ตอนที่ 10 พ่อของข้า
นานวันเข้าฉางเฟยเริ่มเติบใหญ่ขึ้นผ่านมาห้าปีที่เส้าเฟยสามารถมีชีวิตเป็ของเขาได้เงินทองที่หาได้ล้วนเก็บเอาไว้ให้กับลูกชาย
แม้ทุกๆวันจักลำบากออกไปหาปลากตัดฟืนแต่ก็ทำให้เส้าเฟยนั้นมีความสุขในแบบของเขา
“เสี่ยวเฟย! เสี่ยวเฟย!”
มีหญิงนางหนึ่งซึ่งนับว่าอายุราวสี่สิบกว่าแล้วนางมียืนเรียกเส้าเฟยที่หน้าบ้านพร้อมกับเด็กร้องไห้ ตามด้วยเสียงเอะอะโวยวาย
“ท่านน้ามีเื่อันใดรึ”เส้าเฟยเอ่ยถามอย่างข้องใจ
นางผู้นั้นได้แสดงให้แสดงให้เส้าเฟยดูเด็กที่อยู่ตรงหน้ามีแต่รอยาแและรอยฟกช้ำตามใบหน้า
“เขาไปโดนสิ่งใดมารึขอรับหน้าตาถึงได้เป็เช่นนี้”
“ก็ลูกชายของเ้าน่ะสิ”
เส้าเฟยหันไปมองบุตรชายของตัวเองท่าทางสีหน้าดูไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่ตนได้ก่อเอาไว้ ช่างเหมือนกันไม่มีผิด
“ฉางเฟย...เ้าทำอย่างที่ท่านน้าผู้นี้จริงหรือไม่”
“ขอรับ...”
เป็คำตอบที่ทำเส้าเฟยเืขึ้นหน้าอีกครั้งหากตอบว่าไม่ใช่ความผิดของตนหรือข้ามิได้ตั้งใจเส้าเฟยพอที่จักไกล่เกลี่ยเื่นี้ ซึ่งเป็การยอมรับหน้าซื่อๆ
“เช่นนี้แล้วเ้าจักทำเช่นไรหน้าตาลูกข้าจักเสียโฉมขนาดเ้าจ่ายเงินค่ารักษามาให้ข้าเดี๋ยวนี้”
“ได้ข้าจักจ่ายให้กับท่านท่านน้า้าเท่าใดรึ”
“หนึ่งตำลึงเงิน...”
หนึ่งตำลึงเงินเป็เงินที่มากพอเพราะหามาทั้งปีก็ไม่ถึงแล้วเงินทั้งหมดรวมทั้งเบี้ยที่มีตอนนี้มีเพียงสี่ตำลึงเงิน ซึ่งเส้าเฟย ้าเก็บให้ได้ถึงห้าตำลึงเงินเพื่อจักส่งฉางเฟยไปเรียนหนังสือถ้าเสียไปตอนนี้เส้าเฟยก็ต้องทำงานหนักเพิ่มขึ้นอีกเป็สองเท่า
“สิ่งที่ท่านขอไม่มากไปหน่อยรึข้าว่าสองร้อยอีแปะก็เพียงพอแล้ว ตามใบหน้าของลูกชายท่านน้าก็แค่เป็รอยฟกช้ำไม่นานก็คงหายดี”
“หน้าลูกของข้าเป็ถึงเพียงนี้หน้าบูดเบี้ยวเ้ามิเห็นรึ”
“ท่านน้า...ข้าจักหาที่ไหนมาตั้งหนึ่งตำลึงเงินทั้งตัวข้ามีเพียงสองร้อยอีแปะเท่านั้น”
“อย่างไรข้าก็มิยอมหากเ้ายังหาให้กับข้ามิได้ข้าจักไปฟ้องที่กรมอายาเดี๋ยวนี้”
หากนางผู้นี้ไปฟ้องที่กรมอาญามีหวังคงต้องเสียให้กับนางมากกว่าหนึ่งตำลึงเงินทางออกที่ดีที่สุดก็ไม่เห็นแม้แต่หนทาง
“นี่...หนึ่งตำลึงเงินรีบเอาเสียแล้วห้ามกลับมายุ่งกลับพวกเขาอีก”
บุรุษที่มาพร้อมกับความเงียบทำเอาเส้าเฟยที่กำลังคิดหาทางออกถึงกับหันไปมองหน้าคนที่ยื่นเงินไปให้อีกฝ่าย
“คุณชายจื่อเซวียน...”
“ข้าเอง...ใเช่นนั้นรึที่ข้ามา”
คุณชายผู้นี้เป็ลูกหลานเศรษฐีที่ทำการข้าขายและเงินที่เส้าเฟยได้มาคือเส้าเฟยต้องหาสิ้นข้าหรือของป่าที่หามาได้ไปขายให้กับคุณชายจื่อเซวียน
“คุณชาย...ลำบากท่านอีกแล้วไว้วันหลังข้าจักนำหนึ่งตำลึงเงินมาคืนให้แก่ท่าน”
“มิต้อง...เพียงเ้าตอบตกลงกับข้าเพียงหนึ่งตำลึงเงินข้าไม่มีปัญหา”
“ท่านนี่พูดสิ่งใดข้ามิเห็นเข้าใจ...ฉางเฟยตามแม่มาเดี๋ยวนี้”
หันไปพูดกับคุณชายจื่อเซวียนเสร็จก็หันขวับมามองเ้าลูกชายเขามองด้วยสายตาคาดโทษอีกฝ่าย และฉางเฟยทำหน้านิ่งๆก่อนจักเดินตามไป
“เกิดอะไรขึ้นรึพี่เสี่ยวเฟย”เจ่าเจียงเอ่ยถามนางเพิ่งจักขนฟืนมาที่บ้านเสร็จ
“เจียงเอ๋อเ้าไปหยิบไม้เรียวมาให้กับข้าที”เส้าเฟยเอ่ยออกมาเช่นนี้เจ่าเจียงก็รู้ได้ทันที ว่าท่านอ๋องน้อยแอบไปทำสิ่งที่ผิดมา
“ฉางเฟยไหนเ้าบอกกับแม่ว่าเหตุใดเ้าถึงไปแสดงกิริยา ก้าวร้าวกับเด็กคนนั้น”
“ท่านแม่...ข้ามิได้ผิดนะขอรับ”
“มิผิดอย่างนั้นรึตอนที่แม่ถามเ้าเ้าเองก็ยอมรับมันว่าเ้าเป็ผู้ที่ทำร้ายเขา”
“ข้ามิผิดนะขอรับท่านแม่ต้องเชื่อข้า...อย่าตีข้าเลยขอรับ”
“ถ้าเ้ามิให้แม่ตีเ้าครั้งหน้าเ้าก็ไปชกต่อยกับผู้อื่นอีก แม่มิเคยสอนให้เ้าแสดงกิริยาเช่นนี้มาก่อนใยเ้าถึงได้ทำมัน”
“ท่านแม่...พวกเขาชอบล้อข้าว่าเป็ลูกไม่มีพ่อ...เหตุใดข้าถึงไม่มีพ่อเหมือนผู้อื่นล่ะท่านแม่ผู้ที่ข้าจักการไปนั้นก็บอกว่ามีพ่อใหม่ แล้วข้าเล่า...”
เส้าเฟยกลืนน้ำลายตัวเองด้วยความยากลำบากเขาไม่เคยคิดว่าจักทำให้บุตรชายของตนคิดเล็กคิดน้อยถึงเพียงนี้ที่ผ่านมาเขาเองก็เป็ทั้งท่านพ่อท่านแม่มาโดยตลอด
“ท่านแม่...ท่านช่วยหาพ่อให้ข้าก็ได้ท่านจื่อเซวียนก็ได้”
เพี๊ยะ!!
ไม้เรียวถูกฟาดลงที่ก้นของฉางเฟยจนเกิดเสียงดังคำพูดนั้นมันเกิดมาจากไหนเขามิเคยสอนเลยสักครั้งคุณชายจื่อเซวียนเองก็ยืนอยู่ตรงนั้น
เพี๊ยะ!!
“พอเถิดเสี่ยวเฟยฉางเฟยเขามิได้ตั้งใจจักทำร้ายเด็กคนนั้น”
“คุณชาย...หากข้ามิสั่งสอนให้รู้เขาก็จักนำนิสัยเช่นนี้ไปกระทำต่อผู้อื่นอีก”
เพี๊ยะ!!
หมับ!! เป็คุณชายจื่อเซวียนที่มือหยุดเส้าเฟยโดยการจับที่ไม้เรียวที่กำลังจะฟาดลงมาอีกครั้ง ก่อนที่จื่อเซวียนจะเอ่ยกับเส้าเฟย
“หากว่าเ้ายังใช้ความรุนแรงอยู่เช่นนี้เ้าไม่คิดหรือว่าฉางเฟยจักนำมันไปใช้บ้าง”
“ขอบใจท่านจื่อเซวียนขอรับที่ช่วยข้า”
“ฉางเฟย...เ้ามากับข้า”
เส้าเฟยได้แต่ขบคิดอยู่ในใจจริงๆแล้วเขาก็ผิดเองที่ทำเช่นนั้นหากแต่ก่อนก็ฟังเขาอยู่บ้างแต่หลังมานี้เขาก็ฟังแต่คุณชายจื่อเซวียน
ยังดีที่คุณชายคอยสอนหนังสือให้พอให้ฉางเฟยได้อ่านออกเขียนได้บ้าง
ตกเย็นคุณชายจื่อเซวียนก็กลับมาส่งฉางเฟยที่บ้านเ้าเด็กน้อยยังมิกล้าสบตากับเส้าเฟย เพราะยังกลัวความผิดที่ตนได้ก่อเอาไว้ตอนเช้า
“ท่านน้าเจียงเอ๋อ...เหตุใดท่านแม่ถึงทำเมินข้าด้วยเล่า”
“น้าก็มิรู้...ลองเข้าไปขอโทษท่านแม่ดีหรือไม่”
เด็กน้อยค่อยเดินไปก่อนจะสวมกอดจากทางด้านหลังเส้าเฟยเองก็รู้สึกได้ว่าเด็กคนนี้กำลังอ้อนให้เขาหายโกรธ
“เ้ามิได้อยากได้ท่านพ่อคนใหม่ของเ้ารึ”เส้าเฟยเอ่ยออกมาด้วยน้ำสียงที่เ็า
“ไม่แล้วขอรับแต่ท่านแม่เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ว่าท่านพ่อของข้าไปอยู่ที่ใด?”
“ได้สิ..ถ้าเ้า้า”
ั้แ่ฉางเฟยโตมาเขาก็ถามหาแต่ท่านพ่อของเขาแต่เส้าเฟยก็บ่ายเบี่ยงและเลี่ยงที่จะไม่เล่าเกี่ยวกับฉินอ๋องเลยหากวันนี้มาถึงแล้วเส้าเฟยก็ต้องเล่ามันออกมา
“ท่านพ่อของเ้าเป็บุรุษที่งามนัก แข็งแกร่ง พูดจาน่าฟัง”
“แล้วท่านพ่อของข้าไปอยู่ที่ใดเล่าเหตุใดไม่ได้มาอยู่กับข้าและท่านแม่”
“ท่านพ่อของเ้าสิ้นไปนานมากแล้วก่อนที่เ้าจักเกิดมา อีกอย่าง...พ่อของเ้าเป็คนที่ดีไม่รังแกผู้ใดเช่นนี้แล้วเ้าจักเลิกทำร้ายผู้อื่นหรือไม่”
“ขอรับท่านแม่ข้าจักมิทำอีกข้าจักเป็เหมือนท่านพ่อ โตขึ้นข้าจักเป็เหมือนท่านพ่อตามที่ท่านแม่เอ่ยมาแล้วก็จักดูแลท่านแม่และท่านน้าด้วย”
“ดีมากฉางเฟย...”
แม้จักเป็การโกหกแต่เส้าเฟยก็มีเจตนาที่ดีต่อบุตรชายในเมื่อออกมาจากจวนของฉินอ๋องแล้วเขาก็ความลืมอดีตไปให้หมดสิ้น
“ท่านแม่พรุ่งนี้ข้าจักไปหาปลากับท่านได้หรือไม่ขอรับ”
“ย่อมได้หากเ้าจักไป...”
เช้าวันรุ่งขึ้น่นี้เป็ฤดูน้ำหลากมีปลากำลังแหวกว่ายเป็่ที่ปลานั้นวางไข่พอดิบพอดีและเป็่ทำรายได้ที่งดงามสำหรับเส้าเฟยด้วย
“ฉางเฟย...น้ำเชี่ยวเ้าระวังตัวด้วยรีบขึ้นไปบนฝั่งเร็วเข้า”
เ้าเด็กซนรีบทำตามทันทีเขาขึ้นมาบนฝั่งก่อนจักหาที่นั่งตรงโขดหินแล้วมองไปยังท่านแม่ของเขา ที่กำลังจับปลา
จับได้ตัวไหนเส้าเฟยก็โยนขึ้นไปบนฝั่งส่วยฉางเฟยบุตรชายก็ช่วยเก็บปลาใส่ถัง และเจ่าเจียงเองก็ออกหาลูกไม้ป่าเพื่อสามารถนำไปขายได้
“ท่านน้า...”
“เห็นรึไม่ว่าน้าได้สิ่งใดมา...”เด็กน้อยหันไปมองในมือของเจ่าเจียงที่ถือพวงลูกไม้มาเต็มสองมือ
“นั่นมันลูกแพรใช่หรือไม่ขอรับ...”
“ถูกต้องนี่คือลูกแพร”
“ท่านน้าข้าขอหนึ่งลูกขอรับ...”
เจ่าเจียงรีบวางพวงลูกแพรลงก่อนที่จะหยิบอีกลูกแล้วยื่นให้กับฉางเฟยนับว่าเ้าเด็กซนคนนี้จะชอบกินลูกแพรมากเป็พิเศษ
“หวานหรือไม่”เจ่าเจียงเอ่ยถาม
“หวานขอรับท่านแม่!ท่านน้าได้ลูกแพรมาท่านแม่ขึ้นมากินด้วยกันเถิดขอรับ!”
เส้าเฟยยิ้มรับก่อนจักหันกลับไปจับปลาต่อส่วนเจ่าเจียงเองก็คอยเก็บปลาที่เส้าเฟยจับได้ แล้วโยนมาบนฝั่ง
จับได้มาพอที่จักแบกสิ่งเ่าั้กลับมายังบ้านเส้าเฟยและเจ่าเจียงนำปลามาแร่แล้วล้างน้ำให้สะอาดก่อนที่เส้าเฟยจักนำไปปรุงเครื่องแล้วนำปลาเ่าั้ไปตากแดด
ส่วนลูกแพรนั้นเจ่าเจียงนำมาทำลูกไม้เชื่อมเพื่อจักได้เก็บไว้ทานตอนที่หมดฤดูและบางส่วนก็เก็บเอาไว้ให้กับฉางเฟย
“ท่านแม่เย็นนี้ข้าอยากกินผัดเต้าหู้ กับปลาทอด”
“เ้ารอแม่ก่อนฉางเฟยเดี๋ยวจักทำให้ เ้าไปช่วยท่านน้าปลอกลูกแพรเถิด”
“ขอรับ”
เส้าเฟยวางมือทุกอย่างก่อนจักปลีกตัวไปหุงข้าวตามด้วยการประกอบอาหารตามที่ฉางเฟยได้เอ่ยกับเขาการที่ได้ดูแลลูกชายที่เขารักมันเป็เช่นนี้เองและเส้าเฟยก็มีความสุขที่ได้ใช่ชีวิตอย่างอิสระ
“เสี่ยวเฟย!!”
เสียงคุ้นหูเอ่ยเรียกชื่อของคนในบ้านเส้าเฟยยังไม่ได้ตอบกับเสียงเรียกหรือเดินออกไปต้อนรับ แต่ฉางเฟยรีบวิ่งออกไปหน้าบ้านด้วยความดีใจ
“ท่านจื่อเซวียน...มาหาท่านแม่หรือขอรับ”
“เปล่า...ข้ามาหาเ้าข้าซื้อสิ่งนี้มาให้กับเ้าด้วย”
คุณชายจื่อเซวียนพูดจบก็ชูของในมือขึ้นพร้อมกับยื่นให้กับฉางเฟยเด็กน้อยรับมาก่อนจะรีบจูมมือจื่อเซวียนเข้าไปด้านในบ้าน
“ท่านแม่ท่านจื่อเซวียนมาขอรับ แล้วก็ให้สิ่งนี้กับข้าอีกด้วย”
ไม่ว่าเปล่าฉางเฟยรีบเปิดดูว่าในห่อนั้นมีอะไรบ้างและในห่อนั้นก็มีขนมไส้ไข่กับไส้ถั่วแดงเป็ขนมที่ฉางเฟยชอบของเงินกับเส้าเฟยไปซื้อประจำ
“คุณชาย....ท่านทานข้าวมาหรือยังขอรับหากยังไม่ได้ทานมา...คุณชายจักทานกับพวกข้าด้วยรึไม่ขอรับ”
“เอาสิ...ข้ากำลังหิวอยู่พอดี”
“ขอรับ..”
121
![ลิขิตหงสาเหนือปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882083_82386981.webp)
