแต่ซ่อนตัวเพราะกลัวข้าจะรู้เื่ไม่สมควรระหว่างนางกับหลงเอ๋อร์ ในเมื่อกลัวยายคนนี้จะลงโทษนางเสียขนาดนั้นแล้วการที่นางกลับจวนมาในวันนี้จะอธิบายเช่นไร” นายหญิงไป๋วางถ้วยชาลงสายตาเฉียบแหลมมองอวี๋ซื่อที่ทุกคำพูดของนางเจือความเศร้าโศก
“คือ...” อวี๋ซื่อขมวดคิ้วอย่างร้อนตัวพอได้ยินโหรวเอ๋อร์บอกว่านางเด็กไป๋เซียงจู๋ยังไม่ตายและกลับมายังจวน นางพลันตื่นตระหนกทันทีรีบวิ่งมาหาฮูหยินเฒ่าไป๋เพื่อชิงลงมือจัดการอีกฝ่ายก่อนในเมื่อนางเด็กเซียงจู๋นี่ยังไม่ตายก็ฟ้องด้วยข้อกล่าวหาว่านางหนีตามลู่ชางหลงไปแล้วกัน เื่ราวเช่นนี้จะทำให้ชื่อเสียงของเซียงจู๋ย่อยยับในอนาคตย่อมยากสำหรับนางที่จะกินอยู่ในจวนไป๋เปล่าๆ ต่อไป
อีกอย่างคือนางยังใช้ประโยชน์จากเื่นี้ได้โดยการยกไป๋เซียงจู๋ให้องค์ชายสามเหยียนอี้เลี่ยแทนโหรวเอ๋อร์นางได้ยินมาว่าเหยียนอี้เลี่ยมีความตั้งใจจะดองกับตระกูลไป๋ แม้ทั้งหมดทั้งมวลเป็เพราะคำนึงถึงเกียรติยศของไป๋ฉางอวิ๋นก็ตาม
จะว่าไปก็ไม่รู้ว่าไยไป๋ฉางอวิ๋นถึงโชคดีอะไรปานนั้นนอกจากได้ข้ามน้ำข้ามทะเลไปต่างแดน นำของหายากกลับมาไม่น้อย ทำให้ไทเฮาและฮ่องเต้ปลาบปลื้มเป็ที่สุดบัดนี้ก็ได้ไปแดนใต้เพื่อหาซื้อใบชาคุณภาพสูง ส่วนเหยียนอี้เลี่ยคือองค์ชายผู้ไม่เป็ที่โปรดปรานในเมื่อปัจจุบันไป๋ฉางอวิ๋นจากตระกูลไป๋กำลังรุ่งโรจน์ ย่อมเป็เื่ดีอย่างมากที่จะได้สานสัมพันธ์ทางใดทางหนึ่งกับตระกูลไป๋
ทว่าเหยียนอี้เลี่ยคือองค์ชายผู้ไม่เป็ที่รักใคร่เอ็นดูพระมารดาก็เป็แค่นางสนม และได้จากโลกนี้ไปหลังจากให้กำเนิดเหยียนอี้เลี่ยเหยียนอี้เลี่ยถูกเลี้ยงดูข้างกายฮองเฮาั้แ่วัยเยาว์ แม้ยศศักดิ์คือองค์ชายอันที่จริงเป็เพียงเพื่อนเรียน [1] คนหนึ่งขององค์รัชทายาทเท่านั้น
นางจะปล่อยให้บุตรสาวแสนรักของตนสมรสกับองค์ชายไร้อนาคตได้อย่างไร ต่อให้สักวันจะถูกแต่งตั้งเป็อ๋องมีที่ดินในก็ยังห่างไกลจากเมืองหลวงเป็หมื่นลี้อยู่ดี
แต่อย่างไรเสียเขาก็เป็องค์ชายถ้าไม่ตอบรับ จะไม่เป็การทำให้พระญาติขุ่นเคืองหรือ
“ท่านย่าไม่ทราบสินะเ้าคะด้วยสถานะของท่านพี่แล้ว เกิดเื่แบบนั้นระหว่างนางกับท่านพี่ลู่ขึ้นจะไม่หนีได้อย่างไร ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็ถึงคุณชายใหญ่ของจวนลู่หากท่านพี่ข้ามีสถานภาพที่สมเหตุสมผลคงยังพอเจรจาได้ แต่ท่านป้าไป๋...” ไป๋ชิงโหรวค่อนขอดกระทบจุดอ่อนไหว สิ่งที่นางพูดไม่มีอะไรมากไปกว่าทำไมไป๋เซียงจู๋จึงไม่ได้ตกหน้าผาทว่าหลบหนีไปซ่อนตัวแทนก็เพราะกลัวว่าเื่ของตนกับลู่ชางหลงจะถูกประณามนั่นเองแต่สถานภาพของนางอยู่ตรงไหน หากนาง้าแต่งงานกับพี่ชายย่อมต้องกลับมายังจวนไป๋ขอให้จวนไป๋จัดการให้นาง ซึ่งอย่างมากที่สุดคงได้แค่แต่งเป็อนุของลู่ชางหลงไป๋ชิงโหรวรู้จักนิสัยใจคอของลูกพี่ลูกน้องดี เสเพลเกเรอีกทั้งเ้าชู้เจอใครถูกใจคนนั้น
“บังอาจ! ป้าไป๋ของเ้าเป็คนที่เ้าวิพากษ์ซี้ซั้วได้อย่างนั้นหรือ?!” ฮูหยินเฒ่าไป๋ตบโต๊ะอย่างแรง ถ้วยชาหยกลายกล้วยไม้บนโต๊ะไม้จันทน์พลิกคว่ำน้ำชาหกไหลนอง
“โหรวเอ๋อร์ผิดไปแล้วท่านย่าโปรดอภัย โหรวเอ๋อร์เองก็หุนหันพลันแล่น...” ไป๋ชิงโหรวคุกเข่าลงอย่างเกรงกลัวก้มศีรษะยอมรับความผิด ทว่าใบหน้ากลับไม่มีความสำนึกแม้สักนิดเดียว
ฮูหยินเฒ่าไป๋ดูไม่สบอารมณ์นักนางมองไป๋ชิงโหรวนิ่งๆ ไม่พูดไม่จา สำหรับไป๋เซียงจู๋กับไป๋จื่อจินหลานชายหญิงทั้งสองนี้ถึงแม้นางไม่ได้เอ็นดูสักเท่าไร แต่ไป๋ฉีหลัวคือบุตรสาวของตนแม้กระทำเื่ที่ขัดต่อทำนองคลองธรรม ถึงกระนั้นก็เป็บุตรสาวอยู่ดีจะยอมให้เด็กคนหนึ่งว่ากล่าวบุตรสาวนางส่งเดช ณ ที่นี้ไม่ได้เด็ดขาด
อวี๋ซื่อลุกขึ้นยืนนางพูดพร้อมซับน้ำตาไปด้วย “หากนางชอบพอกับลู่ชางหลงและอธิบายต่อข้าตามสมควรแล้ว ข้าจะมีเหตุผลอันใดไม่สนับสนุนนางแต่นางยังไม่ทันออกเรือน ก็กลับนัดพบกับลู่ชางหลงตามลำพังที่นอกเมืองทั้งจวนล้วนรู้เื่ ถ้าไม่จัดการอะไรเลย เกรงว่าข่าวจะแพร่ออกไปนอกจวน เช่นนั้นชื่อเสียงของพวกเราจวนไป๋จะเป็อย่างไร ก่อนหน้านี้นึกว่านางตกผาไปแม้โชคร้ายแต่ก็มิใช่เื่เสื่อมเสียเกียรติยศเช่นนี้”
พออวี๋ซื่อพูดจบเพลิงพิโรธในใจนายหญิงไป๋ลุกโชนอีกครั้ง ฝ่ามือกระแทกโต๊ะดังลั่น “หลานน่าชังนี่! ยังมีหน้ากลับมาอีก ตายไปเสียยังดีกว่า!”
“จริงๆลูกก็มีวิธีหนึ่งนะเ้าคะ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเหมาะหรือไม่...” อวี๋ซื่ออึกอักลังเลในขณะเดียวกันกลับสังเกตสีหน้าของฮูหยินเฒ่าไป๋โดยละเอียดแววตาฉายความเ้าเล่ห์แสนกล
เชิงอรรถ
[1]伴读 เพื่อนเรียนคือ เด็กรับใช้ชายในบ้านที่เรียนหนังสือเป็เพื่อนลูกหลานของครอบครัวมั่งคั่ง
3K
