1 ปีต่อมา
ฉันถูกเรียกตัวกลับมาเพราะงานแต่งของตะวันกับนิรา ภายในบ้านได้ถูกจัดแต่งอย่างสวยงามโดยมีแม่ของฉันที่เป็คนทำมันขึ้นมา ั้แ่ก้าวแรกที่ย่างเข้ามาในบ้านสิ่งที่ฉันเห็นคือแม่ที่ทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน ทั้งๆที่แม่เป็ภรรยาของคุณลุงสุชาติ
"สายฝน ทำไมมานั่งอยู่ในห้องคนเดียวเงียบๆแบบนี้ล่ะลูก"
"หนูแค่เหนื่อยนิดหน่อยค่ะแม่"
"ไปอาบน้ำแล้วออกไปสวัสดีคุณลุงเขาหน่อยนะลูก"
"หนูไม่ไปไม่ได้เหรอค่ะ"
"อย่าดื้อสิลูก คุณลุงเขาดีกับเรามากนะ"
"ก็ได้คะแม่"
ฉันทำตามที่แม่สั่งเพราะไม่อยากให้แม่ต้องใาเหนื่อยใจกับเื่ของฉัน ฉันจึงยอมออกไปร่วมมื้อค่ำกับพวกเขา แต่ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือคนที่ฉันเกลียดมากที่สุดมาร่วมโต๊ะอาหารครั้งนี้ด้วย
"มาได้สักทีนะแม่คุณ"
"ขอประทานโทษค่ะคุณหญิง"
"นั่งก่อนสิสายฝน"
"ค่ะ คุณลุง"
"ยินดีด้วยนะไอ้น้องชาย"
"ผมนึกว่าพี่จะไม่มาซะอีก"
"งานแต่งน้องชายพี่ตะพลาดได้ไง"
"เมฆาแล้วเมื่อไหร่เราจะมีงานมงคลแบบนี้กับเค้าสักทีล่ะ"
"ผมไม่รีบหรอกครับ จะมีภรรยาทั้งทีผมก็อยากเจอผู้หญิงที่ดีดีน่ะครับ" นั้นคือประโยคที่เขาจงใจพูดกระแทกฉัน
ั้แ่เด็กๆฉันกับเขาไม่เคยลงรอยกัน เพราะฉันไม่ใช่สายเืเดียวกับเขาจำต้องทำให้ฉันถูกรังแกเสมอมา มีเพียงแค่ตะวันที่คอยช่วยฉันอยู่เสมอ
รุ่งเช้า
"สายฝน มาช่วยยกอาหารออกไปวางข้างนอกให้แม่หน่อยลูก"
"ค่ะแม่"
ฉันตื่นแต่เช้าเพื่อมาช่วยแม่จัดเตรียมข้าวของและทำอาหารสำหรับงานในวันนี้ พิธีการต่างๆได้เริ่มจนทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ภายในงานเลี้ยงทุกคนต่างมีความสุขแต่ต่างจากฉันที่รู้เ็ปอย่างบอกไม่ถูก
"คุณสายฝน!"
"คะ?" นิราหันมาเรียกฉันแล้วควักมือให้เข้าไปหา
"มาถ่ายรูปกันค่ะ"
"ไม่ดีกว่าค่ะ พอดีฝน"
"อย่าไปถ่ายรูปกับคนใช้เลย เดี๋ยวภาพจะออกมาไม่สวยนะ"
"คนใช้?"
"พี่ครับ"
"ถ้ายัยนี่ถ่าย ฉันไม่ถ่าย"
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ดิฉันเองก็ไม่ว่างด้วยขอตัวก่อนนะคะ"
"ที่ของเธอมันในครัว คนสกปรกแบบเธอไม่เหมาะกับข้างนอกนี้จำไว้" นี้คือประโยคสุดท้ายที่เขาพูดกับฉัน ถึงแม้มันจะเบาแต่ฉันก็ได้ยินเสียงของเขาได้อย่างชัดเจนเพราะทุกครั้งที่ฉันเจอกับเขาเขามักจะพูดจาใส่ฉันแบบนี้เสมอ
"แม่ค่ะ"
"ว่าไงจ๊ะ"
"ั้แ่เด็กมาแม่ไม่เคยบอกหนูเลยนะคะว่าพ่อหนูคือใคร"
"...."
"แม่บอกหนูไม่ได้เหรอค่ะ"
"หนูจะอยากรู้ไปทำไม"
"ฝนแค่อยากรู้ว่าพ่อฝนเป็ใคร"
"...." ทุกครั้งที่ถามไปแม่จะเงียบเสมอ
อ
5K
