ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        ขณะเดียวกัน ที่ขอบระเบียงของลานประลอง...

        ซุนโหวหวังยืนกอดอกดูการต่อสู้นั้นด้วยความเงียบสงบ สายตาของตนแอบชำเลืองมองไปที่ปานแดงบนหลังมือของตงป๋ายซาน จึงได้รู้ว่าเจ้าคนหยิ่งผยองคนนี้นั้นเป็นร่างสถิตของ 'มังกรจ้าวบาดาลใต้' ระดับสี่ดาว

        มังกรจ้าวบาดาลใต้นั้น เป็นหนึ่งในสี่พลังสถิตระดับสี่ดาวสูงสุดของปีนักษัตรมะโรงร่วมกับมังกรจ้าวบาดาลเหนือ..มังกรจ้าวบาดาลตะวันออก..มังกรจ้าวบาดาลตะวันตก

        เป็นรองเพียงพลังสถิตพญานาคและจ้าววังบาดาลระดับสี่ดาวครึ่งและมังกรฟ้าระดับห้าดาว

        จึงไม่แปลกที่มันคนนี้จะถูกเรียกตัวเข้ามาในมหานครปัญจมิตร

        และการที่ตงป๋ายซานคนนี้จะสามารถใช้ปราณธาตุวารีได้เร็วถึงเพียงนี้จึงไม่ใช่อะไรที่แปลก

        เพราะมันคือความสามารถของพลังสถิตมังกรจ้าวบาดาลทั้งสี่ตนอยู่แล้ว

        'อายุน่าจะราว ๆ 18 - 19 ปี แต่ฝึกได้แค่เท่านี้หรือ..'

        ซุนโหวหวังคิดในใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายที่มีพลังสถิตระดับสูงแต่กลับต่อสู้กับสหายของตนที่มีระดับพลังฝึกปรือต่ำกว่าได้อย่างสูสีแบบนี้

        'ฉันว่าฉันเป็นคนขี้เกียจฝึกวิชาแล้วหนา.. แต่อ้ายตงป๋ายซานคนนี้กลับขี้เกียจเสียยิ่งกว่าฉันเสียอีก..'

        คิดกับตนเองตรงนั้นจบ สายตาของซุนโหวหวังก็ได้เหลือบแลมองไปที่ปานมังกรบนหลังมือของหลิวเจี้ยนที่มันไม่รู้จัก

        'ไหน..เกลอ... พลังสถิตของเอ็งพิเศษพอจะโค่นอ้ายตงป๋ายซานได้หรือไม่..'

        ดูเหมือนนี่จะเป็นโอกาสที่ซุนโหวหวังได้ดูความสามารถของสหายของมันจากการต่อสู้จริงเป็นครั้งแรก

        แม้เมื่อครึ่งอาทิตย์ก่อนพวกมันจะช่วยกันต่อสู้กับอสูรของเจ้าสำนักลู่และคนตระกูลอุสางิมาได้

        แต่ซุนโหวหวังยังไม่ได้เห็นฝีมือที่แท้จริงของหลิวเจี้ยนสักเท่าไหร่เลย

        ซุนโหวหวังจึงอยากรู้ว่าคนที่เป็นร่างสถิตของพลังสถิตระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน

        มันจะเก่งกาจหรือพิเศษกว่าคนอื่นมากมายขนาดไหน

        กลับมาที่การบรรยายจากปากของหลิวเจี้ยน

        ตงป๋ายซานซัดวิชาฝ่ามือใส่ผมไม่ยั้ง

        ฝ่ามือแล้วฝ่ามือเล่า

        แต่ผมก็สามารถรับฝ่ามือของมันได้ทุกกระบวนท่า

        แล้วรู้อะไรไหม..

        ที่มันยังสามารถปล่อยหมัดกับฝ่ามือใส่ผมได้

        เป็นเพราะผมปล่อยให้มันทำต่างหาก

        เพราะผมเองก็อยากรู้..

        อยากรู้ว่าวิชาฝ่ามือ 'อันดับหนึ่งของอาณาจักร' มันเป็นวิชาแบบไหน

        ใครจะรู้ล่ะ..

        เผื่อมีวันไหนจะต้องมีแมตช์รีแมตช์กับคนตระกูลตงอีก

        เรียนจากคนตรงเพื่อเตรียมตัวไว้ก่อนก็ไม่เห็นเสียหายอะไรว่าไหม

        แต่ไอ้หมอนี่...

        มันก็ยังร่ายรำกระบวนท่าวิชาฝ่ามือของมันอย่างมั่นใจเต็มร้อย ราวกับคิดว่ายังไงก็ต่อยผมลงได้อยู่ดี ถึงผมจะรับได้ทุกหมัดทุกฝ่ามือมันก็เถอะ

        แต่เมื่อสู่ฝ่ามือที่สิบสาม ไอ้ตงป๋ายซานมันก็เริ่มเปลี่ยนสไตล์การต่อสู้

        มันเปลี่ยนจากการใช้แค่ฝ่ามือ เติมท่าเท้า เตะซ้าย เตะขวา ปัดล่าง อัดบน

        ถึงตรงนี้ก็ได้ทำให้ผมรู้..

        ว่าวิชาฝ่ามือของตระกูลตงนั้นที่แตกต่างจากวิชาฝ่ามือของคนอื่น

        ก็คงเพราะด้วยท่าเท้าพวกนั้นที่ตอนนี้ตงป๋ายซานใช้ใส่ผม

        แต่ก็นะ..

        การใช้ฝ่าเท้าต่อหน้าอดีต 'นักฟุตบอลทีมโรงเรียน' แบบผมเนี่ย แถมยังเป็นอดีต 'เพลย์เมกเกอร์' ด้วย

        พวกนายคิดว่าผมจะยอมเหรอ?

        บอกเลยผิดคนแล้วพวก

        ป๋ายซานเตะซ้าย ผมยกแข็งขวาขึ้นบังพร้อมใช้ศอกช่วยกัน

        แล้วพอเห็นผมยืนขาเดียว ไอ้หมอนั่นก็ได้ก้มตัวหมุนเพื่อเตะตัดขาของผม

        แต่การเคลื่อนไหวของมันนั้นช้ามาก

        ช้าพอ ๆ กับพวกคนแก่ที่รําไทเก็กอยู่ในสวนหย่อม

        ผมจึงได้กระทืบขาข้างที่ยกขึ้นตะกี้นี้ ใส่ไปที่ต้นขาของตงป๋ายซานเต็มแรง

        แต่ก็ถูกฝ่ามือของตงป๋ายซานกันเอาไว้

        ทว่าด้วยการใช้ฝ่ามือของมัน ทำให้ร่างกายดูฝืนธรรมชาติ

        แรงเตะกวาดของมันจึงเบาลง

        แต่ถึงจะเบาลง ผมก็ใช้ประมาท

        ผมใช้ฝ่ามือนั้นของมันที่ถูกเท้าผมเหยียบเป็นแท่นส่ง ใช้ขาข้างเดิมถีบสั้นเข้าใส่ เพื่อกระโดดถอยกลับหลังหลบเท้าที่เตะมา

        เจ้าตงป๋ายซานยกยิ้มขึ้นอย่างมั่นใจสุดขีด

        แบบที่พอเห็นแล้วผมอยากยกหมัดสวนใส่รอยยิ้มนั่นก่อนวิชาอะไรด้วยซ้ำ

        “เจ้าโง่!!”

        เสียงมันตะโกนขณะพลังปราณธาตุวารีระเบิดขึ้นอีกระลอก

        คลื่นพลังเย็นเยียบพวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือของมัน แค่ผ่านร่างผมไปเฉียด ๆ ยังรู้สึกได้ถึงลมหายใจของฤดูหนาวที่ชอนไชเข้าไปในกระดูก

        “กรงเล็บมังกรหยก!!”

        มันประกาศท่าวิชากร้าวออกมาพร้อมยันตัวตามผมมา

        คิดอาศัยจังหวะที่ผมอยู่กลางอากาศเล่นงานผม

        ฝ่ามือที่โอบด้วยปราณน้ำแข็งนั่นฟาดเข้ามาตรงอกผมแบบไม่มีเบรก

        แม้ว่าผมจะไม่ได้ยืนอยู่บนพื้น แต่ผมก็สามารถยกมือขวาขึ้นรับไว้อย่างมั่นคง

        แน่นอน..

        มันไม่ได้ตกใจหรอกที่ผมรับท่าวิชาของมันได้

        แววตาของมันกลับยิ่งมั่นใจ

        มันคงคิดว่าแค่รับฝ่ามือของมันไว้ ฝ่ามือผมก็น่าจะกระดูกหักบ้าง อาจมีนิ้วร้าวบ้างล่ะ

        คงคิดว่าตัวเองได้เปรียบเต็มที่

        เหอะ..

        สิ้นคิด..

        “คนโง่คือคนที่ลำพองใจคิดว่าชนะแล้วอย่างเจ้าต่างหาก..

        เจ้าสวะตระกูลตง!!”

        ประกายในตาผมวาวโรจน์ พลังปราณในฝ่ามือของผมเอ่อท้นออกมา

        “หัตถ์ภูติ ฉวยยืม..คืนสนอง!!”

        พลังปราณจากวิชาของมันที่ไหลเข้ามาทางฝ่ามือผม!!

        ผมไม่ขัดขืน ไม่ต่อต้าน ตรงกันข้าม!!

        ผมดูดซับพลังสายนั้นเอาไว้

        ปล่อยให้พลังหนาวเย็นไหลเข้าร่างผ่านฝ่ามือ แล้วเปลี่ยนเส้นทางมาสะสมไว้ในฝ่ามือซ้ายที่ผมยังไม่ได้ใช้

        ในวินาทีนั้น...

        ไอเย็นที่เคยอยู่บนฝ่ามือของตงป๋ายซาน..

        ก็ได้ปรากฏอยู่บนฝ่ามือข้างซ้ายของผม

        ฝ่ามือซ้ายผมเริ่มแผ่ไอเย็นออกมาเหมือนกำลังถักทอสายธารน้ำแข็งที่ไม่ใช่ของผม

        ผมแสยะยิ้ม แล้วกระซิบแผ่ว ๆ

        “เอาความมั่นใจของเจ้า!!

        ซัดหน้าตัวเจ้าเองไปซะ”

        ปัง!!

        ฝ่ามือซ้ายผมกระแทกกลางอกมันเต็มแรงเสียงดังสะท้อนเหมือนน้ำแข็งแตกกลางอากาศ

        พริบตาเดียว..

        ร่างของตงป๋ายซานพุ่งกระเด็นกลับไปทางรถม้า..

        ผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองร่างสะบักสะบอมของ ตงป๋ายซาน ที่นอนแน่นิ่งอยู่ข้างรถม้า

        บนผิวมันเต็มไปด้วยรอยแผลจากพลังปราณของตัวมันเอง

        ไอเย็นยังระเหยคลุ้งจากแผ่นอก คล้ายโดนอสูรน้ำแข็งตนหนึ่งตะปบเล่นก่อนโยนทิ้ง

        พวกคุณคงสงสัย..

        ว่าผมเองก็ใช้วิชาปราณธาตุได้แล้วเหรอ..

        ไม่..

        ผมยังไม่สามารถใช้ได้ แต่เป็นเพราะวิชาของผมต่างหาก

        'หัตถ์ภูติ ฉวยยืม..คืนสนอง' นี่คือหนึ่งในหกวิชาฝ่ามือที่ยี่ฟู่คิดค้นไว้

        ท่านี้นั้นเรียกได้ว่าอันตรายถึงตายถ้าใช้ถูกจังหวะ

        มันคือท่าที่ออกแบบมาเพื่อต่อกรกับวิชาฝ่ามือโดยเฉพาะ

        แค่จับจังหวะได้...

        ก็ยืมแรงฝ่ายตรงข้ามแล้วซัดกลับไปในน้ำหนักเดียวกันไม่ต้องคิดอะไรมาก

        แต่วิชาแบบนี้ ย่อมมีข้อเสียเป็นธรรมดา

        วิชานี้จะพังทันทีถ้าผมเผชิญกับพลังปราณธาตุขั้วตรงข้าม

        อย่างถ้าผมเป็นปราณไฟ..ผมจะไม่สามารถรับ ปราณธาตุวารีเข้าไปในร่างได้

        เช่นกัน.. วายุก็จะต้านปฐพี ไม่อาจรับเข้ามาได้

        แต่เคราะห์ดีผมไม่มีธาตุชัดเจน..

        เพราะระดับพลังฝึกปรือของผมนั้นยังไม่ถึงขั้น จึงไม่สามารถใช้ปราณธาตุได้

        เท่ากับตอนนี้ผมเป็นคนไร้ธาตุ จึงสามารถรับปราณธาตุอะไรก็ได้เข้ามาในร่างของตัวเอง

        ผมสูดลมหายใจเข้าตื้น ๆ เตรียมจะถากถางเจ้าตงป๋ายซานต่ออีกสักประโยค

        แต่แล้ว..

        ขนตรงหลังคอของผมก็ลุกขึ้นหมดในชั่วพริบตาจากจิตสังหารสายหนึ่ง

        แถมไม่ใช่แค่จิตสังหารธรรมดา ๆ มันคือแรงอาฆาตหนาแน่นที่เหมือนทะเลพัดซัดเข้ามาทั้งผืน

        ผมพยายามหันไปมองตามสัญชาตญาณ แต่สายตายังไม่ทันเห็นครบ ร่างของผมก็ถูก กระแทกลงไปกองกับพื้น

        ฝ่ามือหนึ่งกดเข้าที่ใบหน้าผมเต็มแรง..

        แรงจนพื้นเบื้องหลังผมยุบลงเป็นหลุมลึก

        ฝ่ามือนั้นใหญ่พอจะปิดใบหน้าผมได้เกือบทั้งแผ่นเหลือเพียงตาซ้ายของผมที่ยังเปิดไว้ได้พอมองเห็น..

        คนที่ทำผมเป็นหญิงชรา

        ไม่สิ.. สตรีอายุมากผู้หนึ่ง

        นางมีผมสีดำเข้มแซมขาวเล็กน้อยใบหน้าของนางตึงแน่น

        แต่ไม่ใช่เพราะกาลเวลา..

        เพราะโกรธต่างหาก..

        โกรธจนผิวหนังรอบดวงตาเหมือนจะแตกออก

        ผมยังไม่ทันได้ตั้งรับแต่แค่สัมผัสเพียงครู่เดียวก็รู้ ว่านางมีพลังฝึกปรือในระดับที่ผมไม่อาจวัดได้

        ไม่ใช่แค่ไม่รู้ว่าอยู่ระดับไหนแต่คือ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีขีดจำกัดหรือเปล่า

        พลังปราณของนางไหลทะลักลงมากดร่างผมจนลมหายใจติดขัดทั่วทั้งร่าง

        ผมขยับไม่ได้เลยแม้แต่ปลายนิ้ว

        และที่ร้ายกว่านั้น..

        ผมหายใจไม่ออก

        จมูกของผมแน่นไปหมด อกผมตึงราวกับถูกหินพันตันกดทับปอดเอาไว้

        ผมดิ้นอยู่ข้างในเหมือนปลาถูกโยนลงในน้ำมันเดือด

        จะสูดอากาศก็ไม่ได้ จะขยับก็ทำไม่ได้ จะดิ้นหนีก็ไม่มีทาง

        มีแค่ตาซ้ายข้างเดียวของผมที่ยังเปิดอยู่และมันกำลังมองไปที่ใบหน้าตรงหน้า

        “วิชาฝ่ามือนั่น!! ใครเป็นคนสอนเจ้า!!”

        เสียงของเธอเบาราวกับเสียงกระซิบ... แต่มันดังทะลุทะลวงเข้าแก้วหูอย่างโหดร้าย

        ผมแทบสะดุ้งร่างยังขยับไม่ได้ แต่หัวใจผมนี่เต้นแรงจนเหมือนจะระเบิดออกมา

        ยิ่งกว่าถูกเข็มพันเล่มแทงทะลุแก้วหู

        ในตอนนั้นผมได้แต่คิดในใจ

        'หระ..หรือว่านางคนนี้คือศัตรูเก่าของยี่ฟู่!!’

        ผมกัดฟันแน่นลืมไปจริง ๆ ว่าที่นี่คือเมืองหลวง...

        เป็นแหล่งรวมของยอดฝีมือ..

        การจะมีคนรู้จักวิชาฝ่ามือที่ผมใช้เมื่อกี้นี้ก็ไม่ผิด

        “เราจะถามเจ้าอีกครั้ง.. เด็กน้อย!!

        ผู้ใดสอนวิชาฝ่ามือนั่นให้กับเจ้า!!”

        เสียงเบานั่นดังซ้ำมาอีกครั้ง

        ครั้งนี้..

        เลือดไหลออกจากรูหูผมทั้งสองข้างผมรู้สึกได้

        มันอุ่น...แล้วเย็น...แถมยังปวด

        เบื้องหน้า...

        ฝ่ามือซ้ายของนางถูกยกขึ้น แรงปราณเข้มข้นสีครามกำลังเคลือบฝ่ามือเอาไว้หนาแน่นอย่างน่าขนลุก

        ผมไม่รู้ว่าผลลัพธ์ของหมัดนั้นจะเป็นอย่างไร

        แต่ที่แน่ ๆ

        มันสามารถฆ่าผมได้ในหมัดเดียว

        เปลือกตาผมเบิกกว้างม่านตาหดลีบทุกเส้นประสาทในร่างกายเหมือนจะร้องออกมาว่า

        ให้รีบหนี

        แต่ผมหนีไม่ได้..

        ขยับไม่ได้..

        แม้แต่จะกลืนน้ำลายยังเป็นเรื่องที่ทำไม่ได้ในตอนนี้

        และใช่...

        ผมกลัวผมกลัวจริง ๆ

        แต่ถึงจะกลัว ผมก็ไม่ยอมเปิดปาก

        ถ้าผมพูดชื่อยี่ฟู่ออกไปตอนนี้..

        มันก็รับประกันไม่ได้ว่าผมจะรอดจากสถานการณ์นี้

        แล้วในตอนที่ผมคิดว่าฝ่ามือนั่นจะฟาดลงมาจริง ๆ

        “ท่านหญิงตงชเว!!”

        เสียงคุ้นหูดังเข้ามา..

        แฝงด้วยความกังวลอย่างยิ่ง

        ผมไม่ต้องมองก็รู้ว่าเป็นเสียงของโหวหวัง

        มันยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวยกมือขึ้นประสานมือเป็นการคารวะสูงสุด ก่อนพูดเสียงชัดเจน

        “ท่านหญิงได้โปรดละเว้นเกลอของฉันสักครั้งด้วยเถิด...”

        คนที่ถูกเรียกว่า 'ท่านหญิงตงชเว' หันไปมองเสียงเบา ๆ นั่น..

        เธอมองซุนโหวหวังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสียงนิ่ง ๆ

        “สำเนียงนั่น.. เจ้าเป็นคนตระกูลซุนรึ?”

        “ใช่แล้วขอรับ.. ผู้น้อยคือซุนโหวหวัง...”

        เสียงโหวหวังดังเข้าหูผม ยังเบาอยู่

        แต่ตอนนี้มันเหมือนเสียงระฆังจากสวรรค์เพราะพอผมได้ยิน..

        จิตสังหารที่บดขยี้ร่างผมอยู่ก็เริ่มคลาย

        “เมื่อเจ็ดปีก่อนที่เมืองพยศอาชา..

        ฉันเคยได้พบท่านหญิงหนหนึ่งที่เมืองนั้น ตอนวันงานปลุกพลังสถิตของพ่อหม่าเฟย”

        โหวหวังพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ แววตามันเต็มไปด้วยความกังวลปนตั้งใจ

        “ซุนโหวหวังรึ...

        บุตรชายของซุนต้าชิง...หลานปู่ของซุนต้าหลี่...

        ไอ้เด็กซนคนนั้น?”

        น้ำเสียงของหญิงคนนั้น ชั่วขณะหนึ่งฟังดูอ่อนลงเล็กน้อย

        เท่านั้นผมก็รู้ว่าผมรอดแล้ว..

        “ใช่แล้วขอรับท่านหญิง..

        ขอได้โปรดท่านช่วยละเว้นเกลอของฉันสักครั้งด้วยเถิด..

        อ้ายคนนี้ไม่ได้ทำเรื่องผิดอะไรเลยด้วยซ้ำ”

        ท่านหญิงตงชเวเงียบมองหน้าของซุนโหวหวังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่พลังปราณของเธอจะลดน้อยถอยลง

        “เห็นแก่หน้าท่านผู้เฒ่าวานร.. เราจะละเว้นมันสักครั้ง..”

        และในวินาทีนั้นเอง..

        ฝ่ามือที่เคยบดหน้าผมไว้แน่นจนแทบยุบก็ปล่อยออกเบา ๆ

        แรงกดดันรอบร่างคล้ายภูเขาที่ถาโถมลงมาเมื่อครู่พลันสลาย

        ผมทรุดลงทันที อากาศถาโถมเข้าปอดราวกับคลื่นทะเลถล่มฝั่ง

        ผมไอจนตัวสั่น.. ปอดผมเหมือนเพิ่งรอดออกจากคมเคียวของยมทูต

        แต่ยังไม่ทันหายใจให้เต็มแรง

        เสียงบางอย่างดังขึ้นทางข้าง ๆ

        พอผมเหลือบตามองไป

        ก็เห็นว่าเจ้าคนขับรถม้าวิ่งเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าหญิงคนนั้นทันที

        “ท่านเจ้าวังได้โปรด..

        ได้โปรดช่วยทวงความเป็นธรรมให้นายน้อยของข้าด้วยเถิด!!”

        มันชี้มาที่ผมเต็มแรง พร้อมทำเสียงสะอึกสะอื้นเกินเหตุ

        “มันคนนั้นลงมือต่อนายน้อยจนบาดเจ็บหนัก!

        ได้โปรดท่านเจ้าวังช่วยทวงความเป็นธรรม!

        กอบกู้ศักดิ์ศรีของตระกูลด้วยถะ--!”

        คำพูดยังไม่ทันจบ!

        ฝ่ามือข้างเดียวกันกับที่เคยบดหน้าผมเมื่อกี้ได้เปลี่ยนเป้า

        บีบเข้าที่ต้นคอของคนขับรถม้า

        ท่านหญิงตงชเวพูดเสียงเรียบนิ่ง..

        แต่กรีดลึกยิ่งกว่าดาบทุกเล่มในยุทธภพ

        “ทำเรื่องเสื่อมเสียให้กับตระกูลแล้วยังกล้าตีหน้าเศร้ามาขอร้องให้เราช่วยกอบกู้ศักดิ์ศรีให้ตระกูลรึ!

        หากเราโง่ปานนั้น..!

        ก็คงไม่ได้เป็นอาวุโสผู้คุมกฎของตระกูลหรอก!!”

        เจ้าคนขับรถม้าดิ้นจนตัวงอ..

        มันอยากพูด อยากร้อง อยากอ้อนวอนแต่แรงบีบนั้นราวกับบอกว่าไม่อนุญาตให้มันทำ

        เสียงของมันค่อย ๆ เงียบ ตาขาวมันเริ่มกลอก

        แล้วผมที่เพิ่งโดนมือนั้นบีบไปก่อนหน้าก็แค่ถอนหายใจในใจ

        ผมรู้ว่าตอนนี้มันคนนั้นรู้สึกยังไง

        ส่วนผมยังหายใจแรงอยู่กับพื้นแผ่นอกผมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว พยายามดูดอากาศให้มากที่สุดหลังจากเพิ่งได้ 'สิทธิ์ให้หายใจ' คืนมาไม่ถึงนาที

        แต่เสียงถัดมาที่ผมได้ยิน…

        ทำให้เลือดในร่างผมหยุดนิ่งอีกครั้ง

        “ในฐานะผู้อาวุโสผู้คุมกฎแห่งตระกูลตง!!

        เราขอพิพากษาเจ้า!!”

        ผมเงยหน้าขึ้นมอง..

        เสียงของท่านหญิงตงชเวดังขึ้นอีกครั้ง ชัดเจน หนักแน่น และไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง

        “ข้าขอขับไล่เจ้าและครอบครัวออกจากตระกูลตง!! ห้ามย่างกายเข้ามาเหยียบมหานครปัญจมิตรและเมืองทางภาคตะวันออกทั้งครอบครัว!!”

        ผมเบิกตาค้างจากภาพที่เห็น

        เจ้าคนขับรถม้า คนที่เพิ่งชี้นิ้วฟ้องผมเมื่อครู่นี้..

        ถูกมือข้างซ้ายของท่านหญิงตงชเวเปล่งพลังปราณสีครามที่เปล่งออกมาแบบนิ่ง ๆ แต่น่ากลัวอย่างเหลือเชื่อ

        ฝ่ามือนั้นกวาดวาดลงบนหน้าผากของเจ้าคนขับรถม้าด้วยความเร็วที่ผมมองตามแทบไม่ทัน

        เสียงปราณไหม้เนื้อดังขึ้นเบา ๆ แต่กลิ่นเหม็นไหม้นั้นลอยฟุ้งชัดเจน

        เกิดอักษรคำว่า 'ตง' ขึ้นกลางหน้าผากของมันผู้นั้น

        แม้ผมไม่รู้ความหมายของตราประทับนั้น..

        แต่หากให้ผมเดา..

        มันคือการประทับตราขึ้นบัญชีดำของคนตระกูลตงแน่ ๆ

        วินาทีต่อมา..

        ร่างของมันก็พุ่งกระเด็นกระแทกเข้าไปในรถม้าที่มันเคยลากมากับมือ

        เสียง โครม! ดังลั่นราวกับสวรรค์ฟาดโทษทัณฑ์ลงมา

        รถม้าแหลก คนสลบ ศักดิ์ศรีสิ้นไม่มีเหลือ

        ไม่ทันที่ผมจะขยับตัว

        มือข้างเดิมของท่านหญิงตงชเวก็ได้ปล่อยพลังปราณ เรียกดึงร่างของตงป๋ายซานมาอยู่ในท่าเดียวกันกับคนเมื่อครู่

        คอของตงป๋ายซานที่อยู่ในมือของท่านหญิง ดูแล้วเธอนั้นไม่ได้ถึงกับบีบ แต่ก็แน่นพอให้มันรู้ว่าอากาศในปอดมันไม่ได้ขึ้นกับตัวเองอีกต่อไป

        “เจ้ามีอะไรจะแก้ตัว..! เจ้าเกล็ดเงินไร้ค่า!!”

        แม้น้ำเสียงจะเหมือนตำหนิ..

        และนั่นไม่ใช่แค่โกรธ

        แต่มันคือความผิดหวัง

        “ขะ...ข้าผิดไปแล้ว ท่านป้า... ขะ...ข้า...”

        เสียงของตงป๋ายซานเบาหวิว สิ่งที่ผมได้ยินเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

        “เป็นเพียงแค่เกล็ดเงิน!

        ยังไม่ได้ถูกยอมรับในฐานะเกล็ดทอง!

        เจ้ามีสิทธิ์กระไรเรียกหาเราด้วยสรรพนามเช่นนั้น!!”

        คำพูดที่แสนเบานั้น

        กลับแฝงด้วยพลังปราณจนหูของตงป๋ายซานถึงกับสะท้าน

        มันร้องไม่ออก..

        แต่ผมเห็นชัดเลยว่าใบหน้ามันซีดลงเรื่อย ๆ

        “ทะ...ท่านอาวุโสผู้คุมกฎ...

        ขะ...ข้าผิดไปแล้ว

        ขะ...ข้า...”

        เสียงมันสั่นไม่ใช่แค่เพราะเจ็บ..

        แต่เพราะมันรู้แล้ว ว่าความมั่นใจของมันเมื่อครู่นั้น ไร้ค่ากว่าเกล็ดที่ยังไม่ขัดมันเสียอีก

        ผมนั่งดูเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร..

        ไม่ใช่เพราะไม่อยากพูด แต่เพราะตอนนี้แค่หายใจก็ยังต้องจัดลำดับกล้ามเนื้อดี ๆ

        ในตอนนั้นซุนโหวหวังเดินเข้ามาหาผมก่อนจะช่วยพยุงเบา ๆ

        “อย่างไร.. อ้าย 'เกรียนทีบอก' สมใจเอ็งหรือไม่?”

        “เกือบตายไปแล้ว”

        เสียงของผมในตอนนั้น..

        ผมยอมรับ..

        มันยิ่งกว่าการวิ่งเข้าบ้านผีสิงแล้วเจอผี 'ตุ้งแช่ใส่'

        ผมกลัวจริง ๆ จังหวะนั้น

        โหวหวังหัวเราะในลำคอมันพยุงผมขึ้นช้า ๆ แล้วถามเสียงเบา

        “อย่างไรเอ็ง.. ในแผนได้คาดคิดเรื่องนี้ไว้ก่อนฤๅเปล่า?”

        “ใครมันจะไปคิดเรื่องแบบนี้ได้ล่วงหน้ากัน...

        ว่าแต่ยัย...

        เอ่อ...

        ข้าหมายถึงนางเป็นใคร?”

        โหวหวังชำเลืองไปที่ท่านหญิงตงชเวที่ยังคงยืนอยู่อย่างองอาจเหนือร่างหลานชายตัวเอง

        ก่อนตอบเสียงแผ่ว ๆ แบบกลัวว่าสิ่งที่มันกำลังจะพูดจะเข้าหูคนที่มันกำลังเอ่ยถึง

        “เธอคือท่านหญิงตงชเว...

        เจ้าวังยุทธ์ปัญจมิตรรุ่นปัจจุบัน ทั้งยังเป็นอาวุโสผู้คุมกฎของตระกูลตงอีกตำแหน่งหนึ่ง…”

        โหวหวังเว้นจังหวะนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ

        “แล้วก็มีข่าวเล่าลือว่า..

        ท่านหญิง..

        เอ่อ..

        เคยคบหากับพ่อบุญธรรมของเอ็งอยู่ช่วงหนึ่ง...”

        ผมถึงชะงัก ลืมกระทั่งว่าต้องรีบสูดอากาศเข้าปอดในตอนที่สามารถทำได้

        “หะ..! ยัยแก่นั่นเคยเป็นแฟนกับยี่ฟู่ของข้า!

        ข้าหมายถึงนางเคยเป็นคนรักของพ่อบุญธรรมของข้าด้วยหรือ!?”

        ผมเบิกตาโพลงจริงจังจะหายใจก็แทบติดขัดอีกระลอก

        ไม่ใช่เพราะโดนบีบหน้าเหมือนเมื่อกี้

        “ฉันเองก็ไม่แน่ใจนัก...

        มันเป็นเรื่องก่อนที่ฉันจะเกิดเสียอีก”

        โหวหวังเอ่ยขึ้นพร้อมทำหน้าคิดผมยังคงหอบแผ่ว ๆ อยู่ข้าง ๆ มัน

        พลางฟังมันต่ออย่างคนที่อยากรู้อยู่ลึก ๆ

        “แต่เห็นเขาเล่า ๆ ลือ ๆ กันว่า..

        ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองสะบั้นตั้งแต่ตอนที่ท่านจอมยุทธ์หัตถ์ภูติเข้าร่วมกับพรรคมารในครั้งอดีต”

        ผมกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่..

        ผมหันกลับไปมองเธอ..

        ในใจยกมือไหว้ขอพรต่อสวรรค์ ขอพรต่อเทพีแห่งคนดวงซวยที่เป็นเทพธิดาประจำตัวของผมเลยก็ได้

        ว่าขอเถอะ..

        ขอให้ท่านหญิงตงชเวเป็นฝ่ายทิ้งยี่ฟู่ของผมไป

        และขอให้ยี่ฟู่ไม่ได้ทำอะไรให้เธอคนนี้เจ็บช้ำน้ำใจ

        ขอให้เธอไม่ได้เจ็บแค้นอะไรยี่ฟู่ของผม..

        Please..

        “เจ้าไม่สมควรใช่ชื่อสกุลตง!!”

        เสียงของท่านหญิงตงชเว ดังก้องราวเสียงฟ้าผ่ากลางลาน

        แล้วร่างของตงป๋ายซานก็ถูกทุ่มกระแทกพื้นเสียงดัง โครม!

        ผิวพื้นหินที่แข็งแรงแตกระแหงเป็นวงกว้างเหมือนพื้นแผ่นดินเพิ่งโดนเท้าเทพอสูรเหยียบ

        “เจ้าจงรีบกลับไปรอข้าที่วังยุทธ์ปัญจมิตร!!

        หากว่าข้าไปถึงแล้วไม่พบเจ้า...”

        เสียงของนางกรีดลึกดุจนางกำลังเฉือนอนาคตของหลานตัวเองต่อหน้าต่อตาทุกคน

        “ต่อให้ตงเสวี่ยซานมาคุกเข่าขอร้องแทนน้องชั่ว ๆ อย่างเจ้า..

        ข้าก็ไม่มีวันยอมยกโทษให้!!”

        คำพูดนั้นไม่ใช่แค่คำสั่งแต่มันคือคำตัดสินที่ 'ห้ามโต้แย้ง'

        ตงป๋ายซานกระเสือกกระสนลุกขึ้นมาคุกเข่าทันที ก้มหน้าลงกับพื้นเสียงดัง

        “ขะ...ข้าทราบละ…แล้ว…”

        ผมถึงกลืนน้ำลายเมื่อเห็นความเด็ดขาดของท่านหญิง

        อารมณ์ในใจมันตีกันยุ่ง..

        ผมทั้งรู้สึกสงสารและเหม็นขี้หน้ามัน

        แต่เมื่อนึกถึงเรื่องสองพ่อลูกนั่น..

        มันก็ทำให้สิ่งที่ตีในหัวผมสงบลง

        ร่างสะบักสะบอมของตงป๋ายซานพยายามลุกขึ้น แล้วมันก็หมุนตัวจะออกจากลานตรงนี้ไป

        แต่..

        “อ้อ.. ข้าห้ามเจ้าใช้ท่าร่างวิ่งไปที่วังยุทธ์ของข้า..”

        เสียงของตงชเวดังขึ้นอีกครั้ง

        เสียงของนางไม่ได้ดังมาก..

        แต่มันเย็นยะเยือกพอจะดับไฟในหัวใจของใครก็ได้

        “อยากเป็นคนสูงศักดิ์มีคนนับหน้าถือตา..

        เจ้าก็จงเรียนรู้ผลของการสูญเสียมันไปซะ!”

        ผมถึงกับนิ่งค้าง

        ห้ามใช้ท่าร่างแต่ให้วิ่งไปตามทางเพื่อแสดงท่าทีที่สะบักสะบอมไปตลอดทาง

        คำพูดธรรมดาแต่สำหรับตงป๋ายซานที่เคยโอ้อวดยศศักดิ์

        นี่คือการเหยียบเกียรติซ้ำแล้วซ้ำอีกต่อหน้าสาธารณะ

        นี่ไม่ใช่แค่การลงโทษ..

        แต่มันคือการฝังชื่อเสียงทั้งเป็น