Secret Dungeon

มันเป็นแหวนสี่เหลี่ยมสีส้มที่เขาเพิ่งได้มา ข้างในมีทักษะระดับซิลเวอร์ เสน่ห์สีรุ้งที่งดงาม เขาตั้งใจจะมอบให้หญิงสาวหลังจากลากันในวันนี้ แต่ดูเหมือนว่าเขาต้องนำมันออกมาก่อนเพื่อลดทอนความไม่พอใจในตัวเขา

เขาคุกเข่าลงหยิบแหวนออกมา ให้มันออกมาในรูปแบบของผู้ชายคนหนึ่งกำลังขอหญิงสาวที่ตนรักแต่งงาน

หญิงสาวเห็นการกระทำของเขาแล้วถึงกับตกใจเอามือทั้งสองข้างปิดใบหน้าตั้งแต่จมูกลงมาเอาไว้ ชายหนุ่มยื่นมือข้างที่ไม่ได้ถือแหวนออกมาโดยหวังว่าหญิงสาวจะวางมือลงมาให้เขาได้สวมแหวนลงไป ทั้งสองคนอยู่ในรูปแบบนั้นอยู่นาน นานจนคนที่เดินผ่านไปมาถึงกับหยุดมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ก็มีเกือบสิบคนแล้ว มันอาจจะไม่ดีถ้าเกิดมีคนมามากกว่านี้

ชายหนุ่มจับมือข้างซ้ายของหญิงสาวลงมา หญิงสาวขัดขืนเล็กน้อยแต่ก็ยอมแต่โดยดี เขาไม่ได้สวมแหวนให้เธออย่างที่หลายๆคนคาดหวัง เพียงแค่นำแหวนไปวางไว้บนมือเธอเท่านั้น

"นี่คือคำขอบคุณสำหรับหลิน ถึงแม้ว่าโอลิเวียจะคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่คอยตอบคำถามหลินตลอดสองวันนี้ แต่สำหรับหลินแล้วมันเป็นเรื่องใหญ่มากกกกก" ชายหนุ่มพูดออกมาพร้อมลากเสียงยาว คนที่ยืนมองอยู่โดยรอบก็ส่งเสียงโห่กันออกมาอย่างสนุกสนานเมื่อสิ่งที่เห็นไม่ได้เป็นไปตามที่ควรจะเป็นและพากันเดินจากไป

"นี่" หญิงสาวในทีแรกก็รู้สึกตกใจมากแล้ว คิดหาคำพูดเพื่อจะปฏิเสธชายหนุ่มอยู่นานก็ไม่รู้ว่าพูดออกมาอย่างไรเพื่อให้ชายหนุ่มเสียใจน้อยที่สุดดี พอเห็นชายหนุ่มยิ้มและจับมือของเธอก็มองออกว่าชายหนุ่มเพียงแกล้งเธอเล่นอีกครั้งเท่านั้น แต่พอชายหนุ่มนำแหวนมาวางไว้ในมือเธอก็รู้ได้ถึงสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น
มันทำให้เธอรู้สึกตกใจอีกครั้งแม้จะน้อยกว่าครั้งแรกแต่ก็ยังมากอยู่ดี เธอพยายามที่จะยื่นมือเพื่อนำแหวนคืนให้แก่เขา แต่ชายหนุ่มดันมือของเธอกลับและมองมาที่ดวงตาของเธอ เธอก็ทราบได้ว่าเธอไม่สามารถที่จะปฏิเสธของสิ่งนี้ได้ หญิงสาวมองกลับไปที่ดวงตาของชายหนุ่มและรู้สึกได้ถึงน้ำตาที่กำลังก่อตัวในดวงตาของเธอ เธอไม่อยากจะให้เขาเห็นน้ำตาของเธออีกครั้งเธอจึงลุกขึ้นและวิ่งหนีไปจากตรงนั้น

ชายหนุ่มเห็นท่าทีของหญิงสาวก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจแต่อย่างใด เพียงแค่ยิ้มและยืนมองหญิงสาวที่กำลังวิ่งไป ในตอนนั้นเองก็มีชายคนหนึ่งเดินมาตบที่บ่าของเขาสองทีและเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร ชายคนนั้นคงจะเป็นหนึ่งในคนที่ยืนดูอยู่และเห็นเขาโดนปฏิเสธจึงมาตบบ่าเพื่อปลอบใจเขา พอคิดได้แบบนั้นและเขาก็อดที่จะขำออกมาไม่ได้

ไม่นานหญิงสาวก็เดินกลับมา เขาเห็นแหวนที่เขาให้ไปอยู่ที่นิ้วชี้ข้างขวาของเธอเขายิ้มให้กับเธอ หญิงสาวยิ้มตอบกลับมาครั้งนี้ไม่มีท่าทีเขินอายหลงเหลืออยู่บนรอยยิ้มของเธออีกแล้วไม่รู้ว่าเธอกลับไปทำอะไรมา

"ไปเลยไหมคะหรือว่ามีคำถามอีก" โอลิเวียนั่งลงข้างๆเขาและพูดออกมาพร้อมกับจ้องมาที่ใบหน้าของเขาอย่างไม่วางตา เขารู้สึกเสียวสันหลังเล็กน้อยและหลบตาเธอก่อนหน้านี้เวลาที่เขามองไปที่ใบหน้าของเธอตรงๆเธอจะหันหน้าหนีก้มหน้าลงหรือไม่ก็มองไปทางอื่นคราวนี้ไม่เป็นแบบนั้น แต่เขาก็ไม่ได้เอามาใส่ใจนักเพราะยังมีเรื่องต้องทำอีก เขาไม่อยากที่จะไปรบกวนเธอมากเกินไป

เราสองคนเดินตรงไปหน่วยกลางของสถาบันเป็นหน่วยสำหรับแจกจ่ายสิ่งของ ตลอดทางเราสองคนไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยหญิงสาวยังคงหันมามองใบหน้าของเขาอยู่หลายครั้งทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่ามีอะไรติดอยู่ที่หน้าของเขาหรือเปล่า

เรามาถึงหน่วยกลางของสถาบัน เขานำบัตรของสถาบันยื่นให้แก่คนที่ดูแลหน่วยกลางซึ่งเป็นหญิงสาวคนหนึ่งดูอายุไม่น่าจะมากกว่าเขาเท่าไหร่ ก่อนที่เธอจะขอแท็บเล็ตของสถาบันเขาไปไม่นานและยื่นบัตรกับแท็บเล็ตกลับมาบอกให้เขาเลือกไอเทมกับทักษะจากในนี้ได้เลย เธอส่งรายละเอียดเข้ามาในแท็บเล็ตให้กับเขาแล้ว

เขานำแท็บเล็ตมาและยื่นให้กับโอลิเวีย

"โอลิเวียของผม เลือกได้ตามที่ต้องการเลยครับ" เขายื่นแท็บเล็ตและโค้งให้เธอหนึ่งที

"แน่ใจนะคะ" โอลิเวียตอบกลับสายตายังคงมองมาที่เขาไม่เลิกก่อนที่จะก้มหน้าไปดูไอเทมและทักษะในแท็บเล็ต

เขาเริ่มนึกสงสัยนี่ใช่โอลิเวียคนเดียวกับที่เขาเจอหรือเปล่าหรือว่าเธอไปเปลี่ยนตัวกับใครมาตอนที่เธอวิ่งหนีไปกันแน่ เขารู้สึกว่าเธอดูเป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจที่สูงเป็นอย่างมากแตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่ยังคงมีความเขินอายอยู่ตลอด

"คุณใช่โอลิเวียจริงๆเหรอ" เขาถามออกไปอย่างอดไม่ได้

โอลิเวียที่ก้มหน้าลงไปดูแท็บเล็ตก็เลยหน้าขึ้นมาและมองมาที่เขาด้วยความแปลกใจพร้อมกับพูดว่า

"โอลิเวียเอง แฟนของคุณหลินค่ะ" หญิงสาวตอบกลับ รอบนี้มีร่องรอยความเขินอายจากรอยยิ้มของเธออยู่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

รับ ?

นิยายแนะนำ

Secret Dungeon

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

รับ ?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้