ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 38 อัญมณีอำนาจ

   ‘เวทมนตร์ต้องทรงพลังขนาดไหนกันถึงสามารถสร้างทะเลบนท้องฟ้าได้?’ สายฝนคิด จังหวะนั้นเขาก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันไปมองทิศทางหนึ่ง ทิศทางนั้นคือทิศที่ซากศพราชาวัวครึ่งปลานอนอยู่กับพื้น

   “ฮันน่าชิ้นส่วนของราชาวัวครึ่งปลามันมีประโยชน์อะไรมั้ย?” สายฝนถาม เขาเคยอ่านนิยายมาก่อนเพราะงั้นจึงพอรู้มาบ้างว่าพวกสิ่งมีชีวิตแบบนี้มักเป็นวัตถุดิบชิ้นดี แต่สายฝนก็ไม่แน่ใจนักว่าในความเป็นจริงจะเป็นแบบในนิยายหรือเปล่า

   เมื่อฮันน่าได้ยินคำพูดสายฝน ตาของเธอก็เปล่งประกาย สายฝนคิดว่าเธอจะปฏิเสธตอบคำถาม เพราะความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้ดีนักจึงมีโอกาศสูงที่ฮันน่าจะไม่บอก

   ผิดคาด ครั้งนี้ฮันน่าตอบคำถามสายฝน เธอพูดด้วยนํ้าเสียงตื่นเต้น “พวกสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์เมื่อพวกมันมีพลังเท่ากับนักรบแห่งท้องทะเลร่างกายของพวกมันจะเปลี่ยนแปลงไป ทุกส่วนของร่างกายพวกมันมีคุณภาพดีขึ้นมาก ดังนั้นถ้าสามารถฆ่าพวกมันแล้วนำชิ้นส่วนร่างกายไปขาย นายจะได้เงินเยอะสุดๆ หรือหากนายไม่ต้องการขายนายก็สามารถเอาไปแลกเปลี่ยนกับสิ่งของชนิดอื่นได้…”

   “เผ่าพันธุ์วัวครึ่งปลาตัวนี้เป็นระดับราชา ราคาของมันต้องสูงมากแน่ๆ บางทีราคามันอาจถึงหนึ่งพันเหรียญทะเลต่อชิ้นส่วนเลยก็ได้ และนี่เป็นเพียงแค่การคาดเดาของฉันเท่านั้น ไม่แน่ว่าราคาอาจสูงกว่านี้”

   “ขอบคุณที่บอก” สายฝนกล่าวเบาๆ แม้ภายนอกเขาจะดูสงบทว่าภายในใจไม่ใช่ เวลานี้สายฝนมีความสุขมากแต่เขาแค่ไม่แสดงออกมาก็เท่านั้น

   หลายชั่วโมงก่อนฮันน่าได้บอกเรื่องเงินทองของดาวดวงนี้ให้กับสายฝนฟัง สายฝนจึงรู้ว่าหนึ่งพันเหรียญทะเลมันมีค่าเยอะขนาดไหน เหรียญถูกแบ่งออกเป็นสามประเภท เรียงจากชนิดเหรียญที่มีมูลค่าน้อยที่สุดไปยังมากที่สุดดังนี้ เหรียญแม่นํ้า เหรียญทะเล เหรียญมหาสมุทร เหรียญมายา

   หนึ่งร้อยเหรียญแม่น้ำเท่ากับหนึ่งเหรียญทะเล หนึ่งหมื่นเหรียญทะเลเท่ากับหนึ่งเหรียญมหาสมุทร หนึ่งล้านเหรียญมหาสมุทรเท่ากับหนึ่งเหรียญมายา ความแตกต่างของเหรียญแต่ละประเภทต่างกันมาก

   ฮันน่ายังบอกสายฝนอีกว่าคนที่รวยที่สุดในเขตทะเลที่สิบห้าแห่งนี้คือเจ้าเมืองของเมืองขั้นที่สองซึ่งมีชื่อว่าผีเสื้อราตรี เมืองนี้ขึ้นชื่อเรื่องความสวยงาม เวลาคํ่าคืนมักมีผีเสื้อราตรีปรากฏตัวออกมาเสมอ เพราะผีเสื้อราตรีเมืองนี้จึงเป็นที่นิยมในหมู่นักท่องเที่ยว

   ‘ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเจ้าเมืองผีเสื้อราตรีถึงมีเงินเยอะที่สุดในเขตทะเลที่สิบห้า’ สายฝนคิดขึ้น เขาเองก็อยากลองไปเมืองผีเสื้อราตรีดูเหมือนกัน ทว่าคงไม่ไปเร็วๆนี้แน่ สายฝนยังมีเรื่องต้องทำอีกมากโดยเฉพาะการหาวิธีรักษาวิญญาณที่บกพร่องของตนเอง

   คนอื่นอาจไม่รู้สึกแต่สายฝนรู้สึก เวลาชีวิตของเขาลดลงทุกๆวินาที แม้สายฝนจะไม่ได้กังวลในเรื่องนี้เพราะเขาเชื่อว่าตนเองสามารถหาวิธีการรักษาได้ทันทว่าก็ไม่ใช่ว่าสายฝนจะเพิกเฉยมันได้

   เขาไม่สามารถเอาเวลาไปเสียกับการรับชมสิ่งสวยงามได้ สายฝนคิดว่าควรเอาเวลาไปใช้หาวิธีรักษาวิญญาณบกพร่องดีกว่า ถ้าให้เลือกระหว่างเห็นสิ่งสวยงามกับชีวิตตนเอง สายฝนจะเลือกชีวิตตนเองโดยไม่ลังเล

   เขาแอบใช้โทรศัพท์เทพเจ้าซื้อมีดหั่นผลไม้ของราชันย์มาเล่มหนึ่ง สายฝนเดินเข้าไปใกล้ซากศพราชาวัวครึ่งปลา เขาเชื่อมั่นว่าการฆ่าราชาวัวครึ่งปลาครั้งนี้ต้องไม่สูญเปล่า สูดหายใจเข้าลึก มีดหั่นผลไม้ของราชันย์ในมือถูกใช้งาน

    อย่างรวดเร็วร่างราชาวัวครึ่งปลาถูกหั่นเป็นส่วนๆ ตั้งแต่มาดาวเคราะห์ดวงนี้สายฝนก็ได้ซื้อความสามารถการใช้มีดระดับหนึ่งมาจากโปรแกรม[ร้านค้า] ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาสายฝนได้ร่วมมือกับดารินทร์สังหารสัตว์ระดับศูนย์จุดห้าจำนวนมากเพื่อนำมาทำอาหาร

   นอกจากซื้อความสามารถการใช้มีดระดับหนึ่งแล้วสายฝนยังซื้อความสามารถการทำอาหารระดับหนึ่งมาอีกด้วย ความสามารถทั้งสองนี้ไม่เหมือนกับทักษะประตูเส้นทางโบราณของเขา

   พวกมันไม่ใช่ทักษะที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด พวกมันคือทักษะที่ได้จากการฝึกฝนหรือได้จากวิธีการอื่นๆ พวกมันไม่ได้ใช้สัญชาตญาณเพื่อทำให้ทักษะทำงานแต่ใช้ประสบการณ์ฝึกฝนหรือวิธีอื่นๆ

   กล่าวง่ายๆทักษะจำพวกนี้ก็ไม่ต่างจากเวทมนตร์แค่การใช้งานไม่เหมือนกัน มีข้อดีข้อเสียคนละแบบ ทักษะของลูเซี่ยน[แสงศักดิ์สิทธิ์]เองก็เป็นทักษะจำพวกนี้ สายฝนเคยถามเรื่องนี้กับผู้ดูแล001มาก่อน ผู้ดูแล001กล่าวใว้ว่าทักษะจำพวกนี้คือทักษะที่บกพร่อง พวกมันจะไม่มีทางเข้ากันกับผู้ถือครองอย่างสมบูรณ์ ยกเว้นเสียแต่ว่าคนๆนั้นจะบรรลุเป็นพระเจ้าทักษะถึงจะเข้ากันกับผู้ถือครองโดยสมบูรณ์ ซึ่งการบรรลุเป็นพระเจ้ามันไม่ได้ง่ายเลย

   กลับมายังปัจจุบัน

   “นี่มันคืออะไร?” สายฝนพึมพำเบาๆขณะใช้มีดฟันสิ่งที่ติดกับหัวใจราชาวัวครึ่งปลาออก เขาหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาดู มันคล้ายกับอัญมณี มันมีสีส้มและโปร่งใส สายฝนเห็นว่าข้างในของมันมีลูกไฟสีแดงดั่งโลหิตอยู่ อัญมณีก้อนนี้ปล่อยความร้อนจางๆออกมา

   “นั่นคืออัญมณีอำนาจน่ะ” ฮันน่ามองอัญมณีพลังงานในมือสายฝนด้วยความอิจฉา เธอเอ่ยขึ้น

   “อัญมณีอำนาจ?” สายฝนพึมพำ ชื่อนี้ช่างแปลกจริงๆ

   ฮันน่าเหมือนรู้ว่าสายฝนไม่รู้จักอัญมณีอำนาจ เธอใจดีกล่าวอธิบายให้สายฝนฟัง “เมื่อสิ่งมีชีวิตพลังเท่านักรบแห่งท้องทะเลหรือเหนือกว่านั้นตาย มันจะมีโอกาสน้อยมากที่พลังภายในร่างกายรวมตัวกันกลายเป็นอัญมณีอำนาจ สายฝนนายนี่โชคดีจริงๆ ส่วนสาเหตุที่เรียกเจ้าสิ่งนี้ว่าอัญมณีคงเป็นเพราะว่ารูปลักษณ์ของมันซึ่งคล้ายกับอัญมณี”

   “แล้วอัญมณีอำนาจมันทำอะไรได้บ้าง? มันขายได้ราคาแพงมั้ย?” สายฝนถาม สายตาเขามองไปยังอัญมณีอำนาจในมือตนเองอย่างสนใจ

   ฮันน่าตอบ “นายสามารถใช้อัญมณีอำนาจได้ หลังใช้มันไปนายจะได้รับพลังหนึ่งอย่างจากมัน ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังเพิ่มขึ้นหรือความเร็วเพิ่มขึ้น ถ้าโชคดีหน่อยนายอาจได้รับทักษะมาด้วยก็ได้ หากนายเอาไปขายหรือประมูลนายจะได้รับเงินมากมาย”

   สายฝนคิดตามที่ฮันน่ากล่าว เขารู้สึกสงสัยบางอย่างจึงพูดขึ้น “พลังที่ได้รับมามันจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับระดับของอัญมณีอำนาจใช่มั้ย? มันคงมีข้อจำกัดบางอย่างอยู่สินะ? แล้วพลังที่ฉันจะได้รับจากอัญมณีอำนาจเม็ดนี้มันคือพลังของราชาวัวครึ่งปลาใช่หรือเปล่า?”

   “นายรู้ได้ยังไง?!” ฮันน่าตกตะลึง ถ้าเธอไม่รู้มาก่อนว่าสายฝนไม่รู้จักอัญมณีอำนาจจริงๆฮันน่าคงต้องคิดว่าเขาหลอกเธอแน่ๆ แท้จริงแล้วเขารู้จักมันมาก่อนทว่าแกล้งทำเป็นไม่รู้จักและหลอกเธอ! โชคดีที่ไม่เป็นอย่างงั้น หากเป็นเช่นนั้นเธอคงโมโหจนตายแน่นอน

   ‘หรือว่าสิ่งมีชีวิตในดาวดวงนี้จะมีสติปัญญาที่ตํ่า?’ สายฝนอดคิดไม่ได้ เรื่องแค่นี้คิดแป๊บเดียวก็รู้แล้ว มันคาดเดาง่ายจะตายไป

   ฮันน่าเห็นสายฝนทำหน้าแปลกๆ เธอสามารถรู้ได้อย่างง่ายดายว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ อารมณ์เธอกลายเป็นโมโห “นายหยุดคิดแบบนั้นเลยนะ!”

   “เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉัน” สายฝนไม่สนใจคำกล่าวของฮันน่า เขาพูดขึ้นเบาๆ

   คำพูดสายฝนเป็นผลให้ฮันน่าอารมณ์สงบลง “ใช่! ทุกอย่างที่นายคาดเดาถูกต้องทั้งหมด”

   หลังจากพูดคุยกับฮันน่าเสร็จสายฝนก็ไม่ได้สนใจเธออีกต่อไป เขานำวัตถุดิบทำบาร์บีคิวออกมาจากกระเป๋าเป้ วัตถุดิบทำบาร์บีคิวมีจำนวนมากจนกระเป๋าเป้ไม่น่าจะใส่หมด ฮันน่าซึ่งกำลังมองสายฝนอยู่ไม่รู้ว่าเขานำมันยัดใส่กระเป๋าได้อย่างไร เธอได้แต่ทำหน้างงงวยนิ่งงันไปหลายนาที

   สายฝนใช้จังหวะที่ฮันน่านิ่งงันและคนอื่นเผลอซื้อเตาปี้งย่างบาร์บีคิว วินาทีถัดมาเตาปิ้งย่างบาร์บีคิวพลันปรากฏเบื้องหน้าเขา “ฮ่าาๆๆ วันนี้อากาศดีเหมาะสำหรับย่างบาร์บีคิวเนื้อวัวครึ่งปลาจริงๆนั่นแหละ ฮ่าๆๆๆ” สายฝนหัวเราะเสียงดัง

---

จบบทที่ 38 อัญมณีอำนาจ