เทพสงครามหวนคืน [จบ]

ตอนที่ 207 เริ่มต้น ‘หายไปไหนแล้ว’หยางเฉินที่ทำทุกอย่างเรียบร้อยก็เงยหน้าขึ้นมองพระเจ้า แต่พระเจ้าที่ยังอยู่จนถึงเมื่อครู่ก็หายตัวไปแล้ว เห็นแบบนั้นหยางเฉินจึงไม่ได้สนใจแล้วเริ่มลอยตัวขึ้นช้าๆ เพื่อไปดูดซับสมุนไพรที่ได้รับมาการดูดซับสมุนไพรทั้งสามชนิดแบบนี้ก็แน่นอนมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แถมตอนนี้การจะมาสร้างเขตอาคมและดูดซับที่นี่ก็เป็นไปไม่ได้เพราะโดนพระเจ้าเตือนมาแล้วหนึ่งครั้ง เพราะแบบนี้ หยางเฉินเลยต้องรีบออกจากอาณาเขตนี่ให้เร็วที่สุดอีกอย่างการจะเดินทางไปถึงเมืองจินแล้วเริ่มดูดซับมันก็ช้าเกินไป เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้ผู้อาวุโสที่สี่ของนิกายเพลิงโลกา ต้องไปรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อนกับเจ้าสำนักแล้ว การที่จะกลับไปพร้อมพลังขั้นดวงดาวจึงไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่นัก…….……‘เอาตรงนั้นแล้วกัน!’ลอยออกมาได้ไม่นานหยางเฉินก็เจอที่เหมาะๆ จุดที่เขาเลือกนั้นเป็นถ้ำขนาดใหญ่ที่ด้านในสัมผัสไม่ได้ถึงสิ่งมีชีวิต อีกทั้งบริเวณหน้าถ้ำยังปกคลุมด้วยต้นไม้จำนวนมากจนแถบมองไม่เห็นปากถ้ำ สภาพหน้าพื้นที่เหมาะแก่การตั้งรับอย่างมากเมื่อมีอะไรบุกรุกตัดสินใจได้หยางเฉินก็เริ่มเปิดใช้เขตอาคมอันเดดอีกครั้ง ทว่า ครั้งนี้เขาไม่ได้เปิดแบบปกติหรือเหมือนที่ใช้ป้องกันก่อนหน้านี้ พวกอันเดดที่ปรากฏตัวออกมาจากการใช้เขตอาคมของหยางเฉินก็มีมากกว่าเดิมหลายเท่า และการใช้พลังขนาดนี้ก็เล่นพลังหยางเฉินเกือบหมดตัวไปเลยจริงๆถึงแบบนั้น นี่ก็เป็นเรื่องที่คุ้มค่าเพราะยังไงสะชีวิตก็ต้องสำคัญกว่า อีกอย่าง ระยะเวลาในชาติก่อนที่หยางเฉินดูดซับสมุนไพรทั้งสองชนิดก็กินเวลาไปกว่า 10 เดือน การที่จะต้องดูดซับทั้งสามชนิดคงไม่ต่ำกว่าปีหรือสองปีแน่นอน หยางเฉินเข้าใจดีถึงจุดนี้เลยสร้างอันเดดออกมาเพื่อป้องกันเยอะกว่าเก่าแล้วอีกอย่างครั้งนี้หนึ่งในอันเดดยังมีตัวที่พลังอยู่ระดับดวงดาวขั้นต่ำอยู่หนึ่งตัว พลังของอันเดดตัวนี้ แม้ว่าที่นี่จะเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แต่คนปกติหรือพวกโจรคงทำอะไรมันไม่ได้ง่ายๆหลังจากออกคำสั่งกับพวกอันเดดเรียบร้อยหยางเฉินก็เริ่มเดินเข้าถ้ำ ระหว่างกำลังเดินก็ใช้วิชาไฟเป็นดวงไฟประมาณหัวคนจำนวนสองลูกให้แสงสว่างทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ดวงไฟพวกนี้ปกติแล้วมันไม่จำเป็นต่อหยางเฉินเลย เพราะเขาสามารถมองเห็นในความมืดได้ ถึงจะไม่สว่างแบบตอนมีแสง แต่ก็ดีกว่ากล้องมองในความมืดที่มนุษย์สร้างขึ้นมาหลายเท่าแต่ที่เขาต้องสร้างลูกไฟเอาไว้ก็เพื่อป้องกัน ถ้ามองผ่านๆ การทำแบบนี้เป็นการทำให้มองเห็น แต่สำหรับหยางเฉินแล้ว ดวงไฟทั้งสองเป็นวิชาที่พร้อมโจมตีได้ตลอด เมื่อมีอะไรโผ่ลออกมาแบบไม่ได้ตั้งตัวอย่างที่รู้ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้มันไม่ได้มีเพียงมนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตปกติเท่านั้น ถึงแม้จะไม่สามารถสัมผัสได้ว่าในนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตแต่การประมาทก็ไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ หยางเฉินเลยสร้างลูกไฟเอาไว้แบบนี้‘เอาตรงนี้แล้วกัน’เดินมาได้สักพักหยางเฉินก็เจอที่เหมาะกับการดูดซับ สถานที่ที่เขาเลือกเป็นกลางถ้ำขนาดใหญ่ที่เหมาะแกการดูดซับเพราะมีความเงียบสงบเป็นอย่างมากเมื่อนั่งลงหยางเฉินก็เริ่มเอาสมุนไพรทั้งสามชนิดออกมาจากแหวนมิติ แสงสว่างแต่ละสี่ที่ส่องออกมาจากสมุนไพรแต่ละชนิดทำให้รอบถ้ำที่เต็มไปด้วยความมืดมีแสงสว่างส่องออกมาราวกับว่าเป็นด้านนอกถ้ำช่วงกลางวันไม่มีผิดหยางเฉินเมื่อนั่งตัดสินใจสักพักก็เริ่มจัดแบ่งว่าจะดูดซับอะไรก่อน สำหรับสิ่งที่หยางเฉินเลือกนั้นเป็นสมุนไพรทั้งสองชนิดที่เคยดูดซับก่อนเพราะรู้ว่าพวกมันต้องทำยังไง และไม่มีอันตรายถึงชีวิตส่วนดอกศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยความลับก็เอาไว้หลังสุด ซึ่งการตัดสินใจแบบนี้ก็เป็นการตัดสินใจที่ดีเพราะยังไม่รู้ว่าดอกศักดิ์สิทธิ์จะให้พลังแบบไหน และให้พลังเท่าไหร่ เพราะงั้นการทำให้ฐานฝึกตนแข็งแกร่งเท่าที่จะเป็นไปได้ก็เป็นทางเลือกที่สมควร ############# ณ เมืองจิน ‘เป็นดินแดนที่สุดยอดจริงๆ เพียงมาได้ไม่ถึงสองเดือนก็เท่ากับฝึกมาหลายปี’ แองเจลล่ากำลังคิดขณะที่มองเหล่านักสู้สำนักหยางนั่งดูดซับสมุนไพรกันอยู่สถานที่ที่พวกแองเจลล่ากำลังอยู่ตอนนี้เป็นอาณาเขตทางใต้ของเมืองจินที่อยู่ไม่ไกลจากโม่เว่ยเท่าไหร่นัก ส่วนเรื่องที่ทำให้เธอแปลกใจก็เป็นเรื่องที่เหล่านักสู้ที่มาจากโลกพลังเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด เพียงแค่ฝึกเดือนเดียวที่นี่ ก็เหมือนกับพวกนั้นฝึกมาทั้งชีวิตที่โลกเข้าไปแล้ว“ท่านแองเจลล่าครับมีนางมาขอพบท่านอีกแล้วครับ”หนึ่งในนักสู้สำนักหยางผู้เฝ้าประตูเดินมาพูดกับแองเจลล่าที่มองการฝึกอยู่“ทำตามเดิมไปเลย แล้วคราวหน้าไม่ต้องมารายงาน”“นางบอกว่ามีเรื่องต้องการจะถามท่านให้ได้ ถ้าท่านไม่ไปพบนางจะไม่ยอมกลับแบบครั้งก่อนแน่ๆ ครับ”“เฮ้อ~ …ให้ตายสิ”เมื่อรู้ว่าหมดทางเลือกแองเจลล่าก็เอามือกุมขมับแล้วถอนหายใจออกมา ส่วนคนที่มาขอเข้าพบเธอก็คือฮูเหวี่ยงที่พยามเข้าพบตั้งแต่ที่เธอเดินทางมาถึง แต่ว่า แองเจลล่าไม่อยากเคลื่อนไหวอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าในตอนที่ไม่มีหยางเฉินอยู่ เลยไม่ให้เข้าพบแต่ถึงแบบนั้นตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเธอก็มาหาทุกวัน ถึงตอนแรกจะมีเหตุผลปฏิเสธแต่นานวันเข้าคงไม่มีเหตุผลแล้ว อีกอย่าง ฮูเหวี่ยงก็เป็นถึงลูกเจ้าเมืองเธอจะเสียมารยาทจนให้ยืนรอก็ไม่ใช่เรื่อง เพราะงั้นทางเลือกก็มีทางเดียว“…ไปนำทางนางมาสะ”“ครับ…”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 207 เริ่มต้น

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เทพสงครามหวนคืน [จบ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 207 เริ่มต้น

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้